Η Μις Λίμπερτι τ'ς Μυτιλήν΄ς

Την βλέπουν απο μακριά οι πρόσφυγες,

όπως έβλεπαν οι άλλοι, οι δ΄κοί μας, την αμερ΄κάνα ξαδέρφη τ'ς πριν κάναν αιώνα.

Καλή χρονιά σε όλους. Ψόφο στους ρατσιστές.

Ο Αιλάν Κουρντί. Φωτογραφία:  Nilüfer Demir

Οι γιαγιάδες της Σκάλας Σκαμιάς. Φωτογραφία: Lefteris Partsalis / SOOC

Διαβάζετε, διαδίδετε τον Καζαμία! Γνωρίζει τα μελλούμενα!

Κατά τις παρελθούσες δεκαετίες, το μόνο βιβλίο που έμπαινε στα αγροτικά σπίτια ήταν «Ο μεγάλος Καζαμίας». Πρόκειται για μια κλασική ετήσια φτηνιάρικη «λαϊκή» έκδοση, συνήθως από τις Εκδόσεις Σαλίβερου, αν και αυτή που έχω στα χέρια μου είναι πιο πειρατική κι απ’ τον Κάπταιν Τζακ Σπάροου: δεν έχει ούτε μια διεύθυνση ή ένα τηλέφωνο. Στον ετήσιο Καζαμία, που έλκει το όνομά του από έναν ανύπαρκτο Ιταλό αστρολόγο, θα βρείτε το ημερολόγιο κι εορτολόγιο της χρονιάς, σύντομα ανέκδοτα, μπόλικες παροιμίες, ανούσιες εθνικοθρησκευτικές δοξασίες και υπενθύμιση για τις αγροτικές/κηπουρικές/κτηνοτροφικές δουλειές του κάθε μηνός.
Στους έντυπους Καζαμίες θα βρείτε και κάμποσες «προφητείες», κυρίως προβλέψιμα και δύσκολα επαληθεύσιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, πριν αρκετά χρόνια, θυμάμαι τις «προφητείες» να περιορίζονται σε «Πολύνεκρο ναυάγιο αλιευτικού στον Ειρηνικό» (τρέχα γύρευε!), «Πραξικόπημα ανατρέπει αφρικανό δικτάτορα» (κάθε τόσο, όλο και κάποιος από δαύτους τρώει χώμα!) ή –πιο πρόσφατα- «Οικολογική καταστροφή στις ΗΠΑ» (Η B.P.  να ‘ναι καλά!) κ.ο.κ.
Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συμβαίνουν συχνά, είναι δύσκολο να επαληθευτούν εάν δεν παρακολουθείς ειδήσεις και –κυρίως- δεν ενδιαφέρουν κανέναν από το target group αυτής της έκδοσης. Αυτά που αποκαλούμε «ευκολάκια» και «σιγουράντζες», δηλαδή.

 

Φέτος, όμως, ξεφυλλίζοντας τον Καζαμία στον οποίο ο πατέρας μου καταχωρεί τα ιατρικά του ραντεβού και τα όλο και αυξανόμενα μνημόσυνα φίλων και συγγενών, εντόπισα κάτι ενοχλητικά οικείο: για την 25^η Μαΐου, ο πειρατικός μας Καζαμίας προβλέπει «Τραγωδία με λαθρομετανάστες στον Έβρο».
Πράγμα που, σύμφωνα με τα κριτήρια, τα οποία ήδη ανίχνευσα, σημαίνει ότι και ο πνιγμός ανθρώπων στα σύνορά μας έχει γίνει πλέον τακτικό και κοινότοπο φαινόμενο, το οποίο δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν και το οποίο, πιθανότατα, δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ, είτε συμβεί στο μέλλον είτε έχει ήδη συμβεί.

 

Και εάν και όποτε συμβεί ή συνέβη, μόνο ο Καζαμίας θα το ξέρει και οι φαντάροι και οι συνοριοφύλακες που θα επιφορτιστούν με το μακάβριο έργο της περισυλλογής των σορών.
Α, και εκείνοι που μάταια θα περιμένουν το τηλεφώνημα από τους δικούς τους ότι επιτέλους έφτασαν σώοι και αβλαβείς στη Γη της Επαγγελίας.
Ωραία κενωνία έχομε!

Να ταξιδεύομε για να ανοίγουν τα μυαλά.

Είναι Μάιος και είσαι στην Ξάνθη. Λιακάδα, μπίρες, φίλοι, χαρά θεού. 

Παίρνεις την Παναγή Τσαλδάρη, να βγεις στο ποτάμι.

Παλιός εμπορικός δρόμος, γεμάτος ξεπεσμένα μικρομάγαζα, 

που περιμένανε (τότε ακόμη) τη μπουλντόζα για να τα κάνει Mall.

Και ξαφνικά πιάνει το μάτι μιαν ασυμμετρία.

Το κλιματιστικό και το δορυφορικό πιάτο στο παλιό κτίριο.

Δεύτερη ασυμμετρία τα αλουμινένια παράθυρα.

 

Και μετά προσέχεις λίγο καλύτερα.

 

Έλα δοκίμασε λίγο παραπάνω...

Όχι δεν είναι τα faux κιονόκρανα σε ναΐφ εκτέλεση.

Είναι το όνομα της επιγραφής! 

Δημήτριος και Μοράβας Μαργαρίτης Ησαήου Ηπηρώται, έτος 1880!

Υπάρχει ελληνικό όνομα Μοράβας; Όχι αλλά υπάρχει βουνό Μοράβας στην Αλβανία.

(Στο βάθος δεξιά της δεύτερης φωτογραφίας, κλικ!)
Κι εκείνη την εποχή η Ήπειρος δεν ανήκε στην Ελλάδα. 

Και υπάρχουν και δύο ποτάμια Μοράβας, ένα στην κεντρική Σερβία κι ένα που διασχίζει Τσεχία, Αυστρία και Σλοβακία.

Αλλά δεν αναρωτιέσαι γιατί βαφτίστηκε ένας Έλληνας Μοράβας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Οι Ηπειρώτες ήταν έμποροι και πήγαιναν παντού. Κι ότι τους έκανε εντύπωση το φύλαγαν στη μνήμη τους για να το ανασύρουν όταν το χρειάζονταν.

Κάτι μου λέει πως αποκλείεται σε πέντε-έξι δεκαετίες να δούμε Μαροκινό, Πακιστάνο ή Μπαγκλαντέζο να φέρει το όνομα Κασιδιάρης, Παναγιώταρος ή Καιάδας!  

 

 

Των ημερών...

Δεν περίμενα ότι ύστερα από 15+ χρόνια, που το πρωτοέφκιαξα, θα αναγκαζόμουν να το ξαναχρησιμοποιήσω...

Το σκίτσο το επεξεργάστηκε ένας συνάδελφος γραφίστας.

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Μια βρύση - μνημείο των χαμένων μεταναστών-ριών στον Προβατώνα Έβρου

Την Τρίτη 30 Αυγούστου με πρωτοβουλία του πανευρωπαϊκού δικτύου Welcome to Europe και πολλών αλληλέγγυων ανθρώπων, δημιουργήσαμε ένα μνημείο για τους χαμένους μετανάστες στα σύνορα του Έβρου. Για την Τζέιν και τον Μπασίρ που πνίγηκαν τον περασμένο χρόνο στο ποτάμι, αλλά και για τους εκατοντάδες άλλους, ανώνυμους νεκρούς και αγνοούμενους των συνόρων και των ναρκοπεδίων.

Θελήσαμε να δώσουμε πίσω το Όνομα και την Αξιοπρέπεια, το σεβασμό που πρέπει σε κάθε νεκρό. Θελήσαμε, σε πείσμα των καιρών, να εκφράσουμε την Φιλοξενία και την αγωνία μας για τις διαστάσεις του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα στα ευρωπαϊκά σύνορα. Θελήσαμε να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που οχυρώνεται πίσω από το φόβο και χτίζει τείχη, σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους μετανάστες και μετανάστριες σε αποδιοπομπαίους τράγους της κρίσης. Να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους χιλιάδες νεκρούς των συνόρων σε αριθμούς και στατιστικές και που εξακολουθεί να τους μεταχειρίζεται ως ανεπιθύμητους ακόμη και μετά θάνατον. Όπως ανακαλύψαμε το 2010, υπάρχει ένας χώρος ταφής στο Σιδηρώ, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νεκροταφείο, που προσβάλει τους νεκρούς και τους συγγενείς τους που έρχονται να τους αναζητήσουν.

Από το 1995 μέχρι και το 2009, 104 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από νάρκες και 187 ακρωτηριάστηκαν. Μόνο το 2011 έχουν σκοτωθεί στα σύνορα του Έβρου 70 άνθρωποι, 47 από τους οποίους δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Λίγες ημέρες πριν, ένας ακόμη μετανάστης έπεφτε νεκρός όταν περιπολία της συνοριοφυλακής και της Frontex άνοιξε πυρ εναντίον ομάδας που διέσχιζε το ποτάμι. Πρόκειται για ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο, για μια βαρβαρότητα που ωστόσο δικαιολογούν και υποθάλπουν κυβερνήσεις και αξιωματούχοι.

Στις 30 Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με συγγενείς και αγαπημένους δύο ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή του Έβρου, με κατοίκους της περιοχής, με αντιρατσιστές-ριες που ήρθαν έπειτα από το Νο Border camp της Βουλγαρίας. Φτιάξαμε μια βρύση και τοποθετήσαμε μια επιγραφή με τα ονόματα των νεκρών, ένα μνημείο για όλους και όλες που έχουν χαθεί άδικα στα σύνορα.

Η βρύση βρίσκεται στον Προβατώνα, στο δρόμο για το Τυχερό.

Δίκτυο Welcome to Europe

http://w2eu.net/

Και τώρα τι κάνεις;

Μία τραγωδία ήλθε κι άλλη εξελίσσεται. Στη Σούδα, σήμερα το πρωί, περίπου 50 Μπανγκλαντέζοι πήδηξαν στη θάλασσα από το καράβι, που τους έφερνε απ' τη Λιβύη, προκειμένου να μην απελαθούν στη χώρα τους. Χάθηκαν ζωές και άλλοι αγνοούνται.

Και στην Υπατία, στην 41η μέρα απεργίας πείνας,

Τα ασθενοφόρα έρχονται τρία-τρία και τους πέρνουν δύο-δύο τους λιπόθυμους.

Και τώρα τι κάνεις; Πώς συγκρατείς την οργή σου απέναντι στα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια και παπαχελάκια;

«Δεν είστε μόνοι»

Χαρτί κολλημένο στα κάγκελα της βίλας Υπατία.
Με την καρδιά και το μυαλό στο πλευρό των 300 απεργών πείνας μεταναστών, που δίνουν την έσχατη μάχη τους για την αξιοπρέπεια.

Του έδειχναν το φεγγάρι κι αυτός κοίταγε το άσυλο.

Πολλά έχουν γραφτεί για την απεργία πείνας των μεταναστών στη Νομική.
Κάτω, βλέπετε έναν από τους συνήθεις χρήστες του υπό ανακατασκευή κτιρίου (το οποίο ΘΑ παραδοθεί το Μάρτιο). Εμένα δεν μου φάνηκε να ενοχλείται από την κατάληψη.)

Στα σοβαρά, τώρα, διαβάστε

ένα κείμενο του Νίκου Φίλη από την Αυγή.

Κι ένα του Θανάση Καρτερού από την Αυγή, επίσης.

Κι ένα του Παντελή Μπουκάλα από την Καθημερινή.

Δείτε φωτογραφίες από το εσωτερικό της Νομικής.

Μαγειρεύοντας για τους φίλους μας

Όπως, μάλλον, θα ξέρετε αύριο Τρίτη, 25 Ιανουαρίου, αρχίζουν μαζική απεργία πείνας περί τους 300 μετανάστες. Ήλθαν χαράματα Κυριακής από τα Χανιά. Οι φίλοι της συλλογικής κουζίνας «El Chef», του Στεκιού Μεταναστών στα Εξάρχεια, ανέλαβαν να τους ταΐσουν μέχρι τότε, δηλαδή Κυριακή και Δευτέρα. Φωτογραφίες από την προετοιμασία, το μαγέρεμα, τη συσκευασία και την αποστολή περίπου 1.200 μερίδων φαγητού. Στην επιχείρηση συμμετείχαν πάνω από 30 άτομα από δύο φύλα, τρείς χώρες, τέσσερις σεξουαλικές προτιμήσεις και καμία θρησκεία.

Νέα για την απεργία πείνας εδώ.

Το Ελ Ψυγείο.

Το Αλ Βανάκι χάλασε, γι' αυτό επιστρατεύσαμε το δεύτερο μεγαλύτερο παπί για ντελίβερι της Αθήνας. Εδώ με το γεύμα της Κυριακής.

Πολυεθνικό συνεργείο τυλίγει πίτες με γαλοπούλα.

Το δείπνο έτοιμο για συσκευασία.

Επαγγελματίας φορτηγατζής επιμελείται της τακτοποίησης για τη μεταφορά.

Αντιφασίστας μάγερας ετοιμάζει την μικρή κατσαρολίτσα για το μπλιγούρι.

Η μεσημεριανή σαλάτα.

Σερβίρισμα του μεσημεριανού.

Κοτοπουλάκι στη λαμαρίνα. Έντεκα λαμαρίνες και 55 κιλά κοτόπουλα.

15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Άλσος Γουδή, 9-10-11 Ιουλίου

Πληροφορίες, εδώ.
Για πρόσβαση, εδώ.
Για το πρόγραμμα, εδώ.

Δύο φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη

Το κατάλληλο φόντο για την πραμάτεια του Αφρικανού μικροπωλητή.

Ένας μικρός βανδαλισμός, που τον βρήκα μάλλον καλόγουστο.