Σαράνταινα

Πού είναι αυτό το βουνό; Ρωτείστε ετούτον!

Ατρόμητος εντουράς!

Θέα προς το βορά, στον κάμπο της Λαμίας.

Κι άμα βαργιούστε να ρωτήσουτε, εδώ το καλό το Γκούγκλισμα!

Ένα ερείπιο στο χωριό μου

Το θυμάμαι αυτό το σπίτι στην πλατεία να κατοικείται τα καλοκαίρια.
Ήταν διώροφο τότε.
(Κλικ, εδώ, η λευκή στέγη, δυτικά των πλατανιών)

Τώρα ανήκει σε δύο ξαδέλφια (εβδομηντάρηδες πλέον) που δεν μιλιούνται μεταξύ τους.
Και φυσικά αναμένεται να καταρρεύσει αν κάνει βαρύ χειμώνα φέτος.

Η σκάλα αυτή οδηγούσε στο πάνω πάτωμα.

Τα δύο παραθυράκια στην πίσω (δυτική) όψη.

Το δεύτερο παραθυράκι φωτίζει την κουζίνα.

Και το άλλο τη σκάλα.

Μια ορχήστρα για τα πανηγύρια.

Αλλά τι πανηγύρια... Τέτοια!

Πριν τέσσερα καλοκαίρια. Ελπίζω να την ξαναδώ.

Κι άλλα λιοτρόπια!

Βικέντιε, φάε τ' αυτιά σου!

Ηλίανθοι

... στον κήπο μ', στο χωριό.

Επειδή...

...τον Αύγουστο...

... δεν ανθίζουν τα γαϊδουράγκαθα.

Συμβουλές προς φιλόζωους

Ποτέ μην αφήσετε το σκύλο σας να ακούσει την ομιλία του ΓΑΠ στη ΔΕΘ ή τις ευφυείς εξαγγελίες του Μπένυ! Ποτέ! Ούτε κατά λάθος!
Ευτυχώς, με μπόλικο πάγο και αρκετά αντιβιοτικά/αντιφλεγμονώδη ο ανδρισμός του επανήλθε σε κανονικά (αν και πλέον μη λειτουργικά λόγω ηλικίας) μεγέθη.

Μια γάτα στη γειτονιά μου

Φώναξα «ψι-ψι» στο γατί για να το φωτογραφίσω και αμέσως η μάνα πετάχτηκε μπροστά μου.

Στήθηκε ανάμεσα σε μένα και το γατί, μέχρι που με ενέκρινε και με άφησε ήσυχο.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Σήμερα ξαναπέρασα και η γάτα πόζαρε άνετα με το ψιψίνι της.

Εκείνος ο σιδερένιος λοστός, όπου ακουμπούσε το μπροστινό της ποδάρι, κάπως με ανησύχησε...

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Όνομα και Αξιοπρέπεια για τους νεκρούς μετανάστες των συνόρων

Μια βρύση - μνημείο των χαμένων μεταναστών-ριών στον Προβατώνα Έβρου

Την Τρίτη 30 Αυγούστου με πρωτοβουλία του πανευρωπαϊκού δικτύου Welcome to Europe και πολλών αλληλέγγυων ανθρώπων, δημιουργήσαμε ένα μνημείο για τους χαμένους μετανάστες στα σύνορα του Έβρου. Για την Τζέιν και τον Μπασίρ που πνίγηκαν τον περασμένο χρόνο στο ποτάμι, αλλά και για τους εκατοντάδες άλλους, ανώνυμους νεκρούς και αγνοούμενους των συνόρων και των ναρκοπεδίων.

Θελήσαμε να δώσουμε πίσω το Όνομα και την Αξιοπρέπεια, το σεβασμό που πρέπει σε κάθε νεκρό. Θελήσαμε, σε πείσμα των καιρών, να εκφράσουμε την Φιλοξενία και την αγωνία μας για τις διαστάσεις του εγκλήματος που λαμβάνει χώρα στα ευρωπαϊκά σύνορα. Θελήσαμε να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που οχυρώνεται πίσω από το φόβο και χτίζει τείχη, σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους μετανάστες και μετανάστριες σε αποδιοπομπαίους τράγους της κρίσης. Να πούμε όχι σε μια Ευρώπη που μετατρέπει τους χιλιάδες νεκρούς των συνόρων σε αριθμούς και στατιστικές και που εξακολουθεί να τους μεταχειρίζεται ως ανεπιθύμητους ακόμη και μετά θάνατον. Όπως ανακαλύψαμε το 2010, υπάρχει ένας χώρος ταφής στο Σιδηρώ, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νεκροταφείο, που προσβάλει τους νεκρούς και τους συγγενείς τους που έρχονται να τους αναζητήσουν.

Από το 1995 μέχρι και το 2009, 104 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από νάρκες και 187 ακρωτηριάστηκαν. Μόνο το 2011 έχουν σκοτωθεί στα σύνορα του Έβρου 70 άνθρωποι, 47 από τους οποίους δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Λίγες ημέρες πριν, ένας ακόμη μετανάστης έπεφτε νεκρός όταν περιπολία της συνοριοφυλακής και της Frontex άνοιξε πυρ εναντίον ομάδας που διέσχιζε το ποτάμι. Πρόκειται για ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο, για μια βαρβαρότητα που ωστόσο δικαιολογούν και υποθάλπουν κυβερνήσεις και αξιωματούχοι.

Στις 30 Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με συγγενείς και αγαπημένους δύο ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή του Έβρου, με κατοίκους της περιοχής, με αντιρατσιστές-ριες που ήρθαν έπειτα από το Νο Border camp της Βουλγαρίας. Φτιάξαμε μια βρύση και τοποθετήσαμε μια επιγραφή με τα ονόματα των νεκρών, ένα μνημείο για όλους και όλες που έχουν χαθεί άδικα στα σύνορα.

Η βρύση βρίσκεται στον Προβατώνα, στο δρόμο για το Τυχερό.

Δίκτυο Welcome to Europe

http://w2eu.net/

Ενθύμιον Γράμου, part III

Φέτος δεν πήγα στο Γράμο αλλά στο χωριό μου. Εκεί είχα άφθονο ελεύθερο χρόνο και καθώς
καθάριζα μια τσάντα με φορτιστές, καλώδια και άλλα, βρήκα και μερικά φυσίγγια που είχα βρει πέρυσι στην Αλεβίτσα Γράμου. Και τα φωτογράφισα.
Αριστερά είναι μια βολίδα από Colt 1911 0,45, το γνωστό «σαρανταπεντάρι», που τότε είχε πρωτοαποκτήσει ο στρατός.
Δεξιά είναι ένας κάλυκας, μάλλον μικρός για M1 Garand, που τότε χρησιμοποιούσε ο στρατός, άρα μάλλον πρόκειται για κάλικα από Μάνλιχερ (6.5×54mm Mannlicher-Schönauer) που οι αντάρτες του ΔΣΕ είχαν πάρει λάφυρα από τους Ιταλούς κατά την Αντίσταση.
Το γεγονός ότι αυτά τα δύο βρεθήκαν στο ίδιο σημείο δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η κορυφή της Αλεβίτσας είχε αλλάξει αρκετές φορές χέρια κατά τον Εμφύλιο.

Δείτε και τα παλαιότερα

Ενθύμιον Γράμου Ι
και
Ενθύμιον Γράμου ΙΙ

Είμαι ένα δίποδο...

... που έχει ένα μονόποδο, ένα τρίποδο κι ένα τετράποδο.

Καλά, άσε τις φιλοσοφίες και πιάσε ένα χταποδάκι ξυδάτο!

Φλερτάκια του Δεκαπενταύγουστου

... στο περιθώριο του πανηγυριού, στο χωριό μ'.

Η πανσέληνος του Αυγούστου

Για τη φιληνάδα μ,' τη Φεγγαροκυνηγό.

ΟΚ, αποδείχτηκε ότι αλλού σημάδευα κι απ' αλλού βγήκε το φεγγάρι.
Και να πείς ότι δεν είχα πυξίδα ή ότι δεν ήξερα το μέρος...

Και κάτι αντίστοιχο πριν τρία χρονάκια.

Πότε διαπιστώνεις ότι έφθασε το τέλος των διακοπών;

Όταν κατεβαίνεις στην πλατεία του χωριού σου και σε υποδέχεται μόνο ο Τζακ.

Κουρασμένος, ταπί και ψύχραιμος φεύγω για διακοπές.

Φέτος δεν έχει Βάλια Κάλντα, Βοβούσα και Γράμο. Γιατί φέτος δεν έχει φράγκα.

Την κάνω, λοιπόν, για το χωριό μου, μπας και ηρεμήσω λιγάκι.

Τα έπαιξα, σου λέω!

Σας αφήνω ένα θαμνάκι θυμάρι να μοσκοβολήσει το μπλογκ.

Κι από χρώματα, σκίζει, ε;