Μα αφήστε με να ολοκληρώσω!

 Κάποιοι, όπως έχομε πει, δεν καταφέρνουν ποτέ να ολοκληρώσουν.

 

Κάτι που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό.

Ο φίλος μ', ο Ηλίας, ο ύψιστος Ψήστης!

Ψήστης στα πανηγύρια της περιοχής του χωργιού μου.

Ψήνει τέλεια τα πάντα!

Αλλά ποιός θα τολμούσε να του ζητήσει κέτσαπ ή μουστάρδα;

Ο Κόκκαλης δεν υπήρξε ποτέ θρύλος...

... ή «αμαρτίες τέκνων παιδεύουσι αγάλματα γονέων».

Αυτό είναι ό,τι απέμεινε από την προτομή του γιατρού Πέτρου Κόκκαλη, που είχε στήσει το ΚΚΕ στο Γράμο, κοντά στο νοσοκομείο που είχε φτιάξει. Στη θέση Καταφύκι.
Κάτω, η φωτογραφία της προτομής από το «Ριζοσπάστη».

Ο «Τσάκ Νόρρις» είναι τούρμπο-ντήζελ!

 Αυτό οδηγούσα φέτος στο Γράμο. Θηρίο!
2.500 κ.εκ., πετρέλαιο και τούρμπο. Άμα μεγαλώσω, τέτοιο θα πάρω αλλά κόκκινο!

 Έχει κι ωραία από τη θέση του οδηγού.

Είσαι στην Ελλάδα και βλέπεις την Αλβανία!

Ο «Τσακ Νόρρις» στην Αλεβίτσα παρακολουθεί την έπαρση σημαίας, και μάλιστα δίδυμης, από δύο ντόπιους φίλους.

Προσωπικά, δεν έχω πολλά πάρε-δώσε με τις σημαίες αλλά δικό τους είναι το βουνό, οπότε εμένα δεν μούπεφτε λόγος.

Τέσσερις πεταλουδάρες στο Γράμο

 Αυτή πρέπει να είναι εγγονή ετούτης, δηλαδή Ιφικλείδης Ποδαλείριος!

 Αυτή έχει ωραία χρώματα.

 Ετούτη μ' άρεσε γιατί είναι πιο μίνιμαλ από τον Ιφικλείδη Π.

Κι άλλος ένας Ιφικλείδης Π. σε γαϊδουράγκαθο.

Όλες τούτες τις βρήκα στην κορυφή Αλεβίτσα του Γράμου.

Όταν κλωσσας αυγά φιδιού, μην περιμένεις να σου βγούν αηδόνια

 Το καλοκαίρι βρήκα μιαν οχιά στο μπαλκόνι μου.

Σκόνταψε στο καρεκλοπόδαρο.

Κι έκανε και μαίανδρο η ρουφιάνα.

Καλά λένε πως αυτά πρέπει να τα σκοτώνεις μικρά.

(Ο τίτλος είναι δανεικός).

Επιστροφή στην κανονικότητα

 Έφυγε από την Αθήνα 23 Μαΐου και γύρισε 10 Σεπτέμβρη.

1ον. Στέναξε όταν του ξανάβαλα λουρί κι άρχισε να ξεροβήχει.

2ον. επειδή πέρασε κάνα μήνα-ενάμιση μόνος με τη γριά μου και το γέρο μου, 

τώρα πρέπει να τονε κάνω εξαντλητική δίαιτα.

Οι πρώτες φωτογραφίες των φετεινών διακοπών

 Η τελευταία βροχή του Μάη.

Στο χωργιό μου.

Μην με κατηγορείτε ότι πήγα μακριές διακοπές.

Σάματις είχα και δουλειά;

Ύπνος του δικαίου

 Αυτή η τρίμηνη (ναι, τρίμηνη!) μπέμπα, που συνάντησα στο Πήλιο, είναι σαφώς αριστερή!

Ακόμα και στον ύπνο της, σηκώνει τη γροθίτσα της.

Δύο κουταβάκια που συνάντησα στο Γράμο.

Αναμνήσεις από το Γράμο

 Κάτι λουλουδικά κάτω από την Αλεβίτσα.

Και μια αγελάδα πάνω από τη Γράμουστα,

που αναρωτιόταν μα τι έπαθε -τέλος πάντων- η φοράδα στ' αλώνι.

Στον ανήφορο για τη λίμνη Γκιστόβα

Η οποία βρίσκεται στην αλβανοελληνική μεθόριο.

Μπορείς, δηλαδή, να κολυμπήσεις μέχρι την Αλβανία!

Αύριο ξεκινάμε για Γράμο

Φυσικά, θα περάσω λιγάκι κι από Βοβούσα. Έτσι για το καλό. 

 Άλλο ένα πεταλούδι στη Βάλια Κάλντα

Οι φτέρες στο δάσος. Δεν κουνιούνταν, άρα δεν υπήρχαν λαγοί.

Της Ελλάδας το κάγκελο!

Έχει ενδιαφέρον να βλέπεις φτωχικές (έως θεόφτωχες) περιφράξεις με την ελληνική σημαία.

Από ποιόν να θέλουν, άραγε, να διαχωριστούν; 

 Στο δρόμο Περιβόλι Γρεβενών-Βοβούσα Ιωαννίνων, ακριβώς εκεί που συνορεύει η Δ. Μακεδονία με την Ήπειρο.

Σε ένα δρόμο πάνω από την Αιγείρα Αχαΐας.
Το καγκελάκι είναι κάθε χρονιά καλοβαμμένο κατακόκκινο με τις μυτερές απολήξεις χρυσές.

Μια οικογενειακή ιστορία

 Τα παιδιά, φωτογραφημένα πριν μισόν αιώνα.

Οι γονείς, πριν μερικές εβδομάδες, στην 57η επέτειο του γάμου τους.

Γιατί μου αρέσει η Βοβούσα;

 Χελιδονοφωλιές στη Βοβούσα.

(Πρώην) Χελιδονοφωλιά στο μπαλκόνι μου στο χωριό μου.

Μέχρι και τα χελιδόνια μας έχουν εγκαταλείψει.