Παλιά γεφύρια στον Αγραφιώτη

Κοτσίστα

 Κάτω απ' το χωριό των Αγράφων

Λίγο πιο βόρεια

Στις αρχές του φετεινού Αύγουστου

Το μπαλκόνι παγώνει, το παγόνι μπαλκώνει;

Τι βλέπει κανείς στη γειτονιά μου!

Στο Αρκουδόρεμα, φέτος τον Αύγουστο

 

Η τρίτη φωτό μου θυμίζει ετούτην, πριν 11 χρόνια.

Πάει κι αυτός

Εδώ τα 15 λεπτά δημοσιότητας, που του αντιστοιχούσαν.

Κατούρησε όλα τα δάση της Ελλάδας, έχεσε όπου μπορούσε και κολύμπησε σε όλες τις λίμνες της.

Πήγε 14 χρονών, έζησε δηλαδή μια διετία πάνω από το όριο.

Ενημέρωση:
Κι επειδή οι καλοί φίλοι στις στενοχώργιες φαίνονται,
ένας φίλος δικός μου και του μακαρίτη,
τού χάρισε μια θέση στην αιωνιότητα.

Βροχή κι ομίχλη στον Αγραφιώτη

Αρχές Αυγούστου 2014

Κατεβαίνοντας νότια προς Βάλια Κάλντα

Κάπου εδώ, στο λιβαδάκι δίπλα στο Αρκουδόρεμα.

Φέτος, οι έντονες βροχές και η έλλειψη συντήρησης έφεραν κατολισθήσεις.

Το δικό μου δεν έμπαινε με τίποτε!

Και με ενισχυμένο όχημα, πάλι ταρακουνηθήκαμε.

Ίσως είναι καλύτερα έτσι, να χαίρονται τη Βάλια Κάλντα οι αρκούδες και όχι οι μαλάκες.

ΥΓ Παίζοντας με την ταμπλέτα, ανακάλυψα πως έχει κι ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας.
Ορίστε, λοιπόν, και μια ψευτοHDR διασκευή της ανωτέρω φωτογραφίας.

Πως πέρασα στις διακοπές μουουουουου....

 Φύγε, ρε βόδι, από τη μέση...!

 

Μπορώ να μπώ από εδώ στη Βάλια Κάλντα;

Μπέεεεεεεεεεεεεεεε....

Από βδομάδα αφήνω το γάμο...

...και πάω για πουρνάρια.

Και για οξιές, μαυρόπευκα, έλατα, πλατάνια, ρόμπολα, πεύκα.

 

Ρε Ιφικλείδη, θα μ΄ αφήσεις να πλύνω τα πιάτα;

Πάρ'το απόφαση: ένας σκέτος πεταλούδας είσαι!

Δεν έχεις κάνα παράξενο όνομα, ψωνάρα!

Αυτά βλέπω απ΄το παράθυρο της κουζίνας και δεν προλαβαίνω να κάνω τη λάντζα.

Κάποιος μου χτύπησε την πόρτα...

 

 ...και δεν ήταν ο βοργιάς.

Ο Σάμυ το σαμιαμίδι ήτανε!

Άλλο ένα κατοικίδιο.

Αυτός, τουλάχιστον, θα χάφτει καμιά μύγα.

Καρακίτς!

 

Το ότι μου αρέσει το κιτσαριό είναι κοινό μυστικό.

Αν, μάλιστα, το κιτς περιέχει και πολιτικό ή ιστορικό υπονοούμενο, ακόμη καλύτερα!

Μόλις πρόσφατα ξαναπρόσεξα ένα διακοσμητικό παπαράκι, 

που  είχαμε φέρει το 1972 από ένα οικογενειακό ταξίδι στα Γιάννενα.

Σχεδόν 42 χρόνια μάζευε σκόνη και σκουριά το καημένο

μέχρι να διαπιστώσω πως ο συνδυασμός τζαμιού και μαιάνδρων είναι γαμάτος!

«Τρέχει τίποτε, ρε μάγκα;»

Περνούσα με τ' αμάξι. Οι άλλες γάτες, πάνω και κάτω από το σκουπιδοντενεκέ, φοβήθηκαν κι έφυγαν.

Αυτός ο σημαδεμένος τσουρόγατος με κοίταξε στα μάτια και μ' έκλασε.

Έφυγα...

«Μπάτε σκύλες, αλέστε...» το καταντήσαμε, εδώ χάμου

ι

 Μετά τη μια παστρικιά, ο γέρο-κρονόληρος πήρε αέρα

και μαζεύει όποιαν του κουνάει την ουρίτσα της!

 

Τι να κάνομε, θα το αντέξομε κι αυτό...

Κόκκινα λουλουδάκια απ' το χωριό μου...

... στη μνήμη ενός καλού ανθρώπου, που δυστυχώς δεν πρόλαβα να γνωρίσω.

Αναλυτικά, στου Νίκου.

Ψιτ, φίλε, κάτι έχουν οι καμινάδες σου!

Ρε, τον φουκαρά, τι έπαθε: Οι καμινάδες του έφραξαν από σφήκες!

Και οι δύο, σού λέω!