Διαβάζετε, διαδίδετε τον Καζαμία! Γνωρίζει τα μελλούμενα!

Κατά τις παρελθούσες δεκαετίες, το μόνο βιβλίο που έμπαινε στα αγροτικά σπίτια ήταν «Ο μεγάλος Καζαμίας». Πρόκειται για μια κλασική ετήσια φτηνιάρικη «λαϊκή» έκδοση, συνήθως από τις Εκδόσεις Σαλίβερου, αν και αυτή που έχω στα χέρια μου είναι πιο πειρατική κι απ’ τον Κάπταιν Τζακ Σπάροου: δεν έχει ούτε μια διεύθυνση ή ένα τηλέφωνο. Στον ετήσιο Καζαμία, που έλκει το όνομά του από έναν ανύπαρκτο Ιταλό αστρολόγο, θα βρείτε το ημερολόγιο κι εορτολόγιο της χρονιάς, σύντομα ανέκδοτα, μπόλικες παροιμίες, ανούσιες εθνικοθρησκευτικές δοξασίες και υπενθύμιση για τις αγροτικές/κηπουρικές/κτηνοτροφικές δουλειές του κάθε μηνός.
Στους έντυπους Καζαμίες θα βρείτε και κάμποσες «προφητείες», κυρίως προβλέψιμα και δύσκολα επαληθεύσιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, πριν αρκετά χρόνια, θυμάμαι τις «προφητείες» να περιορίζονται σε «Πολύνεκρο ναυάγιο αλιευτικού στον Ειρηνικό» (τρέχα γύρευε!), «Πραξικόπημα ανατρέπει αφρικανό δικτάτορα» (κάθε τόσο, όλο και κάποιος από δαύτους τρώει χώμα!) ή –πιο πρόσφατα- «Οικολογική καταστροφή στις ΗΠΑ» (Η B.P.  να ‘ναι καλά!) κ.ο.κ.
Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συμβαίνουν συχνά, είναι δύσκολο να επαληθευτούν εάν δεν παρακολουθείς ειδήσεις και –κυρίως- δεν ενδιαφέρουν κανέναν από το target group αυτής της έκδοσης. Αυτά που αποκαλούμε «ευκολάκια» και «σιγουράντζες», δηλαδή.

 

Φέτος, όμως, ξεφυλλίζοντας τον Καζαμία στον οποίο ο πατέρας μου καταχωρεί τα ιατρικά του ραντεβού και τα όλο και αυξανόμενα μνημόσυνα φίλων και συγγενών, εντόπισα κάτι ενοχλητικά οικείο: για την 25^η Μαΐου, ο πειρατικός μας Καζαμίας προβλέπει «Τραγωδία με λαθρομετανάστες στον Έβρο».
Πράγμα που, σύμφωνα με τα κριτήρια, τα οποία ήδη ανίχνευσα, σημαίνει ότι και ο πνιγμός ανθρώπων στα σύνορά μας έχει γίνει πλέον τακτικό και κοινότοπο φαινόμενο, το οποίο δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν και το οποίο, πιθανότατα, δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ, είτε συμβεί στο μέλλον είτε έχει ήδη συμβεί.

 

Και εάν και όποτε συμβεί ή συνέβη, μόνο ο Καζαμίας θα το ξέρει και οι φαντάροι και οι συνοριοφύλακες που θα επιφορτιστούν με το μακάβριο έργο της περισυλλογής των σορών.
Α, και εκείνοι που μάταια θα περιμένουν το τηλεφώνημα από τους δικούς τους ότι επιτέλους έφτασαν σώοι και αβλαβείς στη Γη της Επαγγελίας.
Ωραία κενωνία έχομε!

Στην παλιά πόλη της Ξάνθης

Το επάνω και το κάτω βρίσκονται δίπλα-δίπλα.

Μερικά, όπως αυτό επάνω, έχουν και επεξηγηματικές ταμπελίτσες.

Κι από την παράδοση περνάμε στην άνευ όρων παράδοση.

Αυτό το ωραίο κτιριάκι, με το μεγάλο βάθος,

έχει παραμορφωθεί από τις «ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Όχι και τόσο αποτελεσματική παραμόρφωση, αν κρίνουμε από το ότι το μαγαζί ήταν ήδη κλεισμένο το Μάιο του 2010, που το φωτογράφισα.

Οφθαλμόλουτρο για μια μουντή, βροχερή ημέρα

Μάιος 2010, στην κεντρική αγορά της Ξάνθης.

Αφού φωτογράφισα τα φρούτα και τα λαχανικά,

έκλεισα τη μηχανή και πήγα για παστρουμάδες.

Δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον. Φωτογραφικώς, ομιλώντας.

Μολόγα τα, μολόγατα, στα φάγαν τα αλόγατα!

Εμένα μην με μπλέκετε με την επαναγορά ομολόγων.

Και μην μου κουρέψετε τη χαίτη και την ουρά.

Σανό έτρωγα, σανό θα τρώω, έτσι κι αλλιώς.

Ακανθώδες και ζοφερό το μέλλον

Δύσκολα τα πράγματα σήμερα

Ξέθαψα τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει το 2010 στο παλιό μουσουλμανικό νεκροταφείο πάνω από την Ξάνθη,  κάπου εδώ, αν θυμούμαι καλά.

Το λοιπόν, παλιά οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας ζωγραφίζανε λουλούδια πάνω στους τάφους των προγόνων τους!

Παλιό νεκροταφιάκι, κλιμακωτό πάνω απ' το ποτάμι. 

Με τα λουλουδένια του γκράφιτι.

Και μπόνους ένα παλιός τάφος στη Σλίμνιτσα Γράμου 

σ' αυτήν εδώ την ξεχασμένη εκκλησία.

Τα είπα και ηρέμησα, τώρα!

Επέτειος της Νύχτας των Κρυστάλλων. Σήμερα δεν γίνονται τέτοια πράγματα, ε;

Σαν σήμερα, πριν 74 χρόνια, οι Ναζήδες πήραν σβάρνα τα μαγαζιά των Εβραίων στη Γερμανία.

Ήταν η διαβόητη Νύχτα των Κρυστάλλων.

Εκτός από τις τωρινές καταστροφές στα μαγαζιά μεταναστών

είχαμε κι εδώ μια θεσμική νύχτα των κρυστάλλων πριν λίγα χρόνια

και μάλιστα με την αιγίδα του νυν πρωθυπουργού, απ' ό,τι λέγεται...

Ας την θυμηθούμε.

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Μια βρύση - μνημείο των χαμένων μεταναστών-ριών στον Προβατώνα Έβρου

Την Τρίτη 30 Αυγούστου με πρωτοβουλία του πανευρωπαϊκού δικτύου Welcome to Europe και πολλών αλληλέγγυων ανθρώπων, δημιουργήσαμε ένα μνημείο για τους χαμένους μετανάστες στα σύνορα του Έβρου. Για την Τζέιν και τον Μπασίρ που πνίγηκαν τον περασμένο χρόνο στο ποτάμι, αλλά και για τους εκατοντάδες άλλους, ανώνυμους νεκρούς και αγνοούμενους των συνόρων και των ναρκοπεδίων.

Θελήσαμε να δώσουμε πίσω το Όνομα και την Αξιοπρέπεια, το σεβασμό που πρέπει σε κάθε νεκρό. Θελήσαμε, σε πείσμα των καιρών, να εκφράσουμε την Φιλοξενία και την αγωνία μας για τις διαστάσεις του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα στα ευρωπαϊκά σύνορα. Θελήσαμε να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που οχυρώνεται πίσω από το φόβο και χτίζει τείχη, σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους μετανάστες και μετανάστριες σε αποδιοπομπαίους τράγους της κρίσης. Να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους χιλιάδες νεκρούς των συνόρων σε αριθμούς και στατιστικές και που εξακολουθεί να τους μεταχειρίζεται ως ανεπιθύμητους ακόμη και μετά θάνατον. Όπως ανακαλύψαμε το 2010, υπάρχει ένας χώρος ταφής στο Σιδηρώ, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νεκροταφείο, που προσβάλει τους νεκρούς και τους συγγενείς τους που έρχονται να τους αναζητήσουν.

Από το 1995 μέχρι και το 2009, 104 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από νάρκες και 187 ακρωτηριάστηκαν. Μόνο το 2011 έχουν σκοτωθεί στα σύνορα του Έβρου 70 άνθρωποι, 47 από τους οποίους δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Λίγες ημέρες πριν, ένας ακόμη μετανάστης έπεφτε νεκρός όταν περιπολία της συνοριοφυλακής και της Frontex άνοιξε πυρ εναντίον ομάδας που διέσχιζε το ποτάμι. Πρόκειται για ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο, για μια βαρβαρότητα που ωστόσο δικαιολογούν και υποθάλπουν κυβερνήσεις και αξιωματούχοι.

Στις 30 Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με συγγενείς και αγαπημένους δύο ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή του Έβρου, με κατοίκους της περιοχής, με αντιρατσιστές-ριες που ήρθαν έπειτα από το Νο Border camp της Βουλγαρίας. Φτιάξαμε μια βρύση και τοποθετήσαμε μια επιγραφή με τα ονόματα των νεκρών, ένα μνημείο για όλους και όλες που έχουν χαθεί άδικα στα σύνορα.

Η βρύση βρίσκεται στον Προβατώνα, στο δρόμο για το Τυχερό.

Δίκτυο Welcome to Europe

http://w2eu.net/

Μία απίστευτη γέφυρα στον Εχίνο Ξάνθης

Κανονικά, θα έπρεπε να κάνω κουίζ με τίτλο «Σε ποιά χώρα και σε ποιά εποχή ανήκει αυτή η γέφυρα;» αλλά βαργιέμαι.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν λίγες εβδομάδες στον Εχίνο Ξάνθης. Από τον τεχνικό μου σύμβουλο σε συνεργασία με την ανταποκρίτριά μου βόρειας Ελλάδας.
Η γέφυρα φαίνεται εδώ καθαρά.
Πρόκειται για ιδιοκατασκευή, προκειμένου να κόβουν δρόμο οι βοσκοί προς τα κοπάδια τους.
Στο βάθος, η επιγραφή στα αραβικά παραθέτει ένα απόσπασμα από το Κοράνι, που αν δεν κάνω λάθος λέει πόσο μεγάλος και πόσο γενναιόδωρος είναι ο Αλλάχ.
Από κάτω, με μικρότερα γράμματα, είναι γραμμένο το όνομα ενός πεθαμένου πλέον πολίτη,
τα παιδιά του οποίου προφανώς έφτιαξαν και αφιέρωσαν στη μνήμη του αυτή τη γέφυρα.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: επικοινώνησα με τον σύμβουλό μου επί των αραβικών, ο οποίος μου εξήγησε ότι η επιγραφή είναι γραμμένη σε μέτρια και ασύντακτα αραβικά (λογικό, αφού οι Πομάκοι διδάσκονται αραβικά απ' το Κοράνι) και αναγράφει τα ακόλουθα:
«Πόσο μεγάλος είναι ο Αλλάχ, που λατρεύεται ακόμη και στα βάθη των θαλασσών.
Ο Αλλάχ να συγχωρήσει τον Μπαντρία»
Όπου Μπαντρία είναι θηλυκό όνομα.
Παρότι μοιάζει βγαλμένη από ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς, είναι πολύ καλή.
Τα βαρέλια προσθέτουν σταθερότητα κι επιπλέον χρησιμεύουν σαν πλωτήρες σε περίπτωση πλημμύρας. Και οι πτυσσόμενες οικιακές σκάλες στη μέση της γέφυρας φαίνονται να προσθέτουν βάρος για να μην πολυταλαντεύεται.

Αποκατάσταση κρατικού μνημείου στην Ξάνθη. (Εκλογές έρχουνται).

Τον Μάιο που πήγα στην Ξάνθη εντυπωσιάστηκα από τα μαύρα χάλια
του στρατιωτικού μνημείου στο Δημοτικό Πάρκο της Πόλης.
Όχι πως το εμφυλιοπολεμικό μνημείο δεν χρειαζόταν κάποιο γκράφιτι...

... αλλά οι ΚΝίτες δεν γράφουν ποτέ ACAB (All Cops Are Bastards).
Αυτά τα κάνουν οι χουλίγκανοι. Κι άρχισε να με μυρίζει προβοκάτσια.

Από την άλλη, δεν ξέρω και πολλούς χουλίγκανους που να τιμούν την ΟΠΛΑ.
Τέλος πάντων, η ανταποκρίτριά μου στη βόρειο Ελλάδα (με την αρωγή του τεχνικού μου συμβούλου) μου έστειλε φρέσκες φωτογραφίες με το καθαρισμένο μνημείο.
Επιτέλους!
Έφτασαν οι εκλογές!

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις...

...γιατί οι δημοσιογράφοι πάνε διακοπές.
Εδώ βλέπετε γνωστό τηλεοπτικό αστέρα στα καλντερίμια της Μυκόνου.

Καλά, εντάξει, ένας γυμνοσάλιαγκας που συνάντησα στην Ξάνθη είναι, συγνώμη!
Από το γυμνοσάλιαγκα, εννοώ.

Βρύσες στην ορεινή Ξάνθη

Μία ωραία εικόνα που έχω από την οροσειρά της Ροδόπης είναι οι πολλές βρύσες που έβλεπα δίπλα στον δρόμο. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες βιαστικά από τη θέση του συνοδηγού, καθώς η ξεναγός μου, οδηγώντας την «μαούνα», μου εξηγούσε:
«Οι Πομάκοι που ζουν στο βουνό, δεν χάνουν ευκαιρία. Όπου βρούν νερό, τσουπ!, φτιάχνουν μία βρύση. Και μετά από δίπλα στήνουν μία ψησταριά και ένα τσαρδί για τον μεσημεριανό ύπνο.»
(Κάτω, λεπτομέρεια της επάνω βρύσης)

Πρέπει να υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιες βρυσούλες σ' όλο το βουνό.
Φτιαγμένες από και για τσοπάνους και ξυλοκόπους.

Προσέξτε, επάνω, τις δύο μικρές εσοχές για τις κούπες, που μένουν μόνιμα στη βρύση.

Νά ΄ναι καλά οι άνθρωποι που μας ξεδίψασαν...

Ευτυχισμένοι αδέσποτοι στην Ξάνθη

Ένα βροχερό βράδυ στην Πολυτεχνική Σχολή.

Καφενόβιοι με στυλ

Σε ένα χαριστικό ανταλλακτικό παζάρι.
Ο μαύρος ήταν ντροπαλός αλλά ο πιτσιλός εξάπλωσε στα ρούχα!