... πάει και το Νεστόριο!

Η πλατεία του πάνω Νεστόριου.

Από τη δυτική πλευρά η εκκλησία, από την ανατολική το διοικητήριο.

Μια ειρηνική πλατεία, όπως την φωτογράφησα πέρυσι.

Πριν μερικές δεκαετίες δεν ήταν και τόσο ειρηνική...

Νεστόρια μυστήρια

Πάνω από το Νεστόριο, στο δρόμο που οδηγεί από το στρατιωτικό νεκροταφείο στο Χιονάτο, υπάρχει αυτό το κτίριο με τούτη την επιγραφή που ποτέ δεν κατάφερα να εξηγήσω.

Αναφέρεται σε καμιά επιστροφή ξενιτεμένων από τον Εμφύλιο ή όχι;

Το καλωσόρισμα βρίσκεται εκεί τουλάχιστον από το 2008.

Ξέρεις κανείς/καμία/κανέν;

Χρόνια πολλά και δημιουργικά νά ΄χουτε!

Τα φετεινά μας κουτάβια στο Νεστόριο, όλα βρήκαν σπίτι.

Και μην σφίγγεστε. Ποτέ μην σφίγγεστε!

Και οι υπόλοιποι; Στο πηγάδι κατούρησαν;

Τελη Αυγούστου, που έφευγα από Γράμμο για Γιάννενα, πέρασα κι από την Κόνιτσα.

Σε μια στροφή, λίγα χλμ από την Κόνιτσα, είδα αυτό το μνημείο.

Επάνω, με το προβλεπόμενο συρματοπλεγματάκι του  να το περιφράσσει.

Δεν πλησίασα, μην του είχαν βάλει και τίποτις νάρκες.

Κάτω, φαίνεται και η σημαία των ΛΟΚατζήδων.

Χμμμ... η ελληνική σημαία, σε αντίθεση με τη ΛΟΚατζίδικη, μου φαίνεται λίγο πατσαβουρέ.

Αλλά τι να κάνομε. Esprit de corps είναι αυτό και δεν θα το σχολιάσω.

Εκείνο που με έκανε εντύπωση (και γι' αυτό σας κάνω αυτόν τον πρόλογο) είναι πως το μνημείο είναι αφιερωμένο ειδικά στους εν Ηπείρω πεσόντες καταδρομείς.
Προφανώς αφορά τη μάχη της Κόνιτσας (Χριστούγεννα του 1947)

Δεν περίμενα φυσικά να βάλουν μνημείο και για τους αντιπάλους τους αλλά, διάολε, οι εν Θεσσαλία ή οι εν Μακεδονία πεσόντες καταδρομείς, μούλοι ήτανε;

Αμ, οι πεζικάριοι, οι διαβιβαστές, οι μαγείροι, οι μουλαράδες;

Αυτοί είναι λιγότερο «πεσόντες» από τους τιμώμενους;

Μανάδες δεν τους κλάψανε και δαύτους;

Όσον αφορά, δε, την επαγγελματική ιδιότητα του χορηγού, φίλου των καταδρομέων, 

τυχεροί ήσαν όσοι δεν έπεσαν στα χέρια του! 

 Είτε ως αιχμάλωτοι, είτε ως ασθενείς

Εν κατακλείδι, πάντα ήξερα πως ο εθνικισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των ηλιθίων αλλά πάντα ξεχνούσα πως η ηλιθιότητα είναι ατελεύτητη.

Καλό χειμώνα!

Ιστορίες μ΄ αρκούδες.

Φέτος είδα τρεις φορές αρκούδα. Την πρώτη φορά, τέλη Ιουνίου, ήταν νύχτα στη Βοβούσα, όταν ακούσαμε τα σκυλάκια του ξενώνα να γαβγίζουν, μανιασμένα, κλαίγοντας. Βγήκαμε έξω, οι δύο που είχαμε μείνει όλοι κι όλοι, και φωτίσαμε το χωράφι, βορειοδυτικά, με έναν παλιοφακό που βρέθηκε πρόχειρος. Ο άσπρος κούταβος μόλις μας είδε να βγαίνουμε, χώθηκε με ένα σάλτο στην αποθήκη και συνέχισε να γαβγίζει από την ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων. Η μαύρη κουτάβα, πιο γενναία, γάβγιζε στο σκοτάδι. Ξαφνικά, βλέπουμε δύο ματάκια να γυαλίζουν στα 30 μέτρα. Ξέροντας ότι τα χόρτα εκεί είναι ψηλά, λέω «πρέπει να είναι ψηλό ζωάκι, γιατί αν ήταν κουνάβι, ασβός ή αλ'πού, τα ματάκια του θα φαίνονταν διακεκομμένα πίσω απ' τα χόρτα» και μετά συνειδητοποιώ πως η Πίνδος δεν έχει ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις ή γκνού άρα πρέπει να είναι... «Αααρκούδαααα, μαλάκααααα!». Την άλλη μέρα λείπανε πέντε χήνες.


Την δεύτερη φορά, μέρα-μεσημέρι, τέλη Ιουλίου, κατηφορίζοντας από Μόρφα προς Βοβούσα, βλέπω με τη δεξιά άκρη του δεξιού ματιού μου ένα στρουμπουλό καφέ σκυλάκι να κουτρουβαλάει στο πρανές, μέσα στο δάσος. Πάνω που αναρωτιέμαι μα ποιός φέρνει κοπάδια με τσομπανόσκυλα μέσα στο δάσος, προσέχω ότι το «τσομπανόσκυλο» είναι χοντροκώλικο (όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν), έχει κοντή ουρίτσα και στρογγυλά αυτάκια. Και τρέχει σαν διάολος! Γιατί είναι... «Ααααρκούδααααα, κλείσε τα παράθυρα μην είναι η μάνα της εδώ γύρωωωω!». Λες και άμα τσαντιζόταν η mama-Bear, θα μας γλίτωναν τα παράθυρα του Kangoo.

Η τρίτη, ήταν στο Γράμμο, στο δρόμο Πεύκου-Νεστορίου, λίγο έξω από το Πεύκο. Γυρνάμε από Γράμουστα και τα άλλα δύο αυτοκίνητα με αφήνουν να προηγηθώ, επειδή το Kangoo φοράει ρεζέρβα και δεν είμαστε πολύ σίγουροι ότι θα αντέξει. Έχω βάλει ένα CD με μουσική του Ένιο Μορικόνε από τον κινηματογράφο, οι κοκόνες που μεταφέρω έχουν γλαρώσει κι εγω προσεύχομαι στον Ήφαιστο και στον Προμηθέα Πυρφόρο να αντέξει η ρεζέρβα για να μην ξανατραβιόμαστε νυχτιάτικα. Και ξαφνικά... σαν να εμφανίστηκαν μαζί ο Έλβις Πρίσλεϊ,  οι Μπήτλς, οι Ρόλινγκ Στόουνς, οι Κουήν και οι Νιρβάνα. Ταυτόχρονα! Στο παιδικό πάρτι της ανιψιάς σας! Οι κοκόνες ξυπνάνε με ένα ουρανομήκες ουρλιαχτό «Αααααααααααααααα...ρκουδάαααααααααακιιιιιιιιιιιιιι!» γιατί στην απέναντι λωρίδα του δρόμου ένα χοντρό (και χοντροκώλικο) αρκούδι στέκεται όρθιο και αναρωτιέται τι είναι αυτά τα φώτα και ο θόρυβος. Και ξαφνικά πέφτει στα τέσσερα, περνάει μπροστά από το αυτοκίνητο (Ευχαριστώ, Άρη, για τα καινούργια δισκόφρενα και τις δισκόπλακες!) και αρχίζει να τρέχει πανικόβλητο μπροστά μας για καμιά πενηνταριά μέτρα.

Φωτογραφικά πειστήρια δεν έχω, γι' αυτό παραθέτω ένα πρόχειρο σκίτσο από την τελευταία συνάντηση. Ok, το δεξί μου χέρι δεν είναι τόσο λεπτό και η μύτη της συνοδηγού μου είναι πιο ωραία στην πραγματικότητα. Του χρόνου, όμως, θα πάρω GoPro!

Ηθικόν Δίδαγμα: αφού τόσα χρόνια που γυρνάω στην Πίνδο δεν έχω δει παρά μόνο κουράδες και νυχιές αρκούδες κι αφού φέτος δεν έγινα ιδιαίτερα γάτος (ίσα-ίσα, το καλοκαίρι με πόναγε φρικτά η μέση μου), παναπεί ότι χαζέψανε τα αρκούδια. Γιατί στις δύο τουλάχιστον συναντήσεις, τα ζώα ήταν νεαρά, έξι με επτά μηνών.


Ενημέρωση: βρήκα ένα σχετικό τζιφάκι στο ίντερνετς και το δημοσιεύω

ΟΚ, βρε σεις, ζώ ακόμη.

 

Απλώς βαργιέμαι να γράψω κάτι. Άσε που δεν έχω και πολλές φωτογραφίες...

Υγιαίνετε...

Και ξαφνικά...

...κουτάβια!

Έτσι, για να φτιάξει το κέφι μας.

Σφήκες... Τις μισώ!

Με λένε πως έχει εμφανιστεί ένα νέο είδος σφηγκών. Σιχαμένες όπως και οι παλιές!

 Μην γίνω και ρατσιστής, τώρα...

Πανσέληνος Αυγούστου στο Νεστόριο Καστοριάς

 

 

Λίγα μόλις μέτρα απ' αυτή την οπτική γωνία.

Η ακάλυπτη εκκλησία της Γράμουστας.

Στη Γράμουστα, το ψηλότερο χωριό του Γράμου, πήγα πρώτη φορά το 2008.

Τότε είδα και την παλιά της εκκλησία, επάνω, που ακόμα έστεκε ξεσκέπαστη

από το 1946, όταν ο Βαν Φλητ («Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας!») είχε δώσει 

διαταγή να μην μείνει ούτε ένα κτίριο με στέγη στην περιοχή, 

για να μην βρίσκουν καταφύγιο οι αντάρτες του ΔΣΕ.
Οι κάτοικοι του χωριού (που μέχρι τότε ανέβαιναν μόνο το καλοκαίρι με τα κοπάδια τους),
έκαναν πολλά χρόνια να ξαναδούν το χωριό τους.

Ο Βαν Φλητ έχει γίνει από καιρό σκόνη αλλά η εκκλησία στέκει ακόμη.

Αριστερά της (νότια), μπορείτε να δείτε το καινούργιο προ-κατ εκκλησάκι.

Εδώ, βλέπετε την εκκλησία νότια της τριγωνικής πλατείας.

Είναι το μόνο κτίσμα χωρίς την κεραμιδιά στέγη.

(Για τις κάμπριο εκκλησίες του Γράμου, δες κι εδώ)

 Πέρυσι ξαναπήγαμε στη Γράμουστα. Με τον «Τσακ Νόρρις» (επάνω).

Κάτω, βλέπετε τον βορεινό τείχο της εκκλησίας.

Όψη της εκκλησίας από τα νοτιοδυτικά.

(Μην γράψω ΝΔ και έρθει ο ... Μουρούτης!)

Κι ένα πιο ευρύ πλάνο, από τα νοτιοδυτικά επίσης.

Η Γράμουστα βρίσκεται σε αλπικό επίπεδο, όπως μπορείτε να δείτε.

Και το εσωτερικό της εκκλησίας.

Εντυπωσιακή τοιχοποιία, ε;

Και το φορτηγό με την μπλε καρότσα, που μου έκοβε τη θέα.

Καλός άνθρωπος ο φορτηγατζής αλλά το όνομά του μου δημιουργούσε άσχημους συνειρμούς για την περιοχή...

Έρχεται ο καιρός για κάνα ταξιδάκι

 

 Να δούμε ξανά πρασινάδες.

Να κοιτάξουμε ψηλά, να δούμε αετούς να κάνουν βόλτες.

Κοιτάζοντας, βέβαια, και χαμηλά μην πατήσομε κάνα αρκουδόσκατο.

 

Να χαζέψομε και τέτοιες αιθέριες πεταλούδες.

Να πάμε στα βουνά, ρε παιδί μου.

Δελτίο αναγγελίας έκτακτων καιρικών φαινομένων

Βροχές και καταιγίδες.

Αυτή, τώρα, υποτίθεται ότι είναι έγχρωμη.

Στο φιλόξενο (αλλά όχι εντελώς υδατοστεγές) υπόστεγο του καφενείου της Γράμουστας Γράμου.

Που δεν είναι πια αυτό εδώ.