Ο νόμος του Μέρφι...

... λέει πως εάν αντιπαθείς τα έντομα και έχεις φροντίσει να προμηθευθείς ειδικό καπέλλο με τούλι για να μην σε ενοχλούν,

την ημέρα που θα έχει εκατομμύρια μυγάκια στην Αλεβίτσα

θα το έχεις ξεχάσει στο δικό σου αυτοκίνητο,
θα έχεις ανέβει στο βουνό με άλλο αμάξι

και θα καταλήξεις φασκιωμένος σαν μούμια. Ή σαν μαλάκας.

Αναμνήσεις από το Γράμο

 Κάτι λουλουδικά κάτω από την Αλεβίτσα.

Και μια αγελάδα πάνω από τη Γράμουστα,

που αναρωτιόταν μα τι έπαθε -τέλος πάντων- η φοράδα στ' αλώνι.

Ενθύμιον Γράμου, part III

Φέτος δεν πήγα στο Γράμο αλλά στο χωριό μου. Εκεί είχα άφθονο ελεύθερο χρόνο και καθώς
καθάριζα μια τσάντα με φορτιστές, καλώδια και άλλα, βρήκα και μερικά φυσίγγια που είχα βρει πέρυσι στην Αλεβίτσα Γράμου. Και τα φωτογράφισα.
Αριστερά είναι μια βολίδα από Colt 1911 0,45, το γνωστό «σαρανταπεντάρι», που τότε είχε πρωτοαποκτήσει ο στρατός.
Δεξιά είναι ένας κάλυκας, μάλλον μικρός για M1 Garand, που τότε χρησιμοποιούσε ο στρατός, άρα μάλλον πρόκειται για κάλικα από Μάνλιχερ (6.5×54mm Mannlicher-Schönauer) που οι αντάρτες του ΔΣΕ είχαν πάρει λάφυρα από τους Ιταλούς κατά την Αντίσταση.
Το γεγονός ότι αυτά τα δύο βρεθήκαν στο ίδιο σημείο δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η κορυφή της Αλεβίτσας είχε αλλάξει αρκετές φορές χέρια κατά τον Εμφύλιο.

Δείτε και τα παλαιότερα

Ενθύμιον Γράμου Ι
και
Ενθύμιον Γράμου ΙΙ

Ουστ, κοράκια!

Ξαφνικά, φέτος το καλοκαίρι στην Αλεβίτσα, διαπίστωσα πως μας επισκέπτονταν επιτροπές εμπειρογνωμόνων και ξένων επενδυτών.

Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα...

Αυτό το κολονάκι δεν είναι τοπογραφικό. Δηλώνει σύνορα. Πέρα απ' αυτό είναι Αλβανία.Βρίσκεται κάπου εδώ.

Το πετύχαμε το καλοκαίρι, παρακολουθώντας μια πυρκαγιά. Δεν μπορούσαμε, να πλησιάσουμε περισσότερο, με ένα βήμα θα ήμασταν «αλλού», πούλεγε και ο Τεό Αγγελόπουλος στο «Μετέωρο Βήμα του Πελαργού».

Ανεβήκαμε κάπου ψηλότερα και πήραμε τηλέφωνο την Πυροσβεστική, να πάρει τηλέφωνο τον Στρατό, να τηλεφωνήσει τον αλβανικό Στρατό, να ενημερώσει την αλβανική πυροσβεστική. Τι να κάναμε;

Την επομένη ανεβήκαμε ακόμη ψηλότερα, στο συνηθισμένο μας πόστο και παρακολουθούσαμε.

Η θέα από την Αλεβίτσα ήταν εξαιρετική. Ευτυχώς, το επόμενο απόγευμα έπιασε μπόρα και η πυρκαγιά έσβησε, πριν περάσει στο «ελληνικό». Διότι τότε θα κλαίγαν μανούλες. Και παπούδες. Και γιαγιάδες, που κάναν τις διακοπές τους στην Κρύα Βρύση, λίγες δεκάδες μέτρα από τα σύνορα, ακριβώς πάνω στην γραμμή της πυρκαγιάς.

Ο «Τσάκ Νόρρις» είναι τούρμπο-ντήζελ!

 Αυτό οδηγούσα φέτος στο Γράμο. Θηρίο!
2.500 κ.εκ., πετρέλαιο και τούρμπο. Άμα μεγαλώσω, τέτοιο θα πάρω αλλά κόκκινο!

 Έχει κι ωραία από τη θέση του οδηγού.

Είσαι στην Ελλάδα και βλέπεις την Αλβανία!

Ο «Τσακ Νόρρις» στην Αλεβίτσα παρακολουθεί την έπαρση σημαίας, και μάλιστα δίδυμης, από δύο ντόπιους φίλους.

Προσωπικά, δεν έχω πολλά πάρε-δώσε με τις σημαίες αλλά δικό τους είναι το βουνό, οπότε εμένα δεν μούπεφτε λόγος.

Για την προστασία της τζιπούρας - τζιπούρας

Απεργία σήμερα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η Αθήνα είχε πήξει από αυτοκίνητα.
Έβλεπα στα φανάρια μποτιλιαρισμένα αμάξια κι ανάμεσά τους κάτι τεράστια 4Χ4 με μαύρα τζάμια κι έναν μοναδικό -συνήθως- επιβάτη να φλυαρεί στο κινητό.
Αφήστε τα έρ'μα στο γκαράζ ή πηγαίνετέ τα εκεί που πραγματικά ανήκουν, στο βουνό.
Στη φωτό, τρία ευτυχισμένα τετρακίνητα στον βιότοπό τους, την Αλεβίτσα Γράμου.

Ομίχλη στο Γράμο

Θέα από την Αλεβίτσα προς τα βορειοδυτικά. Το μπουμπουνίζει.

Συνέχεια αυτού του ποστ.

Σεπτέβριος 2010.

Εικόνες από το Γράμο του 2010

Κατάφορτα οπωροφόρα στην Καλή Βρύση.

Επάνω, η θέα από την κορυφή Αλεβίτσα, προς τα βόρεια.

Σε πρώτο πλάνο, το δάσος που αναπτύχθηκε στα ναρκοπέδια. Κι ακόμα δεν θεωρείται ασφαλές.

Στο βάθος, η Αλβανία με καλλιέργειες και ταμιευτήρα νερού.

Επάνω και κάτω, λεπτομέρειες από τη λίμνη Μουτσάλια.

Δρόμος στο Γράμο.

Ο γνωστός σκύλος φοβάται μην του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Και, κάτω, περιμένει κάνα κοψίδι.

Αλεβίτσα Γράμου Σεπτέμβριος 2010, πανοραμική θέα

 Θέα προς τα δυτικά, έρχονται βροχές.

(κλικ στις φωτόζ να μεγαλώσουνε)

 Θέα προς τα νότια.

Θέα προς τα βόρεια. Αλβανία.

Θέα από ψηλά.

Τέσσερις πεταλουδάρες στο Γράμο

 Αυτή πρέπει να είναι εγγονή ετούτης, δηλαδή Ιφικλείδης Ποδαλείριος!

 Αυτή έχει ωραία χρώματα.

 Ετούτη μ' άρεσε γιατί είναι πιο μίνιμαλ από τον Ιφικλείδη Π.

Κι άλλος ένας Ιφικλείδης Π. σε γαϊδουράγκαθο.

Όλες τούτες τις βρήκα στην κορυφή Αλεβίτσα του Γράμου.

Αλεβίτσα Γράμου

Θέα προς τα δυτικά.

Μία χαριτωμένη κοπέλλα πάνω στο ερειπωμένο πολυβολείο του στρατού.

Θέα προς τα βόρεια

Το εγκατελειμένο φυλάκιο του στρατού στην κορυφή.
Θέα αφ' υψηλού.

Υψόμετρο 1550, Αύγουστος του 2008.

Ένα παγκάκι αξιομνημόνευτο.

Στη Σλίμνιτσα, στο Γράμο, μου 'δειξαν ένα παγκάκι με θέα. Το όνομα των δωρητών του, που σίγουρα άξιζαν μία ιδιαίτερη αναφορά καθώς μας έσωσαν από την ορθοστασία και τον ήλιο, μετά από μερικές μέρες εξαφανίστηκε. Σαν να αντικαταστάθηκε η σανίδα από κάποιον άλλη κενή.

Η θέα δυτικά, προς την Αλβανία.

Η θέα ανατολικά, προς την Αλεβίτσα, που είναι η ψηλότερη κορυφή στο βάθος. Στο φαράγγι αριστερά είναι το Μονόπυλο. Και είναι να απορείς πώς πέρασαν από εκεί τον Αύγουστο του 1948 απαρατήρητοι 10.000 άνθρωποι μέσα σε δύο νύχτες.

Και η εκκλησία του χωριού, καμιά κατοσταριά βόρεια από το παγκάκι. Στο λινκ, που παραθέτω στην πρώτη λεζάντα, η εκκλησία ξεχωρίζει από τα σκούρα κεραμίδια της.