Τρίτη, 6 Μαρτίου 2007

Ανατολή στη λίμνη Πλαστήρα

Στον Μπελοκομίτη, αν δεν με απατά η μνήμη μου με το γνωστό γερμανό δρα Αλτσχάιμερ. Στη στενή κοιλάδα, που έγινε λίμνη, ακριβώς μπροστά, ήταν το μυστικό αεροδρόμιο του ΕΛΑΣ, στο οποίο προσγειωνόταν τις νύχτες μέχρι και δικινητήριο βομβαρδιστικό. Τις ημέρες, οι Γερμανοί έψαχναν μανιωδώς, καθώς είχαν ακούσει το αεροπλάνο να προσγειώνεται και να απογειώνεται, αλλά δεν εύρισκαν τίποτε. Μόλις ξημέρωνε, οι χωρικοί κάλυπταν το διάδρομο με δέντρα, θάμνους, μέχρι και με θημωνιές.

8 σχόλια:

john είπε...

Οχι ακριβώς στον Μπελεκομίτι αλλά σε μια περιοχή που τώρα είναι λίμνη

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Στο Μπελοκομίτη ήμουν εγώ, όχι τ' αεροδρόμιο.

Elisa Day είπε...

Ο Μπελοκομίτης, σκυλάκο, όχι το Μπελοκομίτη. Το χωριό του παππού μου…

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Διόρθωση, λοιπόν!

Elisa Day είπε...

Τα Χριστούγεννα που ο τόπος γέμιζε ξένους, ο Μπελοκομίτης τυλιγόταν σε μία θαλασσί ομίχλη, σαν να τους περιφρονούσε. Ομόρφαινε. Μυστικά και ήρεμα. Δεν ξέρω να βγάζω φωτογραφίες, κάθε φορά που προσπαθούσα ο Μπελοκομίτης κρυβόταν πίσω από την ομίχλη. Αν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, ίσως μπορούσα να τον φωτογραφίσω.

Ο παππούς μου πέθανε το 2007. Δεν ξαναπήγα. Αλλά ένας όμορφος σκυλάκος ήρθε στη ζωή μου απροσδόκητα κρατώντας στο στόμα του τη φωτογραφία που δεν μπόρεσα να βγάλω. Σ’ ευχαριστώ, σκυλάκο…

Elisa Day είπε...

Ποιος κόβει τα σχόλια; Ο σκύλος; Ο ιδιοκτήτης του; Ο blogger;

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Όχι εγώ, πάντως, Ελίζα. Το είδα στην αλληλογραφία μου αλλά προφανώς το έγραψες την ώρα που ήταν πεσμένος ο blogger και δεν ανέβηκε.
Σ' ευχαριστώ, εννοείται, για τα καλά λόγια που περιείχε.

Elisa Day είπε...

Δεν πειράζει, άλλωστε για σένα ήταν.
By the way, Ελάιζα, σκυλάκο, όχι Ελίζα. “They call me The Wild Rose, but my name was Elisa Day.” Ένα προβληματάκι με τα ονόματα το ‘χεις.