Μια Κυριακή στο πάρκινγκ.

Βαργιόμουν σήμερα. Και δεν ήμουν ο μόνος...

Πήγα στο πάρκο της Ναυαρίνου και γέλασα με έναν τυπάκο, ο οποίος μόλις έμαθε το σχόλιο Κακλαμάνη «Δεν έχω αντιληφθεί να υπάρχει κανένα πάρκο στη Ναυαρίνου. Ένα πάρκινγκ ξέρω ότι υπάρχει...» απάντησε «Πάρκινγκ, λέει, ε; Και γιατί δεν φέρνει το αμάξι του να το παρκάρει;»

Έκανα διάφορες φωτογραφίες, λέμε τώρα... Με είδε και μία συμπαθεστάτη κυρία και με αρώτησε αν είμαι ο Σκύλος της Β.Κ. Πωπωπω, ρόμπες ξεκούμπωτες και κλαρωτές γίναμε!

Ρούφηξα ήλιο, σαν σαύρα. Άκουσα και τις μουζικές που παίζανε.

Χάζεψα και τον πιο παρτσακλό σκύλο του κόζμου, τον Ροβινσώνα, που τον έχει ο φίλος μου ο Παρασκευάς. Μετεμψύχωση του Λεβ Γιασίν, είναι, λέμε!

Καλά ήταν, δεν λέω...

Μιά βόλτα στη λιακάδα

Σήμερα, λόγω φόρτου εργασίας, αποφάσισα να σοβαρευτώ και να κάτσω να δουλέψω σπίτι. Έτσι, μου περίσσεψε χρόνος για μια απογευματινή βόλτα. Είδα ένα παλιό, ωραίο κτίριο, που ήταν χρόνια εγκατελειμένο, να ανακαινίζεται, έχοντας φορέσει τις υπέροχες ριγέ πυτζαμούλες του. Και ημιδιαφανείς, παρακαλώ!


Είδα, ότι τελικά διάφοροι ιντερνετογνωστοί, μπορεί και να βρίσκονται πολύ πιο κοντά, απ' όσο νομίζαμε...

Και μετά είδα μία συγκινητική μικρή αγγελία. Δεν ξέρω γιατί αλλά έφτιαξα με το μυαλό μου ένα κάρο ιστορίες. Μου άρεσε και η παρεχόμενη αμοιβή. Ανεκτίμητη, λέμε!

Κι έτσι, θυμήθηκα ένα άλλο μαντήλι, που πριν μερικούς μήνες μία κοπελιά το είχε ρίξει σε έναν λεβέντη (άγνωστό της αλλά έκανε «μπαμ!» ότι ήτανε λεβέντης), για να προφυλαχτεί από δακρυγόνα. Ο λεβέντης τόφερε δακρυγονιασμένο, το πλύναμε, το αρωματίσαμε και τονε περιμένουμε να πάει να τηνε ψάξει, να της το δώσει πίσω. Αλλά είναι πολύ ντροπαλός, λέμε!

Τι να κάνω, τώρα; Να βάλω κι εγώ μικρή αγγελία για το μαντήλι; Ε;

Το φεγγάρι στον υπόνομο

Έρχεται πανσέληνος,
νιώθω τις τρίχες μου να μεγαλώνουν,
τα νύχια μου να μακραίνουν,
τα δόντια μου να διψάνε για αίμα!

Μάλλον θέλω ένα καλό ξύρισμα, ένα μανικιούρ και μία μπριζόλα...

«Μάγκες, παίξτε ό,τι θέλετε...

...αλλά κυρίως όχι το Χορό της Βροχής!»

Αυτό σκέφτηκα σήμερα το μεσημέρι που είδα κάτι Ινδιάνους να παίζουν στην ηλιόλουστη Ομόνοια. Μετά αναρωτήθηκα τι διάολο έχουν ντυθεί σαν βορειοαμερικάνοι ιθαγενείς τη στιγμή που είναι όλοι Περουβιανοί. Ίσως, σκέφτηκα, να πανηγυρίζανε που ο πρώην πρόεδρός τους Φουτζιμόρι, τσίμπησε μία 25ετή καταδίκη για δολοφονίες συμπατριωτών τους. Μετά θυμήθηκα ότι είχα δουλειά και καταδύθηκα στο μετρό...

Κού(κ)λα

Αυτή είναι η Κούλα, σκυλίτσα του Πολυτεχνείου. Προσοχή στα δίχρωμα μάτια!

Το φεγγάρι χτες το απόγευμα

Στην αυλή του ΕΜΠ, μετά τη δουλειά.

Τι κάνει «νιάου-νιάου» στο πλεξιγκλάς;

Ο γάτος του γείτονα, γνωστός και ως Μιάο Τσε Τούνγκ.

Η μερακλήδικη αυλίτσα της κυρίας Ευανθίας

Στη Βωβούσα Ιωαννίνων. Να πώ πως δεν τηνε ζήλεψα; Τηνε ζήλεψα! 'Ηταν ένας μικρός ιδιωτικός παράδεισος, ανοιχτός μόνο σ' εκείνους που ανοίγει την καρδιά της η νοικοκυρά. Η οποία, όπως μας πληροφορεί έγκυρος Βοβουσολόγος στα σχόλια, λέγεται κυρία Ευανθία!

Μία βόλτα στη χθεσινή απεργιακή συγκέντρωση...

... με έπεισε ότι ο Εργασιακός Μεσαίωνας μας έχει στείλει πολύ πίσω. Μα πολύ πίσω, λέμε!

Αρέσω, παιδί μου, αρέσω!

Έλεγα στο προηγούμενο ποστ ότι μία απρόζμενη πρόταση για καλλιτεχνική συνεργασία μου προκάλεσε κρίση αυτοπεποίθησης. Αλλά για τι είναι οι φίλοι; Ο πράσινος νταλικιέρης μόκανε μία πλήρη πρόταση και με έφερε στα ίσα μου! Θένκς Μαν! Κομόν, λέμε!

Το ιστολόγιον πάσχει από κρίση αυτοπεποίθησης...

Μα είναι τόσο κακές οι φωτογραφίες μου;

Και εξηγούμαι: εδώ και δύο-τρείς μέρες (δείτε τα ακριβώς προηγούμενα ποστς) έχει εμφανιστεί ένας άγνωστος κύριος, ο οποίος ζητεί φωτογραφίες μου (όχι τη φάτσα μου, που να τις έχω τραβήξει εγώ, λέμε!) για να τις κάνει εξώφυλλα σε δίσκους που θα κυκλοφορήσει σύντομα! Παρέθετε, δε, και το μέιλ του. Τι να κάμω κι εγώ, εγκούγκλισα το μέιλ του και τι βρήκα; Ε; τι βρήκα; Αυτό!

Δείγματα της δουλειάς:

Τι με θύμισες τώρα...

Στο στρατό, σ΄ένα παρατηρητήριο όψεως, απ' όπου πέρασα, μας είχαν πει να προσέχουμε πολύ για τα τούρκικα βαπόρια, και δη το ωκεανογραφικό Piri Reis (παλαιότερα Hora) και ένα βοηθητικό, ονόματι Cubuklu. Δεν θυμάμαι γιατί αλλά έπρεπε νάχομε τα μάτια μας 14, λέει! Ε, όποτε βλέπαμε το έρ'μο το Cubuklu, κάτι το περίσσευμα ορμονών, που έτρεχε από τα παράθυρα του φυλακίου, κάτι η σωβινιστική προπαγάνδα, άρχιζε ο χαβαλές με το όνομα του δύστυχου πλοίου...
Δεν ξερω γιατί το θυμήθηκα χτες που ' δα το σκύλο να παίρνει την αυτοκρατορική του πόζα, με το παιχνίδι του στο στόμα και τα ποδάρια σταυρωμένα.

Μία μικρή μαλαγάνα...

Τρομερή φάτσα δεν είναι;

Τέσσερις μήνες μείνανε...

Τέσσερις μήνες μείνανε μέχρι τις διακοπές. Να χαζέψουμε ουρανούς, όπως αυτός επάνω στη Σλίμνιτσα του Γράμου. Ή να δούμε πινακίδες με ονόματα περίεργα, όπως αυτή κάτω, που σε προτρέπουν να ψάξεις κι άλλο τα βιβλία σου.

Ο άνθρωπας που έβλεπε τα τρένα που περνούν...