Η παραλία της Βάλια Κάλντα

 Είδα στα κριτήρια επίσκεψης του ταπεινού τούτου μπλογκ

την ερώτηση κάποιου «Πού είναι η παραλία της Βάλια Κάλντα;».

Τρεις φορές, μάλιστα.

 «Πλάκα μου κάνεις, ε; Πές μου ότι κάνεις πλάκα, σε παρακαλώ...»

Λοιπόν,  το πλησιέστερο σε παραλία που έχει η Βάλια Κάλντα σε υψόμετρο 1.500 περίπου, είναι αυτό: η croisette του Αρκουδορέματος, η promenade des Valaques. Με δύο άλφα, ε;

Κι εδώ, γνωστό και μη εξαιρετέο κήτος του ΒαλιαΚαλντικού ωκεανού.

Καλημέρα και να διαβάζετε τη Γεωγραφία σας. Και λίγη Ιστορία, επίσης, δεν βλάπτει.
Οι φωτογραφίες τραβήχτκαν το καλοκαίρι του 2005.

Στα Δίχτυα της Αράχνης

Οι μετεκλογικές προοπτικές του ΠΑΣΟΚ

...πού να γράφεις τώρα 1.000 λέξεις;

Τοπίο στην ομίχλη

 Πολιτικά μιλώντας, διαπιστώνω ότι ορισμένοι τρόμπες κοιμούνται αγρίως!

Μεγάλη Παρασκευή, 13 Απριλίου.

Εμπρός Αλέκα!

 Κάν'το θερινό το μαγαζί!

Μην δίνετε σημασία. Μετα/Προ/εκλογικό μπούγιο κάνω...

Κάτι ντουβάρια...

... ξεθωριάσανε πιά.

Μετεκλογικό.

Στις εκλογές η νεολαία θα δείξει τα δόντια της!

Η συμμορία της Ελενίτσας!

Στο χωργιό μου.

Πρωτομαγιά: αφήστε 1.000 λουλούδια ν' ανθίσουν!

... για να δούμε ποιό θα μαραθεί νωρίτερα.

Τριανταφυλλάκια από τον κήπο της μάνας μου.

Μια πλαγιά με κουτσουπιές.

Η αυλή του γείτονά μου.

Στην ξεραμένη καρυδιά είχαμε το δεντρόσπιτό μας πριν κάποιες δεκαετίες.

Κουτσουπιά εκ του σύνεγγυς

Πειζματάρικα λουλουδάκια ανθίζουν στη ρωγμή του τσιμέντου.

Του πιάσατι το πουλιτικό 'πονοούμενο, γιε;

Παλιό αλλά καλό!

Χειροποίητη αφίσα στην οδό Τζαβέλλα, στα Εξάρχεια, βασισμένη σε αυτό.

Ο φίλος μου, ο Αναστάσης απ' τα Εξάρχεια, με τ' όνομα!

 Το παιδί άκουσε τη λέξη «Βενιζέλος». Ευτυχώς ησύχασε γρήγορα.

Η πρώτη μας χειραψία!

Βάλτε το προσωπικό σας στίγμα στο ντύσιμό σας

Οι συντεταγμένες της αγαπημένης μου θέσης στο μπαλκόνι στο χωργιό.

Δεν είναι τοπικισμός, ούτε σωβινισμός. Όλα τα άλλα σημεία έχουν διαφορετικό στίγμα!

ΥΓ Το τι-σέρτ το έφκιαξε Το Χοιρότερο Μαγαζάκι, 
που ως γνωστόν είναι το καλύτερο!

Ανάμνηση πλούσιων εποχών

Από τότε που κάναμε SOS με τα λουκάνικα.

Μπροστά στην ανθισμένη Φύση...

...τι να πεί κι ο φουκαράς ο Μονέ;

Στο βάθος ο Παρνασσός (γαλλιστί Mont Parnasse)

Αυτό κεράσι αύριο!

 Τις προάλλες, σ' αυτόν εδώ τον μικροσκοπικό κάμπο, 

θυμήθηκα τον φίλο μου, που αναρωτιόταν αν είναι τα έλατα λευκά.

 Για τα έλατα δεν ξεύρω αλλά οι κερασές σίγουρα!

Κέντημα σκέτο τα λουλουδάκια τους, που σε μερικούς μήνες θα είναι νόστιμα κεράσα.

Το παράθυρό μου στο χωριό

 Όταν έφτασα

 Την επόμενη μέρα

Όπως και να το κάνεις, είναι όμορφο να βλέπεις κάθε πρωί μιαν ανθισμένη κερασιά.