Μόρφα, Δασοπροστασία

Βουδιστής δεν είμαι αλλά άμα μείνεις μερικές ώρες κάτω από το δέντρο, φτάνεις στο Ζεν.

Βωβούσα Ιωαννίνων από ψηλά

¨Οψη του χωριού από τα ΒΔ και συγκεκριμένα από το ύψωμα Μόρφα.

Το εικονιζόμενον χωρίον ουδεμίαν σχέσιν έχει με τον Μπάμπη Βωβό! Απλά, το έκαψαν οι γερμανοί στον πόλεμο, το 1943!

Ο-ΜΟΡΦΑ!

Για τη Μόρφα, πάνω από τη Βοβούσα Ιωαννίνων, τάχουμε ξαναπεί.

Σήμερα, πηγαίνοντας προς Λάιστα, τραβήξαμε πανοραμικές φωτογραφίες από τον αυχένα.

Επάνω, η θέα προς τα βόρεια, κάτω προς τα νότια.

Πατήστε στις φωτό για μεγέθυνση,

Θέα θεϊκή, part II

Πριν κάνα πεντάμηνο, μονολογούσα για τη θεϊκή θέα από τη Μόρφα Βωβούσας προς τους Πάδες, Ιωαννίνων. Περί τα 18 χλμ, βγάζει την απόσταση το εργαλείο του Google Earth. Θυμήθηκα, τώρα, πως έχω και μία φωτογραφία με την αντίστροφη φορά. Άπό τους Πάδες, νοτιοανατολικά προς τη Βωβούσα. Χαρείτε την μαζί μου...

Χωρίς τίτλο*

Πηγαίνοντας προς και γυρίζοντας από τον αυχένα Μόρφα,
πάνω από τη Βωβούσα Ιωαννίνων.

*Διότι εάν έβαζα τίτλο, αυτός θα ήταν «Έξι βδομάδες μείνανε!» και είναι νωρίς ακόμη για να αρχίσομε το countdown!

Θέα θεϊκή

Από τη θέση Μόρφα, ΒΑ της Βωβούσας Ιωαννίνων, κοιτώντας βόρεια. Στο βάθος φαίνεται το χωριό Λάιστα. Και ακόμη πιο στο βάθος, σε ευθεία με τη Λάιστα, φαίνονται οι Πάδες Ιωαννίνων. Δεξιά, κάπου στα σύννεφα, ο Σμόλικας. Αριστερά, έξω από τη φωτογραφία η Γκαμήλα.

Ο από μηχανής* ΘΕΟΣ!

Τέλη Ιουλίου 2008. Βρισκόμαστε κάπου ΒΔ της Βοβούσας Ιωαννίων, στο διάσελο Μόρφα. Λίγο πιο βόρεια και ανατολικά καίει εδώ και δύο μέρες μία πυρκαγιά από κεραυνό μέσα σε ένα φαράγγι. Από κεραυνό σε φαράγγι; Μάλιστα, από κεραυνό σε φαράγγι! Τα πεζοπόρα τμήματα της ΕΜΑΚ Ιωαννίνων (μόνιμοι και κυρίως εποχιακοί) αδυνατούν να πλησιάσουν. Το ίδιο, φυσικά, και οι εθελοντές δασοπροστασίας.


Εκεί, που παρακολουθούμε αμήχανοι και ανίκανοι, ακούγεται ο βαρύς βόμβος της μηχανής ενός ελικοπτέρου. Και εμφανίζεται το πορτοκαλί ελικόπτερο, νοικιασμένο από την αμερικανική Erickson, που το πετάνε, νομίζω, ένας αυστραλός, ένας νοτιοαφρικανός κι ένας καναδός.


Είναι ο απο μηχανής (και τι μηχανής!) θεός (μόνο θεός; Ημίθεος!). Προσεγγίζει την περιοχή, ψάχνοντας (βάσει πληροφοριών από τον ασύρματο) να γεμίσει νερό.


Εντόπισε μια πέτρινη στέρνα, που μάζευε τα νερά της βροχής για πότισμα χωραφιών και ζωντανών κι άρχισε να κατεβαίνει, ξυρίζοντας με την έλικα τις κορυφές των δέντρων.


Χαμήλωσε την τσουτσούνα/προβοσκίδα του, λίγο επιδεικτικά -είν' η αλήθεια- καθώς μας είχε δει να τον παρακολουθούμε από το διάσελο.


Ρούφηξε τη μισή στέρνα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.


Σηκώθηκε με την τσουτσουνοπροβοσκίδα του ακόμη να στάζει.


Μας χαιρέτησε από μακριά και χάθηκε προς την φωτιά...

* 4.800 ίπποι η μηχανή του Θεού!

Ιστορίες μ΄ αρκούδες.

Φέτος είδα τρεις φορές αρκούδα. Την πρώτη φορά, τέλη Ιουνίου, ήταν νύχτα στη Βοβούσα, όταν ακούσαμε τα σκυλάκια του ξενώνα να γαβγίζουν, μανιασμένα, κλαίγοντας. Βγήκαμε έξω, οι δύο που είχαμε μείνει όλοι κι όλοι, και φωτίσαμε το χωράφι, βορειοδυτικά, με έναν παλιοφακό που βρέθηκε πρόχειρος. Ο άσπρος κούταβος μόλις μας είδε να βγαίνουμε, χώθηκε με ένα σάλτο στην αποθήκη και συνέχισε να γαβγίζει από την ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων. Η μαύρη κουτάβα, πιο γενναία, γάβγιζε στο σκοτάδι. Ξαφνικά, βλέπουμε δύο ματάκια να γυαλίζουν στα 30 μέτρα. Ξέροντας ότι τα χόρτα εκεί είναι ψηλά, λέω «πρέπει να είναι ψηλό ζωάκι, γιατί αν ήταν κουνάβι, ασβός ή αλ'πού, τα ματάκια του θα φαίνονταν διακεκομμένα πίσω απ' τα χόρτα» και μετά συνειδητοποιώ πως η Πίνδος δεν έχει ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις ή γκνού άρα πρέπει να είναι... «Αααρκούδαααα, μαλάκααααα!». Την άλλη μέρα λείπανε πέντε χήνες.


Την δεύτερη φορά, μέρα-μεσημέρι, τέλη Ιουλίου, κατηφορίζοντας από Μόρφα προς Βοβούσα, βλέπω με τη δεξιά άκρη του δεξιού ματιού μου ένα στρουμπουλό καφέ σκυλάκι να κουτρουβαλάει στο πρανές, μέσα στο δάσος. Πάνω που αναρωτιέμαι μα ποιός φέρνει κοπάδια με τσομπανόσκυλα μέσα στο δάσος, προσέχω ότι το «τσομπανόσκυλο» είναι χοντροκώλικο (όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν), έχει κοντή ουρίτσα και στρογγυλά αυτάκια. Και τρέχει σαν διάολος! Γιατί είναι... «Ααααρκούδααααα, κλείσε τα παράθυρα μην είναι η μάνα της εδώ γύρωωωω!». Λες και άμα τσαντιζόταν η mama-Bear, θα μας γλίτωναν τα παράθυρα του Kangoo.

Η τρίτη, ήταν στο Γράμμο, στο δρόμο Πεύκου-Νεστορίου, λίγο έξω από το Πεύκο. Γυρνάμε από Γράμουστα και τα άλλα δύο αυτοκίνητα με αφήνουν να προηγηθώ, επειδή το Kangoo φοράει ρεζέρβα και δεν είμαστε πολύ σίγουροι ότι θα αντέξει. Έχω βάλει ένα CD με μουσική του Ένιο Μορικόνε από τον κινηματογράφο, οι κοκόνες που μεταφέρω έχουν γλαρώσει κι εγω προσεύχομαι στον Ήφαιστο και στον Προμηθέα Πυρφόρο να αντέξει η ρεζέρβα για να μην ξανατραβιόμαστε νυχτιάτικα. Και ξαφνικά... σαν να εμφανίστηκαν μαζί ο Έλβις Πρίσλεϊ,  οι Μπήτλς, οι Ρόλινγκ Στόουνς, οι Κουήν και οι Νιρβάνα. Ταυτόχρονα! Στο παιδικό πάρτι της ανιψιάς σας! Οι κοκόνες ξυπνάνε με ένα ουρανομήκες ουρλιαχτό «Αααααααααααααααα...ρκουδάαααααααααακιιιιιιιιιιιιιι!» γιατί στην απέναντι λωρίδα του δρόμου ένα χοντρό (και χοντροκώλικο) αρκούδι στέκεται όρθιο και αναρωτιέται τι είναι αυτά τα φώτα και ο θόρυβος. Και ξαφνικά πέφτει στα τέσσερα, περνάει μπροστά από το αυτοκίνητο (Ευχαριστώ, Άρη, για τα καινούργια δισκόφρενα και τις δισκόπλακες!) και αρχίζει να τρέχει πανικόβλητο μπροστά μας για καμιά πενηνταριά μέτρα.

Φωτογραφικά πειστήρια δεν έχω, γι' αυτό παραθέτω ένα πρόχειρο σκίτσο από την τελευταία συνάντηση. Ok, το δεξί μου χέρι δεν είναι τόσο λεπτό και η μύτη της συνοδηγού μου είναι πιο ωραία στην πραγματικότητα. Του χρόνου, όμως, θα πάρω GoPro!

Ηθικόν Δίδαγμα: αφού τόσα χρόνια που γυρνάω στην Πίνδο δεν έχω δει παρά μόνο κουράδες και νυχιές αρκούδες κι αφού φέτος δεν έγινα ιδιαίτερα γάτος (ίσα-ίσα, το καλοκαίρι με πόναγε φρικτά η μέση μου), παναπεί ότι χαζέψανε τα αρκούδια. Γιατί στις δύο τουλάχιστον συναντήσεις, τα ζώα ήταν νεαρά, έξι με επτά μηνών.


Ενημέρωση: βρήκα ένα σχετικό τζιφάκι στο ίντερνετς και το δημοσιεύω

Ένα πικρό αλλά εύστοχο σκίτσο

Διαβάζω αυτές τις μέρες για τα ποσά που σπαταλήθηκαν σε διάφορες απίστευτες ΜΚΟ, καθώς και για το ότι κάποιοι άθλιοι στα Γρεβενά σκότωσαν αρκούδα και τηνε μαγείρεψαν!
Την υπόθεση εντόπισαν τα παιδιά από την «Καλλιστώ».
Δεν μπορώ, ωστόσο, να μην γελάσω με το ευφυές σκίτσο του Αντρέα Πετρουλάκη από την «Καθημερινή».
ΥΓ Εγώ τα έχω κάψει ή η προοπτική του σκίτσου μου θυμίζει κάπως την Μόρφα;

Άιντε, σιγούλια-σιγούλια να ανεβαίνομε προς τα ορεινά μας

Λουλουδικό, το 2010 στη Βάλια Κάλντα.

Αυτοί οι μπόμποι λέγονται bombus lapidarius

 Αγριολούλουδο, στην εκκλησία της Λάιστας

Μια γουρούνα στο Περιβόλι Γρεβενών.

Κουκλάρα δεν είναι η αθεόφοβη;

Φθινοπωρινές αποχρώσεις στις νεαρές οξιές. Σεπτέμβρης του 2010.

Θα θυμηθούμε παλιοπαρέες, θα τραγουδήσομε σκυλάδικα κι ας γίνουμε ρεζίλι των σκυλιώνε.

Θα σταματήσομε στη Μόρφα να χαζέψομε τη θέα

(κλίκ του ενλάρτζ!)

Κι άλλες φθινοπωρίζουσες οξιές!

Τα δέντρα που πληγώναμε.

Τρεις φωτό από το 2008

Πέρυσι το καλοκαίρι στενοχωρήθηκα που είδα κομμένα τα δύο δέντρα στη Μόρφα πάνω απ' τη Βοβούσα. Επί δύο χρόνια μας έδιναν σκιά αν και δεν μας προστάτευαν από τον διαολεμένο βοριά.

Τώρα φαίνεται πως μετατράπηκαν σε πρόχειρο απάνεμο καταφύγιο για τσοπάνηδες, δασοπυροβέστες, περαστικούς και τεχνικούς συμβούλους.