Μην την πατήσεις!

Τέλη Ιούλη ξαναβρεθήκαμε στη Βοβούσα.

 Μια μέρα αποφασίσαμε με τον Άρη να πάμε στον Γυφτόκαμπο,

να δούμε τις καλύβες των Σαρακατσάνων.

Αλλά όχι από την άσφαλτο μα από τον χωματόδρομο μέσω Μόρφας.

Κοπανιόμασταν για ώρα στα βράχια (εμένα δεν κούμπωνε και η ζώνη ασφαλείας και χοροπήδαγα σαν το στραγάλι στη σφυρίχτρα) μέχρι που βλέπομε ένα κοπάδι γελάδια.

Σταματάμε, ανταλλάζουμε δυό κουβέντες με τον Αλβανό τσοπανάκο

και συνεχίζουμε. Παρακάτω, το υπόλοιπο κοπάδι με άλλον έναν τσοπανάκο.

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στα δεξιά μας βλέπουμε και το μαντρί. Κάπου εδώ.

Και καθώς περνάγαμε, η άκρη του ματιού μου πιάνει ένα οικείο αντικείμενο, 

που όμως δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. 

Ξεπεζεύουμε να πλησιάσουμε, και όντως ήταν πινακίδα για νάρκες,

ξηλωμένη προφανώς από τα αλβανοελληνικά σύνορα.

Δεν υπάρχουν πλέον ναρκοπέδια εκεί, απ' ό,τι ξέρω.

Και οι πινακίδες, αν και με παλιομοδίτικο σχέδιο, ήταν αρκετά καινούργιες.

Καθόλου σκουριά και φρέσκο χρώμα.

Στον Έβρο έχουν/είχαν πλαστικές που φωσφορίζουν τη νύχτα.

Δίκιο είχαν!

Ξέρεις τι είναι να πατήσεις καμιά σβουνιά αγελάδας;

Μια ωραία τοιχογραφία στην Ακράτα Αχαΐας

Το ότι μου αρέσουν οι δημόσιες τοιχογραφίες δεν το έχω κρύψει ποτέ.

Προχτές, λοιπόν, που ανηφόριζα τον πεζόδρομο της Κανελλοπούλου προς την πλατεία Ελευθερίας,

ψάχνοντας για ένα συμπαθητικό καφενείο που είχα διαβάσει στο ίντερνετς, βλέπω αυτό.

Ο (τυφλός) δάσκαλος Περεσιάδης, η Γκόλφω με τον Τάσο της

και αριστερά οι κυρίες της Ακράτας, του τέλους του προπερασμένου αιώνα, που μαθαίνουν ζωγραφική.

Το κτίριο στεγάζει την πινακοθήκη του χωριού.

Το καφενείο είναι στο ισόγειο.

Από την τοιχογραφία δεν μπορούσαν να λείπουν οι ποταμίσες πέστροφες.

Πατήστε στη φωτογραφία, να μεγαλώσει, για να διαβάσετε τα «τι» και τα «πώς» της υπέροχης ζωγραφιάς!

Αναχωρήσεις

Ο Γιάννης, ο Αλέκος κι ο Τρόμπας.

Φευγάτοι, πλέον, και οι τρεις.

Μάης, 2006.

Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ.

(πρώην) Ελληνικό, Γλυφάδα.

Φυσούσε απίστευτα!

Ο Γιάννης Καλαϊτζής αγαπούσε τα σκυλιά.

Και ιδιαίτερα τα λαμπραντόρ.

Όποτε έβλεπε τον δικό μου, τρελαινότανε.

Μα ποιές μυστικές υπερεσίες; Καζαμία να διαβάζετε!

 

Τόχα πει και παλιότερα! 

Κάποια γεγονότα είναι τόσο προβλέψιμα

που μέχρι και οι συντάκτες του Καζαμία τα επισημαίνουν. 

Τα όπλα των προγόνων μας.

Ένα περίστροφο του 1897.

Το βρήκα στην Αχαΐα πρόσφατα.

Είναι ένα Lebel Modèle 1892, γαλλικής κατασκευής.

Το βρήκε το 1953 στο εργαστήριο ενός οπλουργού, στο Σοχό Θεσσαλονίκης, ένας νεαρός που μόλις είχε απολυθεί από το στρατό.

Επειδή ήταν πολύ κακοπαθημένο, ο καπάτσος οπλουργός του είπε πως θα το «φτιάξει» και μεγάλωσε το διαμέτρημά του από 0.32 της ίντσας (8 χλστ.) σε 0.38 της ίντσας.

Ο αφελής νεαρός το έφερε στο χωριό του, το χάρισε στον αδελφό του και το ξέχασε.

Ο νέος του ιδιοκτήτης το έκρυψε στον αχυρώνα του και το ξέχασε κι αυτός.

Μέχρι πρόσφατα, που το βρήκαν οι δύο μικρότεροί τους γιοί, ο ξάδελφός μου κι εγώ.

Το περίστροφο είναι πλέον μη λειτουργικό.

Η κάννη του από τη σκουριά και την αύξηση του διαμετρήματος είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνη.

Αναρωτιέμαι για την ιστορία του.

Δεδομένου ότι το είχαν μόνο οι  αξιωματικοί του γαλλικού στρατού, εικάζω πως πρέπει να ήλθε το 1915 με την κατοχή της Θεσσαλονίκης από τα στρατεύματα της Entente.

Πώς βρέθηκε από το ζωνάρι ενός αξιωματικού στον μπάγκο του καπάτσου πλην αδέξιου οπλουργού μετά από 38 χρόνια;

Φαντάζομαι να το κλέβουν παράνομοι, να το κρατάνε αντάρτες και να κατάσχεται με τη λήξη του Εμφυλίου. 

Μπορεί, πάλι, να πουλήθηκε σε κάναν χωροφύλακα, να όπλισε κάναν ταγματασφαλήτη ή απλά να είχε παραπέσει όλο αυτό τον καιρό.

Ευτυχώς ποτέ δεν θα μάθουμε.

Ο Εντουάρντο κι ο Κανέλλος

Παρασκευή 14 Νοέμβρη 2003 στο Πολυτεχνείο τα Σήματα Καπνού και η Καμπάνια "Ένα Σχολείο για την Τσιάπας" κάνουν εκδήλωση με τον Εντουάρντο Γκαλεάνο, που μας βαρέθηκε σήμερα.

Ο ομιλητής είχε έλθει με μικρή καθυστέρηση, επικαλούμενος λόγους υγείας.

Παρόλα αυτά κατάφερε να εξοντώσει δύο έμπειρους μεταφραστές 

και να καθηλώσει ένα τεράστιο αμφιθέατρο.

Αλλά, παρά την καθυστέρηση, ο Γκαλεάνο δεν ήταν ο τελευταίος που μπήκε στο ΜΑΧ εκείνη τη βραδιά.

Για να αρχίσει η εκδήλωση χρειαζόταν μια πικάντικη γεύση, ένα έντονο άρωμα.

Και ιδού ο Κανέλλος!

Ο Γκαλεάνο, επικαλούμενος την αδιαθεσία του, είπε πως δεν είχε σημειώσεις και ρίχνοντας μια ματιά στον Κανέλλο, άρχισε να εξηγεί τον κόσμο μέσα από τα σκυλίσια μάτια του επικού μας γείτονα.

Ένα τίγκα αμφιθέατρο (ΜΑΧ=650 άτομα καθισμένα) τον άκουγε επί τέσσερις ώρες.

Ο Κανέλλος σε ρόλο επιτηρητού κατά την παράδοση...


Κι ένα παλιό λινκ με τα λόγια του Γκαλεάνο και ωραίες φωτογραφίες. 


«Αυτή η θηλιά που έχουμε δεμένη στο λαιμό και είναι το εξωτερικό χρέος, μας σέρνει από το λαιμό σαν σκυλί... αλλά βλέπω εδώ να κάνει βόλτες ένα σκυλί λυτό, θέλω να το χειροκροτήσω γιατί νομίζω ότι αυτό περνά καλύτερα από εμάς, γιατί έχει την ελευθερία που εμείς δεν έχουμε...»

Ιστορίες μ΄ αρκούδες.

Φέτος είδα τρεις φορές αρκούδα. Την πρώτη φορά, τέλη Ιουνίου, ήταν νύχτα στη Βοβούσα, όταν ακούσαμε τα σκυλάκια του ξενώνα να γαβγίζουν, μανιασμένα, κλαίγοντας. Βγήκαμε έξω, οι δύο που είχαμε μείνει όλοι κι όλοι, και φωτίσαμε το χωράφι, βορειοδυτικά, με έναν παλιοφακό που βρέθηκε πρόχειρος. Ο άσπρος κούταβος μόλις μας είδε να βγαίνουμε, χώθηκε με ένα σάλτο στην αποθήκη και συνέχισε να γαβγίζει από την ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων. Η μαύρη κουτάβα, πιο γενναία, γάβγιζε στο σκοτάδι. Ξαφνικά, βλέπουμε δύο ματάκια να γυαλίζουν στα 30 μέτρα. Ξέροντας ότι τα χόρτα εκεί είναι ψηλά, λέω «πρέπει να είναι ψηλό ζωάκι, γιατί αν ήταν κουνάβι, ασβός ή αλ'πού, τα ματάκια του θα φαίνονταν διακεκομμένα πίσω απ' τα χόρτα» και μετά συνειδητοποιώ πως η Πίνδος δεν έχει ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις ή γκνού άρα πρέπει να είναι... «Αααρκούδαααα, μαλάκααααα!». Την άλλη μέρα λείπανε πέντε χήνες.


Την δεύτερη φορά, μέρα-μεσημέρι, τέλη Ιουλίου, κατηφορίζοντας από Μόρφα προς Βοβούσα, βλέπω με τη δεξιά άκρη του δεξιού ματιού μου ένα στρουμπουλό καφέ σκυλάκι να κουτρουβαλάει στο πρανές, μέσα στο δάσος. Πάνω που αναρωτιέμαι μα ποιός φέρνει κοπάδια με τσομπανόσκυλα μέσα στο δάσος, προσέχω ότι το «τσομπανόσκυλο» είναι χοντροκώλικο (όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν), έχει κοντή ουρίτσα και στρογγυλά αυτάκια. Και τρέχει σαν διάολος! Γιατί είναι... «Ααααρκούδααααα, κλείσε τα παράθυρα μην είναι η μάνα της εδώ γύρωωωω!». Λες και άμα τσαντιζόταν η mama-Bear, θα μας γλίτωναν τα παράθυρα του Kangoo.

Η τρίτη, ήταν στο Γράμμο, στο δρόμο Πεύκου-Νεστορίου, λίγο έξω από το Πεύκο. Γυρνάμε από Γράμουστα και τα άλλα δύο αυτοκίνητα με αφήνουν να προηγηθώ, επειδή το Kangoo φοράει ρεζέρβα και δεν είμαστε πολύ σίγουροι ότι θα αντέξει. Έχω βάλει ένα CD με μουσική του Ένιο Μορικόνε από τον κινηματογράφο, οι κοκόνες που μεταφέρω έχουν γλαρώσει κι εγω προσεύχομαι στον Ήφαιστο και στον Προμηθέα Πυρφόρο να αντέξει η ρεζέρβα για να μην ξανατραβιόμαστε νυχτιάτικα. Και ξαφνικά... σαν να εμφανίστηκαν μαζί ο Έλβις Πρίσλεϊ,  οι Μπήτλς, οι Ρόλινγκ Στόουνς, οι Κουήν και οι Νιρβάνα. Ταυτόχρονα! Στο παιδικό πάρτι της ανιψιάς σας! Οι κοκόνες ξυπνάνε με ένα ουρανομήκες ουρλιαχτό «Αααααααααααααααα...ρκουδάαααααααααακιιιιιιιιιιιιιι!» γιατί στην απέναντι λωρίδα του δρόμου ένα χοντρό (και χοντροκώλικο) αρκούδι στέκεται όρθιο και αναρωτιέται τι είναι αυτά τα φώτα και ο θόρυβος. Και ξαφνικά πέφτει στα τέσσερα, περνάει μπροστά από το αυτοκίνητο (Ευχαριστώ, Άρη, για τα καινούργια δισκόφρενα και τις δισκόπλακες!) και αρχίζει να τρέχει πανικόβλητο μπροστά μας για καμιά πενηνταριά μέτρα.

Φωτογραφικά πειστήρια δεν έχω, γι' αυτό παραθέτω ένα πρόχειρο σκίτσο από την τελευταία συνάντηση. Ok, το δεξί μου χέρι δεν είναι τόσο λεπτό και η μύτη της συνοδηγού μου είναι πιο ωραία στην πραγματικότητα. Του χρόνου, όμως, θα πάρω GoPro!

Ηθικόν Δίδαγμα: αφού τόσα χρόνια που γυρνάω στην Πίνδο δεν έχω δει παρά μόνο κουράδες και νυχιές αρκούδες κι αφού φέτος δεν έγινα ιδιαίτερα γάτος (ίσα-ίσα, το καλοκαίρι με πόναγε φρικτά η μέση μου), παναπεί ότι χαζέψανε τα αρκούδια. Γιατί στις δύο τουλάχιστον συναντήσεις, τα ζώα ήταν νεαρά, έξι με επτά μηνών.


Ενημέρωση: βρήκα ένα σχετικό τζιφάκι στο ίντερνετς και το δημοσιεύω

Εξηνταέξι χρόνια μετά, τίποτε δεν άλλαξε.

Πρόσφατα στις διακοπές μου, καθώς είχα ξεμείνει από βιβλία, κατέφυγα στη βιβλιοθήκη του καταφυγίου, που με φιλοξενούσε. Εκεί ξαναματαδιάβασα το εικονιζόμενο βιβλίο.

Δεν είναι καμιά αποκάλυψη, δα, ο Ψυχάρης το κυκλοφόρησε, όχι ο Ριζοσπάστης.

Ώσπου σκόνταψα στο παρακάτω κεφάλαιο («Τα "Λίμπερτι"»), το οποίο περιλαμβάνει μιαν αναφορά του αμερικάνου δικηγόρου Πολ Πόρτερ.

Υπογραμμίζω:  

Βήμα, όχι Ριζοσπάστης. Αμερικάνος δικηγόρος, όχι ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι!

Δεν βλέπετε κι εσείς ορισμένες ομοιότητες με το σήμερα;

Διαβάζετε, διαδίδετε τον Καζαμία! Γνωρίζει τα μελλούμενα!

Κατά τις παρελθούσες δεκαετίες, το μόνο βιβλίο που έμπαινε στα αγροτικά σπίτια ήταν «Ο μεγάλος Καζαμίας». Πρόκειται για μια κλασική ετήσια φτηνιάρικη «λαϊκή» έκδοση, συνήθως από τις Εκδόσεις Σαλίβερου, αν και αυτή που έχω στα χέρια μου είναι πιο πειρατική κι απ’ τον Κάπταιν Τζακ Σπάροου: δεν έχει ούτε μια διεύθυνση ή ένα τηλέφωνο. Στον ετήσιο Καζαμία, που έλκει το όνομά του από έναν ανύπαρκτο Ιταλό αστρολόγο, θα βρείτε το ημερολόγιο κι εορτολόγιο της χρονιάς, σύντομα ανέκδοτα, μπόλικες παροιμίες, ανούσιες εθνικοθρησκευτικές δοξασίες και υπενθύμιση για τις αγροτικές/κηπουρικές/κτηνοτροφικές δουλειές του κάθε μηνός.
Στους έντυπους Καζαμίες θα βρείτε και κάμποσες «προφητείες», κυρίως προβλέψιμα και δύσκολα επαληθεύσιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, πριν αρκετά χρόνια, θυμάμαι τις «προφητείες» να περιορίζονται σε «Πολύνεκρο ναυάγιο αλιευτικού στον Ειρηνικό» (τρέχα γύρευε!), «Πραξικόπημα ανατρέπει αφρικανό δικτάτορα» (κάθε τόσο, όλο και κάποιος από δαύτους τρώει χώμα!) ή –πιο πρόσφατα- «Οικολογική καταστροφή στις ΗΠΑ» (Η B.P.  να ‘ναι καλά!) κ.ο.κ.
Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συμβαίνουν συχνά, είναι δύσκολο να επαληθευτούν εάν δεν παρακολουθείς ειδήσεις και –κυρίως- δεν ενδιαφέρουν κανέναν από το target group αυτής της έκδοσης. Αυτά που αποκαλούμε «ευκολάκια» και «σιγουράντζες», δηλαδή.

 

Φέτος, όμως, ξεφυλλίζοντας τον Καζαμία στον οποίο ο πατέρας μου καταχωρεί τα ιατρικά του ραντεβού και τα όλο και αυξανόμενα μνημόσυνα φίλων και συγγενών, εντόπισα κάτι ενοχλητικά οικείο: για την 25^η Μαΐου, ο πειρατικός μας Καζαμίας προβλέπει «Τραγωδία με λαθρομετανάστες στον Έβρο».
Πράγμα που, σύμφωνα με τα κριτήρια, τα οποία ήδη ανίχνευσα, σημαίνει ότι και ο πνιγμός ανθρώπων στα σύνορά μας έχει γίνει πλέον τακτικό και κοινότοπο φαινόμενο, το οποίο δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν και το οποίο, πιθανότατα, δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ, είτε συμβεί στο μέλλον είτε έχει ήδη συμβεί.

 

Και εάν και όποτε συμβεί ή συνέβη, μόνο ο Καζαμίας θα το ξέρει και οι φαντάροι και οι συνοριοφύλακες που θα επιφορτιστούν με το μακάβριο έργο της περισυλλογής των σορών.
Α, και εκείνοι που μάταια θα περιμένουν το τηλεφώνημα από τους δικούς τους ότι επιτέλους έφτασαν σώοι και αβλαβείς στη Γη της Επαγγελίας.
Ωραία κενωνία έχομε!

Άνθρωποι στα σκουπίδια

Σήμερα, είδα αυτό δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών στη γωνία.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε η φωτογραφία, πολλοί αρνούνταν να ποζάρουν επειδή πίστευαν πως η φωτογράφιση θα έκλεβε ένα κομμάτι της ψυχής τους.

Ποιός δεν χρειάζεται πια μια (όχι και τόσο) παλιά φωτογραφία του;

Άσχημες ιστορίες γεννά η φαντασία μου.

Επέτειος της Νύχτας των Κρυστάλλων. Σήμερα δεν γίνονται τέτοια πράγματα, ε;

Σαν σήμερα, πριν 74 χρόνια, οι Ναζήδες πήραν σβάρνα τα μαγαζιά των Εβραίων στη Γερμανία.

Ήταν η διαβόητη Νύχτα των Κρυστάλλων.

Εκτός από τις τωρινές καταστροφές στα μαγαζιά μεταναστών

είχαμε κι εδώ μια θεσμική νύχτα των κρυστάλλων πριν λίγα χρόνια

και μάλιστα με την αιγίδα του νυν πρωθυπουργού, απ' ό,τι λέγεται...

Ας την θυμηθούμε.

Να ταξιδεύομε για να ανοίγουν τα μυαλά.

Είναι Μάιος και είσαι στην Ξάνθη. Λιακάδα, μπίρες, φίλοι, χαρά θεού. 

Παίρνεις την Παναγή Τσαλδάρη, να βγεις στο ποτάμι.

Παλιός εμπορικός δρόμος, γεμάτος ξεπεσμένα μικρομάγαζα, 

που περιμένανε (τότε ακόμη) τη μπουλντόζα για να τα κάνει Mall.

Και ξαφνικά πιάνει το μάτι μιαν ασυμμετρία.

Το κλιματιστικό και το δορυφορικό πιάτο στο παλιό κτίριο.

Δεύτερη ασυμμετρία τα αλουμινένια παράθυρα.

 

Και μετά προσέχεις λίγο καλύτερα.

 

Έλα δοκίμασε λίγο παραπάνω...

Όχι δεν είναι τα faux κιονόκρανα σε ναΐφ εκτέλεση.

Είναι το όνομα της επιγραφής! 

Δημήτριος και Μοράβας Μαργαρίτης Ησαήου Ηπηρώται, έτος 1880!

Υπάρχει ελληνικό όνομα Μοράβας; Όχι αλλά υπάρχει βουνό Μοράβας στην Αλβανία.

(Στο βάθος δεξιά της δεύτερης φωτογραφίας, κλικ!)
Κι εκείνη την εποχή η Ήπειρος δεν ανήκε στην Ελλάδα. 

Και υπάρχουν και δύο ποτάμια Μοράβας, ένα στην κεντρική Σερβία κι ένα που διασχίζει Τσεχία, Αυστρία και Σλοβακία.

Αλλά δεν αναρωτιέσαι γιατί βαφτίστηκε ένας Έλληνας Μοράβας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Οι Ηπειρώτες ήταν έμποροι και πήγαιναν παντού. Κι ότι τους έκανε εντύπωση το φύλαγαν στη μνήμη τους για να το ανασύρουν όταν το χρειάζονταν.

Κάτι μου λέει πως αποκλείεται σε πέντε-έξι δεκαετίες να δούμε Μαροκινό, Πακιστάνο ή Μπαγκλαντέζο να φέρει το όνομα Κασιδιάρης, Παναγιώταρος ή Καιάδας!