Άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για τα ταμεία;

Ένα υπέροχο μέρος στο Πήλιο, το οποίο δεν θα σας αποκαλύψω πού ακριβώς είναι. Πλησίασα να πιώ νερό και διαπίστωσε ότι μέσα στην λεκανίτσα ζούσε μια πέστροφα. Σεπτέμβριος 2007.

Εποικοδομητική πρότασις

Ο φίλος μου, ο Παν, τον τελευταίο καιρό είναι λίγο αδρανής. Του προτείνω να καταπιαστεί με κάτι εξωστρεφές και φυσιολατρικό. Σήμερα, εξάλλου, διαπίστωσα ότι δεν είναι μόνος.

Ωραία χρωματάκια!

Λαϊκόν κιτς σε παρατημένο κατάστημα ειδών λαϊκής τέχνης, λίγο μετά την Καλαμπάκα, στο δρόμο προς Γρεβενά.

Σκυλάδικα για χορτοφάγους

Συγκρότημα για τα πανηγύρια στο Χορευτό Πηλίου, αρχές Σεπτέμβρη 2007.

Το κιτς που απεχθάνομαι

Βρέθηκα πριν λίγο καιρό στις Σέρρες και επισκέφθηκα το χωριό Άγκιστρο, όπου είχα μάθει ότι λειτουργεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ιαματική πηγή με εξαίρετο νερό και ένα βυζαντινό κτίσμα από το 1.000 μ.Χ.


Φτάνοντας διαπίστωσα ότι το παλιό κτίσμα είχε κακοσυντηρηθεί και προσαρτηθεί στην μασχάλη ενός πελώριου κιτσαλέου ξενοδοχείου, που καθόλου δεν σεβάστηκε το τοπίο. Τι μπαλκόνια-αεροπλανοφόρα, τι τζαμαρίες για θέα, γμσέτα!


Παρότι ο γύρω χώρος είναι έρημος (πριν λίγα χρόνια υπήρχε δάσος με πουρνάρια όπου επιτρεπόταν και η κατασκήνωση) οι επιχειρηματίες έφκιαξαν ένα πελώριο πάρκινγκ, με άσφαλτο, γκαζόν και μυστήριους φωτισμούς.


Εδώ μια κακότεχνη απεικόνιση της παλαιάς κατάστασης, όπως την βρήκα μέσα στο κιτσαλέο ξενοδοχείο.

Μια νέα τέχνη ανατέλλει

Στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου η τέχνη της ανθοδετικής λέγεται «ικεμπάνα». Στην Ελλάδα η ανθοδετική τέχνη διατήρησης των ανθέων σε καραφάκια ρακής, θα πρέπει να λέγεται «ρακεμπάνα».Διατηρούνται επί μακρόν και μυρίζουν μμμμ... μεθυστικά!

Φτού σου, γκαντεμιά!

Έσπασα το σκελετό των γυαλιών μου, που χρησιμοποιώ για τον υπολογιστή καθώς έχουν μειωμένη μυωπία. Κι έχω μείνει με τα γυαλιά, που χρησιμοποιώ για το οδήγημα και το δρόμο και έχουν τους πλήρεις βαθμούς μυωπίας μου. Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο περίπλοκες γίνονται οι αισθήσεις μου. Παλιά έβλεπα, άκουγα, μύριζα. Τώρα βλέπω «εάν...», ακούω «εφόσον...» και μυρίζω «σε περίπτωση που...». Γκρρρρρ....

Ν' ανατριχιάζει η θάλασσα

Στα Καμμένα Βούρλα, φέτος. Σύντομα θα ξαναπάμε!

Αρβύλες στην ομίχλη

Στο Μπέλες, φέτος τον Οκτώβρη.

«Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες»!

«Θα εκτρέφω μόνο τουρίστες που είναι και πιο βολικοί στο άρμεγμα!». Κάπου στο Μανδράκι Σερρών, στη βόρεια όχθη της λίμνης Κερκίνης, ένας αγρότης αναπροσαρμόζει τις δραστηριότητές του στον 21ο αιώνα.

Αντανακλάσεις

Η λίμνη Πλαστήρα, κοντά στο φράγμα, φέτος τον Ιούλιο, μία μέρα μετά την αποκάτω φωτογραφία. Προσέξτε πόσο χαμηλά είναι τα νερά.

Κι άλλες αντανακλάσεις

Στη λίμνη Μόρνου, Ιούλιο του 2007.

Μια άλλη ματιά

Μ' αρέσουνε τα γκράφιτι. Συγκαλύπτουν την αμηχανία των άδειων τοίχων. Μερικές φορές, όμως, με τρομάζουν τα βίαια, σκοτεινά, γωνιώδη και άτεχνα σχήματα. Προχτές είδα ένα καινούργιο στα Εξάρχεια με παλ χρωματάκια, που είχε καλύψει ένα χουλιγκανίστικο χυδαίο σύνθημα. Απόρησα...



Μετά πρόσεξα τη γυναικεία υπογραφή. Μπράβο, Ρόζα!

Πώς πέρασα την Κυριακή μου

Προχτές, την Κυριακή 11 Νοέμβρη, είπα κατά τις 10.30-11.00 το βράδυ (μετά το ταβερνείο) να περάσω από το ΠΑΣΟΚ να 'δώ τι έγινε. Βγαίνω στη Χαριλάου Τρικούπη, άδεια.


Κατεβαίνω λίγο περ'σότερο, βλέπω κάποιο κόσμο στο φως των προβολέων των ΜΜΕ, ακροβολισμένο με προσοχή αποκλειστικά μέσα στη φωτεινή νησίδα. Έξω από το φως, ούτε ψυχή.


Οι μέτοχοι της ΠΑΣΟΚ ΕΠΕ παρακολουθούσαν με αγωνία τις αρχαιρεσίeς για εκλογή νέου προέδρου του ΔΣ (και CEO επίσης!) αγνοώντας ότι η επιχείρησις είναι κληρονομική και ο πρόεδρος είχε το 55,5% των μετόχών. Μιζέρια, μούδιασμα, ασχήμια και μια βραχνή ντουντούκα που πληροφορούσε τον από πολλού μεταστάντα ιδρυτή του μαγαζιού ότι «Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγεις!». Ναι, καλά!

Βαρέθηκα και πήγα σε ένα στεκάκι όπου νέοι άνθρωποι έπαιζαν μουσική.


Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι ποθαμένοι με τους ποθαμένους.

Τρία πουλάκια κάθονταν απάνω στο φανάρι

Σήμερα το μεσημέρι χάζευα κάτι δεκαοχτούρες (ok, το ξέρω είναι σιχαμένες!) που την είχαν αράξει στο φανάρι του Δήμου Αθηναίων και σκεφτόμουν ότι πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτές και πιάνει τόπο το φανάρι, καθώς το βράδυ, έτσι κι αλλιώς, δεν φέγγει. Με τέτοιες εποικοδομητικές σκέψεις και με το βλέμμα στραμμένο ψηλά, παρολίγο να πατήσω κάτι στο πεζοδρόμιο.