Μία βόλτα στα προάστια...

... με έπεισε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στέγης.

... και ότι η μετάβαση από την παραδοσιακή κτηνοτροφία στη σύγχρονη τεχνολογία
συντελέσθηκε δραματικά μέσα σε μία μόλις γενιά.

Μετά τη βροχή...

Σκέφτηκα ότι είχε έρθει η ώρα να πλύνω τα τζάμια.
Κράτησα λίγο την ανάσα μου και μου πέρασε. Ουφ!

Με αφορμή την επέτειο

Άνευ σχολίων.

Παλιές ντουλάπες.

Κάποτε ήσαν τα πιο σκοτεινά σημεία του σπιτιού. Εκεί έκρυβαν τα άχρηστα, εκεί κρύβονταν τα πιτσιρίκια. Τώρα που γκρεμίστηκε το σπίτι, οι πρώην ντουλάπες εκτίθενται με τρόπο που μου φαίνεται λίγο άσεμνος, σαν τα αχαμνά ενός γέρο-μεθύστακα.

Καλά είμαι, απλά τόχω ρίξει στη βαθειά σκέψη....

Πριν καμιά βδομάδα χάζευα κάτι ηλιόλουστες στέγες από ένα μπαλκόνι με θέα. Επάνω, ελληνικό κεραμίδι. Κάτω, γερμανικό κεραμίδι. Σαφείς οι διαφορές!

«Nomen est omen» έλεγαν οι Ρωμαίοι

Λύσσαξε ο Μαρκογιαννάκης να καταργήσει τις κουκούλες. Καλά, ας βγάλουν πρώτα τις μάσκες οι ΜΑΤατζήδες κι ας φορέσουν κάνα διακριτικό, που από το νόμο είναι υποχρεωμένοι να φοράνε και βλέπουμε! Αλλά αναλογιστήκατε ποτέ γιατί τον έπιασε τέτοια μανία με τις κουκούλες; Διότι την πρώτη φορά που ανέλαβε δημόσιο αξίωμα (επί δημοκρατίας εννοώ) τον απεκάλυψε ένας Ξεκουκουλωτάκης*! Όντως, λοιπόν, «το όνομα είναι οιωνός»



* Θυμηθείτε: 1, 2.

Σκέφτομαι...

... ότι οι αρχαιολόγοι του 3009 μ.Χ. θα ανακαλύψουν στα συντρίμμια του πολιτισμού μας τα ίχνη μιας περίεργης θρησκείας, οι πιστοί της οποίας ύψωναν μεταλλικά τοτέμ. Η θρησκεία αυτή, θα πούν οι αρχαιολόγοι, είχε διχαστεί σε δύο δόγματα: ένα που ύψωνε Τοτέμ σε σχήμα «Ταυ» κι ένα που ύψωνε Τοτέμ σε σχημα μεταλλικού δίσκου. Οι θεολογικές διαφορές των δύο δογμάτων ίσως είναι ασήμαντες αλλά αυτοί που λάτρευαν τους μεταλλικούς δίσκους πρέπει νάταν ηλιολάτρες, αφού οι στρογγυλοί δίσκοι τους κοίταζαν τον ουρανό, ενώ οι άλλοι με τα «Ταυ» πρέπει νάταν παγανιστές, καθώς τα δικά τους έδειχναν τα γύρω βουνά. Πάντως και τα δύο δόγματα είχαν καθιερώσει μια μέρα της εβδομάδας για αργία και λατρεία, την «Κεραιακή», ενώ πλήρωναν τακτικά ένα είδος εισφοράς ή θυσίας, τα «κεραιατιάτικα».

EDIT: κατόπιν εορτής, σκέφτηκα πως δεν αποκλείεται οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος να υποθέσουν ότι η κοινωνίας μας χλεύαζε όσους δεν συμμορφώνονταν στο πνεύμα της εποχής, αποκαλώντας τους «α-κέραιους χαρακτήρες»!

Ένα Σάββατο στο πάρκο

Όπως θα ξέρουτε, οι κάτοικοι των Εξαρχείων αποφασίσαμε να πάρουμε την κατάσταση στα στιβαρά μας χέρια!

Οι διορθωτές αποκατέστησαν την ορθή γραφή της πινακίδας στο Πάρκο Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Οι ζωγράφοι έφκιαξαν ένα πανό να καλύπτει τις γιγαντοαφίσες.

Τα νεραϊδάκια κυκλοφορούσαν ελεύθερα και άφοβα.

Τα μικρά παρατηρούσαν τη φύση και μάθαιναν τα μυστήρια της ζωής.

Μέχρι να φκιαχτεί η τσουλήθρα, τα αλάνια αξιοποίησαν ένα σωρό χώμα, που είχε έρθει για τη δενδροφύτευση.

Λυσσάξαν, λέμε! Το βράδυ θα κοιμήθηκαν σαν πουλάκια.

Παραδίπλα έπαιζαν με τον πηλό. Κι όχι με τη λάσπη που έριξε ο κυρ-δήμαρχος.

Έρωτες μεγάλοι γεννήθηκαν πάνω σε ένα σωρό χώμα.

Ενώ άλλοι δούλευαν πυρετωδώς και υπερφιλότιμα!

Φυσικά ήρθαν και οι κουκουλοφόροι του Εξαρχείου.

Αλλά υπήρχε ηράκλεια περιφρούρηση κι έκατσαν ήσυχοι!

Κάποιοι ζητιάνευαν το φαΐ τους.

Κι άλλοι το έκλεβαν!

Μετά είχε παράσταση Καραγκιόζη.

Όχι αυτουνού που νομίσατε με τα μοδάτα γυαλιά, τα καλοσιδερωμένα πουκάμισα και τη λαϊκίστικη υστερία. Κανονικό Καραγκιόζη, λέμε!

Τα πιτσίρια (και οι μεγάλοι, γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;) παρακολουθούσαν μαγεμένα.
Έξτρα πλεροφορίες και εδώ.

Ενθύμιον θερινής διαδρομής

«Τραλαριλαριλαρο...»

«Χοντρε, κατεβα να περασουμε!»

«Δεν κατεβαινετε ολοι καλυτερα, να μην βρει; Α, και πουσαι; Βγαλε κι εκεινη την κοτρωνα!»

«Μια στιγμη να σε φωτογραφισω!»

«Κι αλλη μια φωτογραφια!» «Χοντρε, ελα! Περασαμε!»

«Τραλαριλαριλαρο...»

Με νοικιασμένο αμάξι σε αυτήν ακριβώς εδώ τη φουρκέτα του χωματόδρομου απο Σλίμνιτσα προς Γράμουστα. Γάτα με πέταλα ο οδηγός!

«Το παιδί σ' και το σκ'λί σ'...

...όπως τα μάθεις!» λένε στο χωργιό μ΄!

Ώπα! Φτάσαμε...

Καλά ειν' εδώ. Όχι και πρώτης κατηγορίας αλλά σάματις το πληρώσαμε; Ας κάτσομε εδώ κάνα χρόνο και μετά πάμ' απέναντι!

Στο μεταξύ, να σας τρατάρω κάτι τις;

Βγήκε η πρώτη!

Μόστειλε μια φίλη μ' πρώτο πράμα να φυτέψω, απο την Ολλανδία, μέσα λέμε! Πρώτο stuff, ε; Για ιδιωτική χρήση, νταξ' μωρέ, στο μπαλκόνι μου και καλά... Mε τα όλα του! Ε, και βλάστησε το stuff, λέμε! Και πολύ γουστάρω, να ΄ουμ...!

Για τουλίπες μιλάμε, ε;

«Δεν θα γίνουν όλοι γιατροί...

...μερικοί ας γίνουνε υδραυλικοί, που βγάζουν και καλά μεροκάματα» είχε πει για τους υποψήφιους των πανελληνίων ο Αντώνης Τρίτσης, όταν ήταν υπουργός παιδείας στη δεκαετία του '80. Κάποιος μάλλον δεν αντιμετώπισε τέτοιο δίλημμα.

Ηλιοβασίλεμα μετά πυρκαϊάς

Απόψε το βράδυ, μετά τη βροχή.

Πάρκο Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Χτες το βράδυ, μετά τη βροχή, έκαμα μία βόλτα. Η γειτονιά μου απέκτησε μέσα σε μία μέρα ένα νέο πάρκο, έκτασης άνω των δύο στρεμμάτων; Πώς; Να πώς! Ο σκύλος, επάνω, είχε πάθει κρίση ταυτότητας, ποιό δέντρο να πρωτοκατουρήσει.

Τα πιτσιρίκια έπαιζαν με τις φωτιές όπου καίγονταν οι πρώην διαφημιστικές πινακίδες του πρώην πάρκινγκ μεταξύ Ναυαρίνου, Χαριλάου Τρικούπη και Ζωοδόχου Πηγής. Λινκ διαφωτιστικόν.

Και οι μεγάλοι μοιράζονταν συνωμοτικά γουλιές από το τσίπουρο του διπλανού καφενείου κι άκουγαν τη μικρή τρομπέτα να παίζει συνέχεια. Και μετά ήρθε και το τρομπόνι, η άφιξη του οποίου χαιρετήθηκε με ουρανομήκη συνθήματα, που ομοιοκαταληκτούσαν στ΄όνομά του.

Μ' αυτά και με τούτα, ελάφρυνε η καρδιά μου και γύρισα στο Στέκι να τιμήσω μαζί με άλλους έναν φίλο που έφυγε πέρυσι τέτοιες μέρες. Γειά σου, Γκούι...