Επέστρεψα...

... από τα βουνά μου. Είδατε πόσο καλά κρύβουνται πίσω από τις παπαρούνες;

Κλειστόν λόγω Πάσχα

Φεύγω στο χωργιό μ'.
Καλό Πάσχα νάχουτε, αρνάκια μου.

Keep Cool, man!

Ένα ακόμα ξεχασμένο μνημείο στην Αθήνα

Πρωτόμαθα γι' αυτό το περιστατικό κάπου στη δεκαετία του '70, όταν είδα σε ένα από τα περιοδικά της εποχής, τα «Επίκαιρα» ή τον «Ταχυδρόμο», ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την περίοδο της Κατοχής, με τους απαγχονισμένους αντιστασιακούς.




Μου είχε κάνει εντύπωση γιατί είχε συμβεί στη γειτονιά μου, σε ένα σημείο που ήξερα καλά,
την μικρή τριγωνική πλατειούλα μπροστά στον κινηματογράφο «Άλεξ».
Μετά από χρόνια, ενώ πέρναγα με τη μοτοσικλέτα, είδα τους γέρους -πλέον- συντρόφους των εκτελεσμένων να εντοιχίζουν την εικονιζόμενη πλάκα και να καταθέτουν κόκκινα γαρύφαλα.

Ποτέ δεν έμαθα τις συνθήκες, υπό τις οποίες εκτελέστηκαν ο Πλατημέσης, ο Βαμβούλης, ο Στεργίου, ο Αποστολέρης και ο Μπακόπουλος.

Έψαξα στο google και δεν βρήκα τίποτε.

Από τα δέντρα, από τα οποία τους κρέμασαν οι δήμιοί τους, δεν νομίζω να έχει μείνει κανένα.
Δεν νομίζω πως ήταν καν μουριές σαν κι αυτές που υπάρχουν σήμερα στο τριγωνάκι στη συμβολή των οδών Ξενίας και Παπαδιαμαντοπούλου.
Δεν ξέρω εάν οι δήμιοι ήταν Γερμανοί ή γερμανοτσολιάδες.
(Ενημέρωση: Γερμανοτσολιάδες ήτανε.)

Ο κινηματογράφος «Άλεξ», που παλιά ήταν μόνο θερινός και πολύ αργότερα απέκτησε κανονική αίθουσα, έχει πλέον μετατραπεί σε σούπερ-μάρκετ.

Άνοιξη!

Άμα προσέχεις γύρω σου, μπορείς να βρεις ομορφιά ακόμα και στην Αθήνα.
(Αρκεί να μην σε πατήσει κάνα αμάξι)

Τι τίτλο να βάλω εδώ, τώρα;

Φωνές βοώντων εν τη ερήμω;
Στο κουφού την πόρτα;
Καλές προθέσεις, λάθος μέσο;
Πέσ' το με κεφαλαία;

Αναχωρήσεις: Γιάννης Μπανιάς

Ένα ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς με χιούμορ, πάντα πρόθυμο να μοιραστεί μια καλή ιστορία με τους νεώτερους κι ένα καλό καλαμπούρι.

Ο Γιάννης του «Κ».

Προμηθέας, προμήθειες και άλλα βάσανα

Σήμερα είδα στην οδό Πειραιώς ετούτη την αφίσα της ΑΔΕΔΥ.
Γέλασα με την πόζα του Προμηθέα φωτομοντέλου, λες και δεν υπήρχαν καλύτερες απεικονίσεις...
Χαχάνισα με τον αετό, που μοιάζει αμερικάνικος, και άρα μοιάζει να συνδέεται με το «νεο-αποικιοκρατικό» του συνθήματος.
Κι έκλαψα που τόσα χρόνια και τόσα χρήματα δεν βοήθησαν τα επίσημα συνδικάτα να αποκτήσουν, τουλάχιστον, μιαν αισθητική της προκοπής.

Μπορεί ο αετός να του τρώει το σκώτι αλλά από γαμπίτσα σκίζει ο Προμηθεύς!

Ο χειμασμένος καλοκαίρι ονειρεύεται!

Άρχισαν οι λιακάδες και κάποιοι ήδη κουνάνε την ουρά τους για το βουνό.

Σημαιοστολιζμοί

Πέρυσι το καλοκαίρι, με τους «Αγανακτισμένους» τράβηξα αυτή τη φωτογραφία στο Σύνταγμα,
που σήμερα είχε (μαζί με τους αστυνομικούς) λιγότερο κόσμο απ' ό,τι τότε.

Μετά από μήνες πρόσεξα ότι και το υπουργείο εθνικής οικονομίας ήταν σημαιοστολιμένο.
Διπλό το ανέκδοτο: και «εθνικής οικονομία» και σημαία!

Εις πείσμα όλων...

... η Άνοιξη έφτασε!

Η Αναστασία

Ο Οδυσσέας

Αλλαγή ρόλου για τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο

Δεν θα μας γδέρνει πια από το πόστο του Υπουργού Οικονομικών.
Αναβαθμίστηκε πολιτικά.

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

Οι άντρες αγαπούν τους σκύλους. Που είναι δεμένοι με το χώρο τους, τον υπερασπίζονται εάν εισβάλλει άλλος σκύλος, ζηλεύουν εάν μυρίσουν έναν άλλο σκύλο στα ρούχα σου, ζητούν διαρκώς επιβράβευση κι αναγνώριση, θέλουν να είναι μαζί σου συνέχεια και να κάνετε μεγάλες βόλτες στην εξοχή. Έχουν δηλαδή όλες τις ιδιότητες των γυναικών που βαριούνται οι άντρες.

Οι γυναίκες, πάλι, αγαπάνε τις γάτες. Οι οποίες την αράζουν συνέχεια, εξαφανίζονται χωρίς να δώσουν λόγο, αδιαφορούν για σένα και έρχονται μόνο για φαγητό, ζητάνε χάδια όποτε το θυμηθούν και μετά βγάζουν νύχια αδικαιολόγητα, κάνουν αηδιαστικά πράγματα και φέρνουν νεκρά θηράματα στο σπίτι. Έχουν, δηλαδή, όλες τις ιδιότητες των ανδρών που εκνευρίζουν τις γυναίκες.

Δεν είναι δική μου σκέψη, στο ίντερνετ την βρήκα. Αλλά μπορεί κανείς να μου την εξηγήσει;

Τα βουνά του χωργιού μου

Νοτιοδυτικά, η ανατολική απόληξη του Χελμού

Νοτια-Νοτιοδυτικά, από πίσω αρχίζει η Ζήρεια.
Φέτος την Καθαρά Δευτέρα.

Ρητορικές ερωτήσεις

«Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος;»

Πώς τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία;

όσο γι' αυτήν, ούτε ξέρω πώς τραβήχτηκε, ούτε και με νοιάζει!

Μόνο οι Βλάχοι το προφέρουν σωστά.

«Όχι "Νίμιτς", παιδάκι μου! "Νίμ'τ'ς" λέγεται το νοσοκομείο! "Νίμ'τ'ς!»