Η υπέροχη βρύση στο Κροκύλειο της ορεινής Ναυπακτίας

Φέτος τον Αύγουστο ξαναπέρασα από το Κροκύλειο,

μόνο και μόνο για να φωτογραφίσω την υπέροχη βρύση πάνω από το χωριό.

Οι πέτρινες φιγούρες, διαφορετική πάνω από κάθε γούρνα, είναι εξαίρετα δείγματα λαϊκής τέχνης.

Δυστυχώς, της μηχανής της είχε λασκάρει μία βίδα και δεν εστίαζε σωστά.

Κυνικά καύματα (δι΄ανηλίκους)

 Όσο έχει δροσά, κάπως πάει κι έρχεται

Κάνομε καμιά βλακεία, ζητιανεύουμε καμιά (νιοστή) μπουκιά.

Wut? Εγώ δεν ξέρω τίποτε, περαστικό ροτβάιλερ είμαι.

Αλλά όταν έχει ζέστη καραλιώνουμε...

 

Εδώ, παλιότερα κυνικά καύματα.

Η Κόκκινη Βρύση στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης

Βρίσκεται εδώ επί της οδού Ακροπόλεως. Έχει δώσει το όνομά της σ' ολόκληρη της γειτονιά. Στην πρόσοψή της γράφει επάνω στα αραβικά ένα απόσπασμα από το Κοράνι ότι το νερό είναι πηγή της ζωής κι από κάτω στα παλιά τούρκικα «Αυτή είναι η βρύση της μακαρίτισας Ναμικά Χανούμ, εγγονής του μουφτή Ιμπραήμ Μπέη. [πείτε] μια φατίχα [κορανικό εδάφιο] για την ψυχή της. Έτος 1328 [1910].»
Έτσι, ο μουφτής την έχτισε στη μνήμη της εγγονής του, που προφανώς πέθανε νέα, και μετά από δύο χρόνια έφυγε πρόσφυγας. Έναν αιώνα αργότερα, η βρύση στέκει ακόμη. Βανδαλισμένη από κάφρους αλλά πάντα όμορφη. Μπροστά της υπάρχει ένα πλατάνι, που μοιάζει συνομήλικό της.

ΥΓ. Η βρύση ονομάτισε ολόκληρη τη γειτονιά που κάποτε ύδρευε. Τώρα βλέπω στις πινακίδες των λεωφορείων αναγγελίες για στάσεις όπως Ikea, Media Markt, Lidl και ξερνάω...

Ενας ήρως με λιονταριού ψυχή (και όχι μόνον)

Τι να κλάσουνε οι Εγγλέζοι με το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο, τι να μας πούνε και οι έρμοι οι Βέλγοι με το Μάνεκεν Πις. στα Τρίκαλα έχομε τον Ασπροποταμίτη αρματωλό Χριστόδουλο Χατζηπέτρο. Που κατ'ράει τους εχθρούς του και μαραίνουνται!

Μια διπλή εκκλησία στο Γράμο

Η Σλίμνιτσα (Τρίλοφος) στο δήμο Ακριτών, κοντά στο Νεστόριο Καστοριάς είναι ένα από τα ορεινά χωριά του Γράμου, πάνω από τον Αλιάκμονα.
Πριν τον πόλεμο είχε πάνω από 1.000 κατοίκους και σχολείο.
Κατά τον Εμφύλιο εκκενώθηκε βίαια σύμφωνα με τις οδηγίες του ατρατηγού Βαν Φλιτ, προκειμένου οι κάτοικοί της να μην παρέχουν τρόφιμα και πληροφορίες στους αντάρτες του ΔΣΕ. Απ' όλα τα κτίσματά της αφαιρέθηκαν οι στέγες, προκειμένου οι αντάρτες να μην βρίσκουν καταφύγιο. Οι κάτοικοί της μεταφέρθηκαν στον οικισμό Μανιάκοι έξω από την Καστοριά, απ' όπου πολλοί μετανάστευσαν στο εξωτερικό Εκείνο, που μου δημιούργησε απορία, ήταν γιατί η Σλίμνιτσα είχε δύο εκκλησίες και μάλιστα σε τόσο μικρή απόσταση. Σε προηγούμενα σχετικά δημοσιεύματα θα δείτε τον Αη-Θανάση, που διατηρείται σε καλή κατάσταση. Δεν ξέρω αν του είχαν αφαιρέσει κι αυτουνού τη στέγη, τα κεραμίδια του φαίνονται καινούργια πάντως.
Αλλόκοτη είναι η άλλη εκκλησία του χωριού (εδώ), της Κοίμησης της Παναγίας. Στη δορυφορική εικόνα φαίνεται σαν μάντρα με ένα κτίσμα μέσα της.

Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη και παλιά εκκλησία, με ένα μικρό νεκροταφείο στα ανατολικά της. Επάνω, η δυτική πλευρά της. Η στέγη της λείπει.

Η είσοδος από το νότο. Στολισμένη με περίεργα σκαλίσματα.
Στην τρίτη αράδα δεξιά της εισόδου ξεχωρίζει το 1843.

Το προαύλιο μπροστά στην είσοδο.

Η είσοδος από μέσα.

Μόλις μπαίνεις, δεξιά σου βλέπεις μιαν άλλη εκκλησία, μικρότερη, κατασκευασμένη προφανώς από τις πέτρες της παλιάς.

Έχει κτιστεί με έξοδα των ξενιτεμένων.

Δεξιά η νέα εκκλησία και στο βάθος ο χώρος της παλιάς.

Μια βρύση μπροστά στην εκκλησία.

Η σκάλα που οδηγεί στο προαύλιο της εκκλησίας.

Το προαύλιο της εκκλησίας. Τώρα πια ελάχιστοι κατοικούν στη Σλίμνιτσα. Αμφιβάλλω εάν μένει κανείς εκεί το χειμώνα. Το καλοκαίρι ανεβαίνουν πέντε-έξι συνταξιούχοι. Δεν έχει καφενείο ή οτιδήποτε άλλο. Το παλιό σχολείο είχε μετατραπεί σε φυλάκιο του στρατού, μέχρι που το εγκατέλειψαν και οι φαντάροι κάπου στη δεκαετία του '90.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Φίλος, συνδρομητής του μπλογκ και μέγας αρχειομπάμπουρας μου έστειλε φωτογραφία από ουγγρικό έντυπο
(τέλη δεκαετίας '40 με αρχές δεκαετίας '50, υποθέτω)
όπου απεικονίζονται παιδάκια (με δύο τρεις ενήλικες) από τη Σλήμνιτσα και το Μονόπυλο κοντά στη λίμνη Μπάλατον της Ουγγαρίας.

Διάλειμα ολίγων ημερών

Αφού ο φίλος μου, ο Aris έβγαλε τσίπουρο και μεζεδάκι,
λέω να τηνε κάνω κι εγώ λίγες μέρες, μπας και γλιτώσω το κούρεμα.

Αφήνω, λοιπόν, την Αθήνα και πάω στο χωριό μου, να βρώ τους παιδικούς μου φίλους.

Από πλατεία δεν πάμε κι άσκημα (κλικ να μεγαλώσει η πανοραμική φωτό)

Να πιώ νεράκι από τη βρύση (καλά, όχι την εικονιζόμενη)

Να περπατήσω (Οk, με το αμάξι) στο δάσος

Να χαζέψω κάνα έλατο.

Κι όσο για το κούρεμα του χρέους; Άστο να κουρεύεται!

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Μια βρύση - μνημείο των χαμένων μεταναστών-ριών στον Προβατώνα Έβρου

Την Τρίτη 30 Αυγούστου με πρωτοβουλία του πανευρωπαϊκού δικτύου Welcome to Europe και πολλών αλληλέγγυων ανθρώπων, δημιουργήσαμε ένα μνημείο για τους χαμένους μετανάστες στα σύνορα του Έβρου. Για την Τζέιν και τον Μπασίρ που πνίγηκαν τον περασμένο χρόνο στο ποτάμι, αλλά και για τους εκατοντάδες άλλους, ανώνυμους νεκρούς και αγνοούμενους των συνόρων και των ναρκοπεδίων.

Θελήσαμε να δώσουμε πίσω το Όνομα και την Αξιοπρέπεια, το σεβασμό που πρέπει σε κάθε νεκρό. Θελήσαμε, σε πείσμα των καιρών, να εκφράσουμε την Φιλοξενία και την αγωνία μας για τις διαστάσεις του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα στα ευρωπαϊκά σύνορα. Θελήσαμε να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που οχυρώνεται πίσω από το φόβο και χτίζει τείχη, σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους μετανάστες και μετανάστριες σε αποδιοπομπαίους τράγους της κρίσης. Να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους χιλιάδες νεκρούς των συνόρων σε αριθμούς και στατιστικές και που εξακολουθεί να τους μεταχειρίζεται ως ανεπιθύμητους ακόμη και μετά θάνατον. Όπως ανακαλύψαμε το 2010, υπάρχει ένας χώρος ταφής στο Σιδηρώ, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νεκροταφείο, που προσβάλει τους νεκρούς και τους συγγενείς τους που έρχονται να τους αναζητήσουν.

Από το 1995 μέχρι και το 2009, 104 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από νάρκες και 187 ακρωτηριάστηκαν. Μόνο το 2011 έχουν σκοτωθεί στα σύνορα του Έβρου 70 άνθρωποι, 47 από τους οποίους δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Λίγες ημέρες πριν, ένας ακόμη μετανάστης έπεφτε νεκρός όταν περιπολία της συνοριοφυλακής και της Frontex άνοιξε πυρ εναντίον ομάδας που διέσχιζε το ποτάμι. Πρόκειται για ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο, για μια βαρβαρότητα που ωστόσο δικαιολογούν και υποθάλπουν κυβερνήσεις και αξιωματούχοι.

Στις 30 Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με συγγενείς και αγαπημένους δύο ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή του Έβρου, με κατοίκους της περιοχής, με αντιρατσιστές-ριες που ήρθαν έπειτα από το Νο Border camp της Βουλγαρίας. Φτιάξαμε μια βρύση και τοποθετήσαμε μια επιγραφή με τα ονόματα των νεκρών, ένα μνημείο για όλους και όλες που έχουν χαθεί άδικα στα σύνορα.

Η βρύση βρίσκεται στον Προβατώνα, στο δρόμο για το Τυχερό.

Δίκτυο Welcome to Europe

http://w2eu.net/

Οι βρύσες της Καλής Βρύσης

Η «παλιά βρύση»

Και οι δύο βρίσκονται έξω από το σημερινό χωριό,
μερικές δεκάδες μέτρα νότια-νοτιοανατολικά της πλατείας.
Δεν νομίζω πως το χωριό έφτανε ποτέ μέχρι εδώ,
απλά χρειαζόταν αρκετός ελεύθερος χώρος γύρω τους για τις δουλειές,
όπως το πότισμα των ζώων ή το πλύσιμο ρούχων.

Και η «καινούργια» βρύση.
Με λεπτομέρεια της αναμνηστικής πινακίδας της.

Στο λινκ φαίνεται ο χορταριασμένος δρόμος που τις ενώνει.
(εδώ μέσα σε κόκκινο οβάλ)

Βρύσες στην ορεινή Ξάνθη

Μία ωραία εικόνα που έχω από την οροσειρά της Ροδόπης είναι οι πολλές βρύσες που έβλεπα δίπλα στον δρόμο. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες βιαστικά από τη θέση του συνοδηγού, καθώς η ξεναγός μου, οδηγώντας την «μαούνα», μου εξηγούσε:
«Οι Πομάκοι που ζουν στο βουνό, δεν χάνουν ευκαιρία. Όπου βρούν νερό, τσουπ!, φτιάχνουν μία βρύση. Και μετά από δίπλα στήνουν μία ψησταριά και ένα τσαρδί για τον μεσημεριανό ύπνο.»
(Κάτω, λεπτομέρεια της επάνω βρύσης)

Πρέπει να υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιες βρυσούλες σ' όλο το βουνό.
Φτιαγμένες από και για τσοπάνους και ξυλοκόπους.

Προσέξτε, επάνω, τις δύο μικρές εσοχές για τις κούπες, που μένουν μόνιμα στη βρύση.

Νά ΄ναι καλά οι άνθρωποι που μας ξεδίψασαν...