Google Trasnslate: τώρα διαθέσιμο και σε σπρέι των 500 ml!

Γύρευε πόση εμπιστοσύνη είχανε στους έλληνες ομοϊδεάτες τους...

Εντάξει, το τερματίσανε!

Πάω στο χωργιό μου να βόσκω σαλιγκάρια και να φυτεύω ρίγανη!

ΜΑΓΑΡΙCΤΟC!

Χριστόδουλο στολίσατε φέτος;

Α, να στολίσετε απαραιτήτως!

Είναι το έθιμο!

Μα ποιές μυστικές υπερεσίες; Καζαμία να διαβάζετε!

 

Τόχα πει και παλιότερα! 

Κάποια γεγονότα είναι τόσο προβλέψιμα

που μέχρι και οι συντάκτες του Καζαμία τα επισημαίνουν. 

Έντονες οι συγκρούσεις των θεσμών ενόψει εκλογών.

 

Χτες το βράδυ στο Κανάλι της Βουλής.

Ένα βλαχοτοτέμ στη Λάιστα Ιωαννίνων

Δείχνει σε αδιέξοδο!

 

Παλιότερες σχετικές αναρτήσεις

1 και 2 

Καρακίτς!

 

Το ότι μου αρέσει το κιτσαριό είναι κοινό μυστικό.

Αν, μάλιστα, το κιτς περιέχει και πολιτικό ή ιστορικό υπονοούμενο, ακόμη καλύτερα!

Μόλις πρόσφατα ξαναπρόσεξα ένα διακοσμητικό παπαράκι, 

που  είχαμε φέρει το 1972 από ένα οικογενειακό ταξίδι στα Γιάννενα.

Σχεδόν 42 χρόνια μάζευε σκόνη και σκουριά το καημένο

μέχρι να διαπιστώσω πως ο συνδυασμός τζαμιού και μαιάνδρων είναι γαμάτος!

Ψιτ, φίλε, κάτι έχουν οι καμινάδες σου!

Ρε, τον φουκαρά, τι έπαθε: Οι καμινάδες του έφραξαν από σφήκες!

Και οι δύο, σού λέω!

Και οι υπόλοιποι; Στο πηγάδι κατούρησαν;

Τελη Αυγούστου, που έφευγα από Γράμμο για Γιάννενα, πέρασα κι από την Κόνιτσα.

Σε μια στροφή, λίγα χλμ από την Κόνιτσα, είδα αυτό το μνημείο.

Επάνω, με το προβλεπόμενο συρματοπλεγματάκι του  να το περιφράσσει.

Δεν πλησίασα, μην του είχαν βάλει και τίποτις νάρκες.

Κάτω, φαίνεται και η σημαία των ΛΟΚατζήδων.

Χμμμ... η ελληνική σημαία, σε αντίθεση με τη ΛΟΚατζίδικη, μου φαίνεται λίγο πατσαβουρέ.

Αλλά τι να κάνομε. Esprit de corps είναι αυτό και δεν θα το σχολιάσω.

Εκείνο που με έκανε εντύπωση (και γι' αυτό σας κάνω αυτόν τον πρόλογο) είναι πως το μνημείο είναι αφιερωμένο ειδικά στους εν Ηπείρω πεσόντες καταδρομείς.
Προφανώς αφορά τη μάχη της Κόνιτσας (Χριστούγεννα του 1947)

Δεν περίμενα φυσικά να βάλουν μνημείο και για τους αντιπάλους τους αλλά, διάολε, οι εν Θεσσαλία ή οι εν Μακεδονία πεσόντες καταδρομείς, μούλοι ήτανε;

Αμ, οι πεζικάριοι, οι διαβιβαστές, οι μαγείροι, οι μουλαράδες;

Αυτοί είναι λιγότερο «πεσόντες» από τους τιμώμενους;

Μανάδες δεν τους κλάψανε και δαύτους;

Όσον αφορά, δε, την επαγγελματική ιδιότητα του χορηγού, φίλου των καταδρομέων, 

τυχεροί ήσαν όσοι δεν έπεσαν στα χέρια του! 

 Είτε ως αιχμάλωτοι, είτε ως ασθενείς

Εν κατακλείδι, πάντα ήξερα πως ο εθνικισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των ηλιθίων αλλά πάντα ξεχνούσα πως η ηλιθιότητα είναι ατελεύτητη.

Καλό χειμώνα!

Ακόμα μια περίεργη συνάντηση με το θάνατο

Την πρώτη φορά που το είδα, νόμισα πως ήταν αριστερίστικος βανδαλισμός πάνω σε κάποιο τυχαίο προσκυνητάρι. Αλλά ιδιαίτερα σ' αυτή την περιοχή, του Βάλτου, δεν βρίσκεις και πολλά σφυροδρέπανα. Βρίσκεται εδώ, λίγες εκατοντάδες μέτρα νότια από το Μενίδι Άρτας, στο δρόμο Άρτας-Αγρινίου. Την δεύτερη φορά, σταμάτησα όσο πιο προσεκτικά μπορούσα στον παράδρομο.

Το σφυροδρέπανο δεν ήταν βανδαλισμός, τελικά. Ήταν σύμβολο πίστης.

Κάτω, στη λεπτομέρεια, φαίνονται οι τρύπες στο περίγραμμα, ώστε το βράδυ να φωτίζεται το σύμβολο.

 

Και μέσα η φωτογραφία ενός ανθρώπου με ευγενική μορφή και γλυκό χαμόγελο.

Κρίμα!

ΥΓ. Σχετικό δημοσίευμα πριν έξι χρόνια

«Πόσους λέοντες έβαλες του αλλουνού; Δύο; Εμένα θα μου βάλεις έξι!»

Μπορεί στη Νεμέα να μην έχουν πλέον κανένα λέοντα.

Μπορεί στη Χαιρώνεια να έχουν έναν (αλλά) λέοντα.
Μπορεί στις Μυκήνες να έχουν δύο μα ακέφαλους.

Στην Αιγιάλεια, όμως, έχομε δεκάδες!

Προσοχή στο ριμελάκι στα μάτια, περικαλώ!
Διότι στα χωργιά μας είμεθα αποδεδειγμένως καλόγουστοι.

Διαβάζετε, διαδίδετε τον Καζαμία! Γνωρίζει τα μελλούμενα!

Κατά τις παρελθούσες δεκαετίες, το μόνο βιβλίο που έμπαινε στα αγροτικά σπίτια ήταν «Ο μεγάλος Καζαμίας». Πρόκειται για μια κλασική ετήσια φτηνιάρικη «λαϊκή» έκδοση, συνήθως από τις Εκδόσεις Σαλίβερου, αν και αυτή που έχω στα χέρια μου είναι πιο πειρατική κι απ’ τον Κάπταιν Τζακ Σπάροου: δεν έχει ούτε μια διεύθυνση ή ένα τηλέφωνο. Στον ετήσιο Καζαμία, που έλκει το όνομά του από έναν ανύπαρκτο Ιταλό αστρολόγο, θα βρείτε το ημερολόγιο κι εορτολόγιο της χρονιάς, σύντομα ανέκδοτα, μπόλικες παροιμίες, ανούσιες εθνικοθρησκευτικές δοξασίες και υπενθύμιση για τις αγροτικές/κηπουρικές/κτηνοτροφικές δουλειές του κάθε μηνός.
Στους έντυπους Καζαμίες θα βρείτε και κάμποσες «προφητείες», κυρίως προβλέψιμα και δύσκολα επαληθεύσιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, πριν αρκετά χρόνια, θυμάμαι τις «προφητείες» να περιορίζονται σε «Πολύνεκρο ναυάγιο αλιευτικού στον Ειρηνικό» (τρέχα γύρευε!), «Πραξικόπημα ανατρέπει αφρικανό δικτάτορα» (κάθε τόσο, όλο και κάποιος από δαύτους τρώει χώμα!) ή –πιο πρόσφατα- «Οικολογική καταστροφή στις ΗΠΑ» (Η B.P.  να ‘ναι καλά!) κ.ο.κ.
Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συμβαίνουν συχνά, είναι δύσκολο να επαληθευτούν εάν δεν παρακολουθείς ειδήσεις και –κυρίως- δεν ενδιαφέρουν κανέναν από το target group αυτής της έκδοσης. Αυτά που αποκαλούμε «ευκολάκια» και «σιγουράντζες», δηλαδή.

 

Φέτος, όμως, ξεφυλλίζοντας τον Καζαμία στον οποίο ο πατέρας μου καταχωρεί τα ιατρικά του ραντεβού και τα όλο και αυξανόμενα μνημόσυνα φίλων και συγγενών, εντόπισα κάτι ενοχλητικά οικείο: για την 25^η Μαΐου, ο πειρατικός μας Καζαμίας προβλέπει «Τραγωδία με λαθρομετανάστες στον Έβρο».
Πράγμα που, σύμφωνα με τα κριτήρια, τα οποία ήδη ανίχνευσα, σημαίνει ότι και ο πνιγμός ανθρώπων στα σύνορά μας έχει γίνει πλέον τακτικό και κοινότοπο φαινόμενο, το οποίο δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν και το οποίο, πιθανότατα, δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ, είτε συμβεί στο μέλλον είτε έχει ήδη συμβεί.

 

Και εάν και όποτε συμβεί ή συνέβη, μόνο ο Καζαμίας θα το ξέρει και οι φαντάροι και οι συνοριοφύλακες που θα επιφορτιστούν με το μακάβριο έργο της περισυλλογής των σορών.
Α, και εκείνοι που μάταια θα περιμένουν το τηλεφώνημα από τους δικούς τους ότι επιτέλους έφτασαν σώοι και αβλαβείς στη Γη της Επαγγελίας.
Ωραία κενωνία έχομε!

Στην παλιά πόλη της Ξάνθης

Το επάνω και το κάτω βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Μερικά, όπως αυτό επάνω, έχουν και επεξηγηματικές ταμπελίτσες.

Κι από την παράδοση περνάμε στην άνευ όρων παράδοση.

Αυτό το ωραίο κτιριάκι, με το μεγάλο βάθος,

έχει παραμορφωθεί από τις «ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Όχι και τόσο αποτελεσματική παραμόρφωση, αν κρίνουμε από το ότι το μαγαζί ήταν ήδη κλεισμένο το Μάιο του 2010, που το φωτογράφισα.

Ένα παλιό κρύο ανέκδοτο

Μια φωτογραφία 18 ετών. 

Πάνω στην ώρα.

Αύριο, στην ψηφοφορία της Βουλής για τα νομοσχέδια του Μνημόνιου ΙΙΙ, θα αποδειχθεί ανέκδοτο ακατάλληλο για ανηλίκους.
Κι αφού σας άρεζε και την αντιγράψατε σε πολλά σημεία, πάρτε και το έγχρωμο πρωτότυπο για να μην μπερδεύεστε!
Και δεν είναι σε νεκροταφείο, στη βόρεια είσοδο του Νεώρειου Σύρου είναι, γίδια!

Γιατί και το κεμπάμπ θέλει το Γερμανό του!

Αν ποτέ βρεθείτε κοντά στο Νεστόριο Καστοριάς να πάτε μια βόλτα μέχρι το χωριό Πεύκο.

Εκεί είναι ο Σταθμός του Τρένου.

Τρένο δεν έχει περάσει ποτέ, βέβαια, αλλά έτσι το λένε το μαγαζί.

Το διαχειρίζεται ο Γερμανός, με τ΄όνομα. Κατάγεται από τον Άγιο Γερμανό Πρεσπών.

Βρέθηκε εκεί ως ερωτικός μετανάστης, λέει, αφού ταξίδεψε και δούλεψε σε όλο τον κόσμο.

Κυρίως στις ΗΠΑ, όπως μαρτυράει και η σημαία.

Ο Γερμανός, λοιπόν, είναι μάστορας στο κεμπάμπ. Τρώς την πρώτη μπουκιά και ... μπαμπ! πέφτεις κάτω από τη νοστιμιά. Διαλύεται στο στόμα ο μεζές.

Το κατάστημα το χειμώνα λειτουργεί και ως στέκι κυνηγών, γι' αυτό και ονομάστηκε Σταθμός, όπως (παλιά) το μόνο καφενείο που ήταν ανοιχτό αξημέρωτα για να πιούν έναν καφέ οι κυνηγοί, ήταν το κυλικείο του τοπικού σιδηροδρομικού σταθμού.

Σταθμός στα κεμπάμπ ο Γερμανός!

Η σάλα διακοσμείται από ωραία ρητά, που σου ανοίγουνε την όρεξη!

¨Ολα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω!

 Διαφήμιση υπερεσιών με κοινωνικό μύνημα.

Προσοχή στη διεύθυνση e-mail στο τέλος. 

Ή ό,τι τέλος πάντων είναι αυτό το πράμα!

Το είδα στον Πειραιά.

Αυτό δεν ξέρω τι θέλει να πει, μάλλον καψούρικο πρέπει νάναι,

αλλά σίγουρα περιπίπτει στις διατάξεις του νόμου του Μέρφι περί επιγραφών.

Το ηύρα στα Εξάρχεια.

Εμπρός Αλέκα!

 Κάν'το θερινό το μαγαζί!

Μην δίνετε σημασία. Μετα/Προ/εκλογικό μπούγιο κάνω...