Ένα τρόλλ στα Γρεβενά

Στο δρόμο από του Ζιάκα προς το Σπήλαιο. 

Παλιότερα αγαπημένα τρόλλ στο Γράμο και στο Πήλιο

Μην την πατήσεις!

Τέλη Ιούλη ξαναβρεθήκαμε στη Βοβούσα.

 Μια μέρα αποφασίσαμε με τον Άρη να πάμε στον Γυφτόκαμπο,

να δούμε τις καλύβες των Σαρακατσάνων.

Αλλά όχι από την άσφαλτο μα από τον χωματόδρομο μέσω Μόρφας.

Κοπανιόμασταν για ώρα στα βράχια (εμένα δεν κούμπωνε και η ζώνη ασφαλείας και χοροπήδαγα σαν το στραγάλι στη σφυρίχτρα) μέχρι που βλέπομε ένα κοπάδι γελάδια.

Σταματάμε, ανταλλάζουμε δυό κουβέντες με τον Αλβανό τσοπανάκο

και συνεχίζουμε. Παρακάτω, το υπόλοιπο κοπάδι με άλλον έναν τσοπανάκο.

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στα δεξιά μας βλέπουμε και το μαντρί. Κάπου εδώ.

Και καθώς περνάγαμε, η άκρη του ματιού μου πιάνει ένα οικείο αντικείμενο, 

που όμως δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. 

Ξεπεζεύουμε να πλησιάσουμε, και όντως ήταν πινακίδα για νάρκες,

ξηλωμένη προφανώς από τα αλβανοελληνικά σύνορα.

Δεν υπάρχουν πλέον ναρκοπέδια εκεί, απ' ό,τι ξέρω.

Και οι πινακίδες, αν και με παλιομοδίτικο σχέδιο, ήταν αρκετά καινούργιες.

Καθόλου σκουριά και φρέσκο χρώμα.

Στον Έβρο έχουν/είχαν πλαστικές που φωσφορίζουν τη νύχτα.

Δίκιο είχαν!

Ξέρεις τι είναι να πατήσεις καμιά σβουνιά αγελάδας;

Google Trasnslate: τώρα διαθέσιμο και σε σπρέι των 500 ml!

Γύρευε πόση εμπιστοσύνη είχανε στους έλληνες ομοϊδεάτες τους...

Μια ωραία τοιχογραφία στην Ακράτα Αχαΐας

Το ότι μου αρέσουν οι δημόσιες τοιχογραφίες δεν το έχω κρύψει ποτέ.

Προχτές, λοιπόν, που ανηφόριζα τον πεζόδρομο της Κανελλοπούλου προς την πλατεία Ελευθερίας,

ψάχνοντας για ένα συμπαθητικό καφενείο που είχα διαβάσει στο ίντερνετς, βλέπω αυτό.

Ο (τυφλός) δάσκαλος Περεσιάδης, η Γκόλφω με τον Τάσο της

και αριστερά οι κυρίες της Ακράτας, του τέλους του προπερασμένου αιώνα, που μαθαίνουν ζωγραφική.

Το κτίριο στεγάζει την πινακοθήκη του χωριού.

Το καφενείο είναι στο ισόγειο.

Από την τοιχογραφία δεν μπορούσαν να λείπουν οι ποταμίσες πέστροφες.

Πατήστε στη φωτογραφία, να μεγαλώσει, για να διαβάσετε τα «τι» και τα «πώς» της υπέροχης ζωγραφιάς!

Εντάξει, το τερματίσανε!

Πάω στο χωργιό μου να βόσκω σαλιγκάρια και να φυτεύω ρίγανη!

Ο δεύτερος θάνατος του Δον Χοσέ

Χτες, εκεί που είχα πάει στα Ιλίσια, για μια δουλειά, περνάω από ένα παρκάκι. Και τι βλέπω; 

Την προτομή ενός μεγάλου Κουβανού επαναστάτη. 

Κι από κάτω, την πινακίδα εγκαινίων. 

Αχ, δον Χοσέ Μαρτί, αν ήξερες πως έναν αιώνα μετά το θάνατό σου, το άγιο όνομά σου θα εμφανιζόταν μαζί με το όνομα του Σουλτάνου των κλαρινογαμπρών, ίσως να είχες παρατήσει τα σχέδιά σου για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση και να τόχες ρίξει στα μπάνια και τα κοκτέιλς.

ΜΑΓΑΡΙCΤΟC!

Χριστόδουλο στολίσατε φέτος;

Α, να στολίσετε απαραιτήτως!

Είναι το έθιμο!

Ξανά στο χωριό

 

  Μερικοί δεν ξεχνάνε τι πέρασαν. Αυτή η πινακίδα μου θύμισε

τις ταμπέλες που έβλεπα σε εικόνες από μακρινά μέρη,

όπως αυτή από τον χιλιάνικο σταθμό Escudero στο King George Island της Ανταρκτικής.

(φωτ. Natacha Pisarenko/Associated Press)

Αλλά ας γυρίσουμε στο χωργιό. 

Οπου, φυσικά, βρήκα νέα κουτάβια!

Μην σκυλοβαριέσαι. Πήγαινε να ψηφίσεις!

Μην είσαι κοπρόσκυλο.

Θυμάσαι πριν κάτι χρόνια;

Ε, ήρθε η ώρα να χτυπήσει η καμπάνα και για κάποιους άλλους, εκτός από εμάς!

Εσύ, ναι εσύ! Αύριο να πας να ψηφίσεις. Ξέρεις τι...

Κι ένα υπέροχο κείμενο από έναν υπέροχο φίλο

Μια προτομή γρίφος στην Αβδέλλα Γρεβενών

Πέρυσι το καλοκαίρι ανέβηκα ίσαμε την Αβδέλλα Γρεβενών.

Στην πλατεία, δίπλα στην είσοδο της εκκλησίας, είδα τρεις προτομές.

Οι δύο αριστερά είναι των αδελφών Μανάκια.

 

Κι έμεινα με την απορία: ο τρίτος, δεξιά, με το πηλίκιο και το μουστακάκι-βούρτσα ποιός είναι;

Το μουστακάκι αναφέρεται σε εποχή γύρω από τον Β' Π.Π. αλλά -τι διάλο;- του έστησαν προτομή και ντρέπονται να μας πούν ποιός είναι;

 

 

Ενημέρωση: είναι ο Κωνσταντίνος Τότσιος

Με βροχή στον Αγραφιώτη

Φέτος τον Αύγουστο, ξανανέβηκα τον Αγραφιώτη.

Σε μια στάση για να φωτογραφήσω ένα γεφυράκι (η δεύτερη φωτό εδώ)

πρόσεξα ένα αλλόκοτο, πρωτόγονο προσκυνητάρι.

Δεν ξέρω για ποιό λόγο ευχαριστούν τους Αγίους ο κυρ-δάσκαλος κι ο κυρ-καθηγητής

αλλά υποψιάζομαι φουσκωμένα ποτάμια και ασταθείς γέφυρες.

... κι ένας ιδιώτης

Φλαμπουράρι Ιωαννίνων.

Απέναντι από το Γρεβενίτι.

Χρόνια τώρα, περνώντας, έβλεπα ένα παρατημένο μνημείο.

Καμία σχέση με το φροντισμένο μνημείο στο Γρεβενίτι.

Φέτος, αφού οδηγούσε άλλος, τον έψησα να κάνουμε μια στάση.

Χριστούγεννα του ΄46.

Επίθεση στο σταθμό χωροφυλακής.

Ανάμεσα στα θύματα κι ένας ιδιώτης...

Λύσσα και συνείδηση

Πινακίδες στο δρόμο από τη Λάιστα προς το Τρίστρατο.

Από ¨Ηπειρο προς Γρεβενά, δηλαδή.

Τρολλιά ή ατυχής σύμπτωση;

Χτες το βράδυ στο Star κατά τη συνέντευξη του σ. Δ. Κουτσούμπα στο Χατζηνικολάκη.

Κουτσουμπολιά.

Ορθόν αλλά ελλειπές

΄Νταξ', δε λέω, καλό και σωστό το σύνθημα.

Αλλά στην ηλικία μας και οι διακοπές θέλουν διάρκεια.

Εγώ μόλις άρχισα...

Νεστόρια μυστήρια

Πάνω από το Νεστόριο, στο δρόμο που οδηγεί από το στρατιωτικό νεκροταφείο στο Χιονάτο, υπάρχει αυτό το κτίριο με τούτη την επιγραφή που ποτέ δεν κατάφερα να εξηγήσω.

Αναφέρεται σε καμιά επιστροφή ξενιτεμένων από τον Εμφύλιο ή όχι;

Το καλωσόρισμα βρίσκεται εκεί τουλάχιστον από το 2008.

Ξέρεις κανείς/καμία/κανέν;

Και οι υπόλοιποι; Στο πηγάδι κατούρησαν;

Τελη Αυγούστου, που έφευγα από Γράμμο για Γιάννενα, πέρασα κι από την Κόνιτσα.

Σε μια στροφή, λίγα χλμ από την Κόνιτσα, είδα αυτό το μνημείο.

Επάνω, με το προβλεπόμενο συρματοπλεγματάκι του  να το περιφράσσει.

Δεν πλησίασα, μην του είχαν βάλει και τίποτις νάρκες.

Κάτω, φαίνεται και η σημαία των ΛΟΚατζήδων.

Χμμμ... η ελληνική σημαία, σε αντίθεση με τη ΛΟΚατζίδικη, μου φαίνεται λίγο πατσαβουρέ.

Αλλά τι να κάνομε. Esprit de corps είναι αυτό και δεν θα το σχολιάσω.

Εκείνο που με έκανε εντύπωση (και γι' αυτό σας κάνω αυτόν τον πρόλογο) είναι πως το μνημείο είναι αφιερωμένο ειδικά στους εν Ηπείρω πεσόντες καταδρομείς.
Προφανώς αφορά τη μάχη της Κόνιτσας (Χριστούγεννα του 1947)

Δεν περίμενα φυσικά να βάλουν μνημείο και για τους αντιπάλους τους αλλά, διάολε, οι εν Θεσσαλία ή οι εν Μακεδονία πεσόντες καταδρομείς, μούλοι ήτανε;

Αμ, οι πεζικάριοι, οι διαβιβαστές, οι μαγείροι, οι μουλαράδες;

Αυτοί είναι λιγότερο «πεσόντες» από τους τιμώμενους;

Μανάδες δεν τους κλάψανε και δαύτους;

Όσον αφορά, δε, την επαγγελματική ιδιότητα του χορηγού, φίλου των καταδρομέων, 

τυχεροί ήσαν όσοι δεν έπεσαν στα χέρια του! 

 Είτε ως αιχμάλωτοι, είτε ως ασθενείς

Εν κατακλείδι, πάντα ήξερα πως ο εθνικισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των ηλιθίων αλλά πάντα ξεχνούσα πως η ηλιθιότητα είναι ατελεύτητη.

Καλό χειμώνα!

Ακόμα μια περίεργη συνάντηση με το θάνατο

Την πρώτη φορά που το είδα, νόμισα πως ήταν αριστερίστικος βανδαλισμός πάνω σε κάποιο τυχαίο προσκυνητάρι. Αλλά ιδιαίτερα σ' αυτή την περιοχή, του Βάλτου, δεν βρίσκεις και πολλά σφυροδρέπανα. Βρίσκεται εδώ, λίγες εκατοντάδες μέτρα νότια από το Μενίδι Άρτας, στο δρόμο Άρτας-Αγρινίου. Την δεύτερη φορά, σταμάτησα όσο πιο προσεκτικά μπορούσα στον παράδρομο.

Το σφυροδρέπανο δεν ήταν βανδαλισμός, τελικά. Ήταν σύμβολο πίστης.

Κάτω, στη λεπτομέρεια, φαίνονται οι τρύπες στο περίγραμμα, ώστε το βράδυ να φωτίζεται το σύμβολο.

 

Και μέσα η φωτογραφία ενός ανθρώπου με ευγενική μορφή και γλυκό χαμόγελο.

Κρίμα!

ΥΓ. Σχετικό δημοσίευμα πριν έξι χρόνια

Οι γάτες της γειτονιάς μου ξεσηκώθηκαν

Όχι μόνο την αράζουν όλη μέρα πάνω στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα...

... αλλά ορισμένες καπαρώνουν και θέσεις. Reservee, λέμε!