Ετεροχρονισμένη ενημέρωση

Πριν χρόνια είχα γνωρίσει ένα αξιαγάπητο ατομάκι.

Τώρα μου έστειλε μια σειρά φωτογραφίες από τη Βάλια Κάλντα.

Κρίμα να μην είναι κι εδώ.

Το γεφύρι του Καμπέρ-Αγά.

Το περίεργο είναι πως πηγαίνοντας από Γρεβενίτι για Μηλιωτάδες, τόσες φορές δεν το είχα δει.

Στην αντίστροφη πορεία, πρώτη φορά το είδα!

Πλεροφορίαι εντός

Με την ελπίδα να αξιωθούμε να πάμε και φέτος.

Καλή χρονιά, σαν τα ψηλά βουνά

Τσομπαναραίος στο δρόμο Περιβόλι για Βάλια Κάλντα. 

Γλυκούλης, γλυκούλης αλλά δάγκωνε τα λάστιχα.

Ένα τρόλλ στα Γρεβενά

Στο δρόμο από του Ζιάκα προς το Σπήλαιο. 

Παλιότερα αγαπημένα τρόλλ στο Γράμο και στο Πήλιο

Κάααγκελα, κάαααγκελα, κάααγκελα παντούυυυ

...σώβρακα και φανέλες

Εντάξει, και καλτσάκια

Κι άλλες ζουγραφιές

Επάνω, ο στάβλος στο καταφύγιο Βάλια Κάλντα.

Το ξεκίνησα με ακουαρέλες και το ραφινάρισα με μαρκαδοράκια αργότερα

γιατί είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιείς μαρκαδόρους εκεί που παίζουν παιδιά.

Κάτω, νέα επεξεργασία μιας παλιά ιδέας. 1 και 2

Ένας σκύλος και μια σκύλα

Φέτος γνώρισα αυτόν τον γλυκύτατο κεφάλα

Ο Κίκος είναι μπασταρδολαμπραντοποιμενικός.

Κάνει παρέα με τη Λίζα, η οποία είναι μεγάλη φλούφα αλλά παλιοχαρακτήρας

Το βλέμμα του Κίκου μου θύμιζε τον δικό μου

 

«Κόφ'τις χαζομάρες, ρε μάστορα, και δώσ' μας κάνα κοψίδι»

Μην την πατήσεις!

Τέλη Ιούλη ξαναβρεθήκαμε στη Βοβούσα.

 Μια μέρα αποφασίσαμε με τον Άρη να πάμε στον Γυφτόκαμπο,

να δούμε τις καλύβες των Σαρακατσάνων.

Αλλά όχι από την άσφαλτο μα από τον χωματόδρομο μέσω Μόρφας.

Κοπανιόμασταν για ώρα στα βράχια (εμένα δεν κούμπωνε και η ζώνη ασφαλείας και χοροπήδαγα σαν το στραγάλι στη σφυρίχτρα) μέχρι που βλέπομε ένα κοπάδι γελάδια.

Σταματάμε, ανταλλάζουμε δυό κουβέντες με τον Αλβανό τσοπανάκο

και συνεχίζουμε. Παρακάτω, το υπόλοιπο κοπάδι με άλλον έναν τσοπανάκο.

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στα δεξιά μας βλέπουμε και το μαντρί. Κάπου εδώ.

Και καθώς περνάγαμε, η άκρη του ματιού μου πιάνει ένα οικείο αντικείμενο, 

που όμως δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. 

Ξεπεζεύουμε να πλησιάσουμε, και όντως ήταν πινακίδα για νάρκες,

ξηλωμένη προφανώς από τα αλβανοελληνικά σύνορα.

Δεν υπάρχουν πλέον ναρκοπέδια εκεί, απ' ό,τι ξέρω.

Και οι πινακίδες, αν και με παλιομοδίτικο σχέδιο, ήταν αρκετά καινούργιες.

Καθόλου σκουριά και φρέσκο χρώμα.

Στον Έβρο έχουν/είχαν πλαστικές που φωσφορίζουν τη νύχτα.

Δίκιο είχαν!

Ξέρεις τι είναι να πατήσεις καμιά σβουνιά αγελάδας;

Επιστρέφοντας από τας διακοπάς

Κάτι εντελώς αξιαγάπητα και παντελώς άχρηστα νανάκια γίδια.

Τα επονομαζόμενα κατσοικίδια.

Εντάξει, δεν είναι πρωτότυπη ιδέα, το ξέρω.

Νέα στέκια, νέοι πελάτες, νέες ηλίθιες ερωτήσεις.

Από αύριο διακοπαί!

Ψήθηκα για διακοπούλες!

Ραντεβού στα γνωστά μέρη.

Πρόπερσι στη Βοβούσα

 Βαριόμασταν σα τεμπελόσκυλα

και είπαμε να ενεργοποιηθούμε λιγάκι

Πήγαμε, λοιπόν, προς το λάκκο του Παπά να χαζέψομε την

τοπική χλωρίδα και πανίδα. 

Το ριτρίβερ του γείτονα πλατσάναγε σα μουρλό.

Κι εμείς περιμέναμε τους πεζοπόρους για να τους πάρομε στην επιστροφή.

Επιστροφή στην κανονικότητα

Φέτος δεν πήγα Βοβούσα. Έμεινα στο χωριό.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πέρασα ένα μήνα χωρίς κομπιούτερ.

Αλλά οι φίλοι μου με ενημέρωναν για τις τελευταίες μόδες των σκύλων στο καταφύγιο.

Γλυκός σαν κουραμπιές δεν είναι ο κιαρατάς;

Μια προτομή γρίφος στην Αβδέλλα Γρεβενών

Πέρυσι το καλοκαίρι ανέβηκα ίσαμε την Αβδέλλα Γρεβενών.

Στην πλατεία, δίπλα στην είσοδο της εκκλησίας, είδα τρεις προτομές.

Οι δύο αριστερά είναι των αδελφών Μανάκια.

 

Κι έμεινα με την απορία: ο τρίτος, δεξιά, με το πηλίκιο και το μουστακάκι-βούρτσα ποιός είναι;

Το μουστακάκι αναφέρεται σε εποχή γύρω από τον Β' Π.Π. αλλά -τι διάλο;- του έστησαν προτομή και ντρέπονται να μας πούν ποιός είναι;

 

 

Ενημέρωση: είναι ο Κωνσταντίνος Τότσιος

Ένα βλαχοτοτέμ στη Λάιστα Ιωαννίνων

Δείχνει σε αδιέξοδο!

 

Παλιότερες σχετικές αναρτήσεις

1 και 2 

Καλές γιορτές και καλή λευτεριά

Μακάρι του χρόνου η μόνη λάσπη που θα δούμε να είναι στις αρβύλες μας και τα λάστιχά μας.

Να μη δουλεύουμε σα σκυλιά και να είμαστε ζώοι και αβλαβείς.

Και να κάνουμε διακοπές στους μυστικούς μας παραδείσους,

πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας και ηδονών.

Το ρόμπολο στη Βάλια Κάλντα

Φέτος το καλοκαίρι ξαναφωτογράφησα το καμένο από αστροπελέκι ρόμπολο στα βόρεια της Βάλια Κάλντα.

Μια σύγκριση των παλιών με τις νέες φωτογραφίες δείχνει πως το ρόμπολο την κάνει σιγά-σιγά.

Οι καταρράκτες στο Ηλιοχώρι Ιωαννίνων

Φέτος, η χάρη μας έφτασε μέχρι το Ηλιοχώρι.

Το νερό κατεβαίνει από την Τύμφη και είναι μπρρρρ... μπούζι!

Στη μεγάλη βάθρα (επάνω) μπορείτε να διακρίνετε και τα πέτρινα παγκάκια

για πικ-νικ! Άψογα.

Οι τεμπέληδες μπορούν να περιμένουν στο παλιό σχολείο,

που τώρα είναι καφενείο.

Κάτω από τη μεγάλη ιτιά.

Έτσι κι αλλιώς, μετά την ανηφορικότατη επιστροφή από τους καταρράκτες

μια στάση στη σκιά της ιτιάς είναι ευπρόσδεκτη.

... κι ένας ιδιώτης

Φλαμπουράρι Ιωαννίνων.

Απέναντι από το Γρεβενίτι.

Χρόνια τώρα, περνώντας, έβλεπα ένα παρατημένο μνημείο.

Καμία σχέση με το φροντισμένο μνημείο στο Γρεβενίτι.

Φέτος, αφού οδηγούσε άλλος, τον έψησα να κάνουμε μια στάση.

Χριστούγεννα του ΄46.

Επίθεση στο σταθμό χωροφυλακής.

Ανάμεσα στα θύματα κι ένας ιδιώτης...