Η μεθεπόμενη νύχτα...

Στην Αθήνα μεσ' στο κέντρο, κάηκε καινούργιο δέντρο. Το κάψαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο του κυρ Νικήτα!

Όπως φαίνεται κι από τα προηγούμενα ποστς, κάθε βράδυ το πεδίο των συγκρούσεων μετακίνείται όλο και πιο αριστερά, δηλαδή όλο και πιο νοτιοανατολικά, προς το κέντρο της πόλης. Η φωτεινότερη κηλίδα της φωτογραφίας, πίσω από το πανωσήκωμα που προεξέχει του ορίζοντα, είναι η Ακρόπολη.

EDIT στις 10.00 μμ: Κάπου στο χάος των δακρυγόνων μπερδεύτηκαν οι μπάτσοι κι άφησαν να φύγει προς το Κολωνάκι ασυνόδευτο ένα μεγάλο μέρος διαδηλωτών, που όμως αποδείχτηκαν βέροι μπάχαλοι. Οι οποίοι έκαναν τα κυριλέ μαγαζιά της οδού Βουκουρεστίου και των παρόδων της μπάχαλο! Γι' αυτό φαίνονταν οι καπνοί να μετατοπίζονται ανατολικότερα.

Η μεθεπόμενη μέρα

Η κατάσταση έχει ξεφύγει σαφώς από κάθε πλαίσιο.

Κι από κάθε γραμμή.

Ενδελεχές ξεπέτρισμα σε όλους τους δημόσιους και ημιδημόσιους χώρους των Εξαρχείων.

Η επόμενη μέρα....

Η ειρήνη συνεχίζει να βασιλεύει στο κέντρο της Αθήνας.

Η τάξη βασιλεύει στα Εξάρχεια

Αστυνομικός σκότωσε έναν δεκαπεντάχρονο πιτσιρικά. Με μία σφαίρα στην καρδιά από μικρή απόσταση και χωρίς να έχει προηγηθεί ιδιαίτερη συμπλοκή.

Μετά από λίγες ώρες


θύμιζε Στάλινγκραντ

Από τα αριστερά, φωτιά στη γωνία Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας, στη μέση, φωτιά Στουρνάρη και Πατησίων και δεξιά, μπροστά στο Μουσείο, επί της Πατησίων.

Λίγα λόγια και καλά

Το Πευκόφυτο είναι ένα μικρό, νοικοκυρεμένο χωριό στο Γράμο. Απ΄ό,τι κατάλαβα η υλοτομία και ο αγροτουρισμός είναι οι κύριες παραγωγικές δραστηριότητες των κατοίκων του. Με εντυπωσίασε αυτό το λακωνικό μνημείο, δίπλα στην εκκλησία. Δεν αναφέρει ονόματα και χρονολογίες θανάτων ή άλλα ηρωικά. Νομίζω διότι είχε τόσους πεσόντες και από τη μία πλευρά και από την άλλη, ώστε δεν μπορούσε να τους στριμώξει σε μία πλάκα. Και προφανώς κανείς δεν θα 'θελε μια τέτοια κατάσταση. Άσε που ακόμα κι αυτή η επιγραφή είναι με στένσιλ και σπρέι, αφήνοντας τη δυνατότητα στις επόμενες γενιές να γράψουν εκείνες ό,τι τους κατεβάσει η γκλάβα τους.

EDIT μετά από εξάμηνο: διαβάζω εδώ ότι το Πευκόφυτο το 1945 είχε 322 κατοίκους και το 1951 είχε 196! Το 1964 έγινε καθίζηση της πλαγιάς και το χωριό μεταφέρθηκε στον οικισμό Μανιάκοι της Καστοριάς. Πάντως τώρα ξανακατοικείται και το 2001 είχε 36 κατοίκους.
Σε υπόμνημα του ΔΣΕ του 1947 γράφεται:

Υπόμνημα ΔΣΕ 1947

«Χωριό Πευκόφυτο. Πιάστηκαν και βασανίστηκαν οι: Γ. Νίκου, Α. Νίκου, Θ. Νίκου, Δ. Λιάπης, Δ. Μπαμπούλης, Α. Κοτόπουλος, και Π. Κελεπούρης. Μπλόκα έχουν γίνει τέσσερις φορές. Αρκετές φορές το χωριό πλιατσικολογήθηκε»

Τσούκα Ρόσσια

Πας καλά, παιδάκι μου;

Προχτές, εκεί που περπάταγα στα Εξάρχεια, βλέπω έναν τεράστιο αγκυλωτό σταυρό. Κάνα-δυό μέτρα ύψος, μιλάμε! Μετά, προσέχω ότι στα σκέλη της σβάστικας ο άγνωστος (ευτυχώς γι' αυτόν!) γκραφιτάς έχει γράψει όσα κατά τη γνώμη του συνθέτουν τον φασισμό. Εντάξει...

Αλλά δεν ήξερε ότι ο τελευταίος που πιάστηκε να ζωγραφίζει σβάστικες στα Εξάρχεια εκτελέστηκε το 1944 από την ΕΠΟΝ του Πολυτεχνείου; Δεν μπορούσε να το παραστήσει λιγότερο γραφικά; Τι διάλο; Γυρεύοντας πήγαινε, ο ευλογημένος;

Το ίντερνετ είναι ελληνικό, λέμε, ρε!

Ως γνωστόν, έχω αποκαλύψει ότι τόσο το Yahoo, όσο και το Google είναι ελληνικά. Σήμερα, το μεσημέρι, που περπάταγα στη Σταδίου, τι βλέπω;

Μια προσεκτική ματιά με έπεισε ότι και τα torrents ελληνικά είναι!

Πωπωωπωωω, μπροστά στα πόδια μας τα είχαμε και δεν το ξέραμε!

Κανείς δεν πάει χαμένος!

Όταν το πρωτόδα, αναρωτήθηκα «πλάκα με κάνεις;». Αφού τα έκανε πλακάκια με τον Εφραίμ και με τις τράπεζες, κι αφού έσπαγε πλάκα μαζί μας, λέγοντας πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, ο Γιώργος αποφάσισε να δουλέψει για χάρη των παιδιών του. Και τι δουλειά να κάνει, πέρα απ' αυτήν που ξέρει καλύτερα; Μάθε τέχνη κι άστηνε, που λέει κι ο σοφός λαός μας...

UPDATE: απ' ό,τι με λένε οι πηγές μου, δυό δουλειές κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει τα παιδάκια τ΄!

Παναγία η madeinUSA...

Είναι ένα εκκλησάκι μικρό, πέντε-έξι τετραγωνικά όλο κι όλο, που το βρήκα στα καμμένα του Γράμου, κάπου εδώ. Οι αλυσίδες στην είσοδό του εδράζονται σε κάλυκες οβίδων πεδινού πυροβολικού.

Αποπερατώθηκε τον Οκτώβριο του 1948, όταν ο Γράμος καιγόταν από τις οβίδες, τους όλμους και τις ναπάλμ του Εμφυλίου, όλα μέρος της βοήθειας των ΗΠΑ προς τον ελληνικό στρατό. Κάποιος λοχαγός θεώρησε σκόπιμο και σωστό να δείξει την ευλάβειά του στο πεδίο της μάχης, ανεγείροντας αυτό το εκκλησάκι. Οι φαντάροι, φυσικά, συναίνεσαν. Καλύτερα να χτίζεις, παρά να σε γκρεμίζουν οι σφαίρες. Μόνο που η Παναγία ελάχιστη σχέση είχε με την τελική έκβαση της μάχης.

Ήξερα την Παναγία την Ελεούσα, την Γλυκοφιλούσα, την Βρεφοκρατούσα, αλλά αυτή την Παναγία την madeinUSA, δεν την ήξερα. Μα την Παναγία!

Κρίση στην οικοδομή!

Αλλά όχι κι έτσι, βρε αδερφέ!

Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα...

Αυτό το κολονάκι δεν είναι τοπογραφικό. Δηλώνει σύνορα. Πέρα απ' αυτό είναι Αλβανία.Βρίσκεται κάπου εδώ.

Το πετύχαμε το καλοκαίρι, παρακολουθώντας μια πυρκαγιά. Δεν μπορούσαμε, να πλησιάσουμε περισσότερο, με ένα βήμα θα ήμασταν «αλλού», πούλεγε και ο Τεό Αγγελόπουλος στο «Μετέωρο Βήμα του Πελαργού».

Ανεβήκαμε κάπου ψηλότερα και πήραμε τηλέφωνο την Πυροσβεστική, να πάρει τηλέφωνο τον Στρατό, να τηλεφωνήσει τον αλβανικό Στρατό, να ενημερώσει την αλβανική πυροσβεστική. Τι να κάναμε;

Την επομένη ανεβήκαμε ακόμη ψηλότερα, στο συνηθισμένο μας πόστο και παρακολουθούσαμε.

Η θέα από την Αλεβίτσα ήταν εξαιρετική. Ευτυχώς, το επόμενο απόγευμα έπιασε μπόρα και η πυρκαγιά έσβησε, πριν περάσει στο «ελληνικό». Διότι τότε θα κλαίγαν μανούλες. Και παπούδες. Και γιαγιάδες, που κάναν τις διακοπές τους στην Κρύα Βρύση, λίγες δεκάδες μέτρα από τα σύνορα, ακριβώς πάνω στην γραμμή της πυρκαγιάς.

Εμ, βέβαια!

Το παρελθόν μας το ξεπουλήσαμε όσο-όσο.
Το μέλλον μας το υποθηκεύσαμε.
Δεν έμεινε και τίποτ' άλλο απούλητο...

Τι Sting, ρε; Notis και ξερό ψωμί, λέμε!

Διάβαζα κάπου ότι οι Police διάλεξαν το όνομά τους, για να τους διαφημίζουν, λέει, τα μεγάλα αυτοκίνητα που γύριζαν διαρκώς στις βρετανικές μεγαλουπόλεις. Προφανώς, στην Ελλάδα, τα Μέσα Μαζικών Μεταφορών (EDIT: αλλά και οι κλούβες της αστυνομίας!) προσπαθούν να βελτιώσουν το κοινωνικό προφίλ τους, αναρτώντας το όνομα ενός μεγάλου καλλιτέχνη.

ΥΓ Το ξέρω ότι θάπρεπε να φωτογραφίσω κλούβα. Αλλά μένω Εξάρχεια και υπάρχει μια κάποια δυσκολία. Θα προσπαθήσω όμως!
UPDATE: Την βρήκα ανυποψίαστη τη ρουφιάνα και τηνε φωτογράφισα!

Μπόρα είναι, θα περάσει...

Έτσι είχαμε πει το καλοκαίρι, στο Χιονάτο Καστοριάς.