Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Μια από τις πιο μελαγχολικές φωτογραφίες της ζωής μου


Σμύρνη (Izmir) 1997.
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι καλύτερη σε χρώμα ή ασπρόμαυρη.


Κάπου εδώ, αν δεν με απατά η συνωστισμένη μνήμη μου. Αρκετά κοντά στο κέντρο.
Το ερειπωμένο πλουσιόσπιτο ήταν στο τέλος μιας ισοπεδωμένης αλάνας, που τώρα πια πρέπει να έχει γίνει Mall ή συγκρότημα κατοικιών.

7 σχόλια:

Chocorello είπε...


Κάπου εκεί έμενε και η γιαγιά μου.

(Το χρώμα θέλει χρώμα)

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Κάπου εκεί άφησε την περόνη της δεξιάς του κνήμης ο παπούς μου. Πολλές δεκαετίεςς αργότερα, κατά την εκταφή, όταν χρειάστηκε να κάνομε λίγο συναρμολόγηση, κάτι έλειπε...

(ναι αλλά η υφή του τοίχου θέλει Α/Μ)

Vanglouk είπε...

αυτή με το κόκκινο

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Τελικά, ναι. Το ξεφτισμένο πορφυρό τραβάει πολύ το μάτι. Κάνει και αντίθεση με το λείο χρώμα του αυτοκινήτου.

Vanglouk είπε...

Είναι και ο συνειρμός

Νέο Kid Στο Block είπε...


Ψηφίζω επίσης έγχρωμη.
Μελαγχολική φωτό. Άτιμη εντροπία!

Δημήτρης είπε...

Αναποφάσιστος στο ποιά προτιμώ.

Όλοι έχουμε από έναν τέτοιο τοίχο εκεί πέρα.