Βάλια Κάλντα (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε)

Το Σεπτέβρη του 2010. Στο βάθος δύο αρκούδια χορεύουν τα ερωτικά τους τελετουργικά.

Το καλύτερο μαγαζάκι είναι το χοιρότερο!

Το «χοιρότερο μαγαζάκι» είναι μια μικρή επιχείρηση στην οδό Τοσίτσα, στα Εξάρχεια, η οποία τυπώνει μπλουζάκια. Σε φτηνές τιμές και καλή ποιότητα.
Και γιατί τους κάνω διαφήμιση; Γιατί σήμερα είδα αυτό στη βιτρίνα τους.
Μα δεν είναι καταπληκτικό το μπλουζάκι σε μέγεθος παλάμης;
Λινκ. (όινκ!)

Ένα πανώ που μου έφτιαξε την ημέρα (please...)

Σήμερα στην οδό Οικονόμου στα Εξάρχεια είδα αυτό το πανώ κρεμασμένο πλάγια από ένα δώμα. Και πολύ μου άρεζε, ενόψει μάλιστα της αυριανής 48ωρης απεργίας.

Μα πιο πολύ μου άρεζε η ναζιάρικη παράκληση.

Άσε που μου θύμισε ένα άλλο πανώ, μια δεκαετία νωρίτερα.

Το πιο κρυφό μνημείο της Αθήνας (μπορεί και του κόσμου όλου);

Τέτοιες μέρες πριν 32 χρόνια έκανα τα πρώτα βήματά μου στο ΕΜΠ ως πρωτοετής σπουδαστής.
Από πίσω, στην οδό Μπουμπουλίνας, είχα προσέξει ένα μικρό μνημείο. Αφιερωμένο, όπως μου είπανε, στη μνήμη ενός καθηγητή που τον εκτέλεσαν.
Τα βήματά μου στο ΕΜΠ αποδείχτηκαν ασταθή. Μετά από πολλά χρόνια πρόσεξα ότι στη θέση του μνημείου υπάρχει αυτό το κουτί. Της ΔΕΗ, υποτίθεται.
Ρωτώντας και ψάχνοντας, έμαθα ότι το μαρμάρινο κολωνάκι ήταν στη μνήμη του Ιωάννη Π. Θεοφανόπουλου, πρύτανη του ΕΜΠ επί Κατοχής, ο οποίος εκτελέστηκε από τον Ε.Λ.Α.Σ. μετά τα Δεκεμβριανά. Ο καθηγητής, που είχε σπουδάσει στη Γερμανία, είχε οργανώσει το μηχανουργείο του ΕΜΠ (όπου πήρα τα πρώτα καταστροφικά μαθήματά μου στον τόρνο, τη φρέζα και την ηλεκτροκόλληση), το οποίο παλιά «έβλεπε» στην οδό Μπουμπουλίνας.
Υποψιάζουμαι ότι πριν 30 χρόνια, ενόψει της ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (18 Οκτωβρίου 1981), κάποιοι κάλυψαν το μνημείο με ένα κουτί σαν κι αυτά της ΔΕΗ. Άλλωστε το μηχανουργείο, όπου θα φτιάχτηκε ήταν κοντά και δημιούργημα του μακαρίτη.
Ποιός να πήρε την πρωτοβουλία αυτή; Υποψιάζομαι τον μακαρίτη Κωνσταντίνο Κονοφάγο, μεταλλουργό, καθηγητή στο ΕΜΠ και πρύτανη του ιδρύματος στην (εξίσου δύσκολη για πρυτάνεις) περίοδο '73-΄74 και υπουργό της ΝΔ στη μεταπολίτευση. Ο Κωνσταντίνος Η. Κονοφάγος (1916.-1989) γεννήθηκε στην Πρέβεζα. Σπούδασε στην Εcole Centrale de Paris και στο ΕΜΠ. Αρχιμηχανικός της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου από το 1937-1955. Καθηγητής του ΕΜΠ από το 1963 και Πρύτανης το 1973-1974. Υπουργός Βιομηχανίας και Ενέργειας το 1974-1977. Πραγματοποίησε εκτεταμένες έρευνες και ανασκαφές για τα αρχαία μεταλλεία της Λαυρεωτικής.

Αλλά τι σημασία έχει πιά; Καμία.

Και ένα σχετικό ανεκδοτάκι: είχα ένα συμμαθητή στο ΕΜΠ (σε άλλη σχολή) που ήτανε (και είναι) πολύ δραστήριος πολιτικά. Έμενε στα Εξάρχεια. Ένα σαββατοκύριακο πάει στο πατρικό του, όπως όλοι οι φοιτητές, να δει τους γονείς του, να φάει κάνα πιάτο σπιτικό φαΐ και να βάλει κάνα πλυντήριο. Μόλις απόφαγε, τόνε πιάνει ο πατέρας του (επίσης απόφοιτος του ιδρύματος) και τον αρχίζει στη μουρμούρα: «Και τι 'ναι αυτά που κάνεις; Και με τις καταλήψεις θα καταστρέψεις την καριέρα σου. κ.ο.κ.»
Οπότε, πετάγεται από την κουζίνα η μάνα του φίλου μου και κατακεραυνώνει το γέρο της με το επικό: «Γιώργη, άσ' το παιδί! Στην ηλικία του τουφεκίσατε τον Πρύτανη!»
Διότι ο σχωρεμένος ο κυρ-Γιώργης, ως σπουδαστής, ήταν στο λόχο «Λόρδος Βύρωνας» της Ε.Π.Ο.Ν., που απαρτιζόταν από σπουδαστές του Ε.Μ.Π., και που κατά τα Δεκεμβριανά του '44 είχαν υπερασπιστεί το ίδρυμα από τα βρετανικά τανκς.

ΥΓ: ο παλιός μου συμμαθητής δεν κατέστρεψε την καριέρα του.

Ήλιος και βροχή

Ένα απόγευμα του Αυγούστου στο χωργιό μ'.

Οι ήλιοι καθόλου ευχαριστημένοι δεν ήσαν με τη βροχή...

«Κοντεύω να ξεχάσω το pin της κάρτας μου»

Μου έγραψε ο φίλος που μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία.
Κατά τ' άλλα, κρατά αντιμνημονιακή στάση η εφημερίδα των συντακτών.

Εις πείσμα της κρίσης, ο έρωτας συνεχίζει να υπάρχει

Γραμμένες οξυές

Τον περασμένο Ιούλιο, ο φίλος μου ο Aris, με ξενάγησε στο δάσος οξυάς στη Γραμμένη Οξυά, στα σύνορα Φθιώτιδας-Ευρυτανίας, στα Βαρδούσια.

Εκεί, λέει η παράδοση, έδρασε ένας αρβανίτης που ήταν παλιά πολεμιστής και μετά έγινε καλόγερος, ονόματι Τσαμ Καλόγερος (ναι, ξέρω, δεν υπάρχει θέμα Τσάμηδων κλπ) . Όταν τονε βρήκαν οι Οθωμανοί, τους πλάκωσε στις σπαθιές και έφυγε με τ' άλογό του μέσα από το δάσος. Εκεί, όπως ήταν το χιόνι δύο μέτρα ψηλό, χάραξε με το σπαθί το όνομά του στον κορμό μιας οξιάς για να τον θυμούνται οι εχθροί του και να τρέμουν.

Από τότε όλα τα παιδιά των χωριών χαράζουν τις οξιές με τα αρχικά τους. Μερικοί και για να αφήσουν τα ίχνη τους ότι κάποτε περάσαν από εδώ, όπως συνηθίζεται κι αλλού.

Το δάσος είναι καταπληκτικό και τώρα που έχει κοκκινίσει θα είναι καταπληκτικότερο.

Κι έχει και κάτι δένδρα τερατάκια που θα τα θυμάμαι για πάντα.

Ένα ντοκιμαντέρ που αξίζει να δείτε. Τα παιδιά του Δεκέμβρη 2008

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Λινκάκι

και λινκάκι

Μα τι μαγαζί είν΄ αυτό;

Χτες το μεσημέρι, όπως πήγαινα για τα κεντρικά της ΔΕΗ να πληρώσω έναν ληγμένο λογαριασμό, είδα μια αλλόκοτη επιγραφή στην οδό Πεσμαζόγλου, γωνία σχεδόν με Σοφοκλέους. Ξέρει κανείς τι μαγαζί είναι τούτο;

Δεν πρέπει να ΄ναι κάνα καλό γιατί από πάνω είδα κρεμασμένη μια μαύρη σημαία.
Βοηθείστε με!

Επειδή θέλουν να μας κάνουν Αργεντινή

Πριν από αρκετά χρόνια είχα βρει αυτές τις φωτογραφίες. Αφού ο Μπενίτο μας απειλεί ότι θα γίνομε Αργεντινή, ας μάθει λοιπόν τι έγινε στις 23 Μαρτίου 2002, σε έναν παραγκομαχαλά του Ροσάριο, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Αργεντινής, δίπλα στην περιφερειακή οδό.
Όταν ανατράπηκε ένα φορτηγό με 22 γελάδια (πού; στην παγκόσμια πρωτεύουσα της χοληστερίνης!) οι κάτοικοι της παραγκούπολης έκοψαν με τα χέρια τους τα σκοτωμένα (ή μισοπεθαμένα) ζώα για να εξασφαλίσουν λίγο κρέας.

Dozens of slum dwellers compete for meat while slaughtering a cow injured when a cattle truck carrying 22 cows overturned on a highway across from the Las Flores and Granada slums in Argentina's second-largest city, Rosario, March 23, 2002. With no end in sight, Argentina's economic crisis continues to worsen, submerging nearly half the country in poverty with an estimated one-fifth of its population jobless. REUTERS/Enrique Rodriguez-La Capital

A slum dweller carries meat he carved out of a cow that was injured when a cattle truck carrying 22 cows overturned on a highway across from the Las Flores and Granada slums in Argentina's second-largest city, Rosario, March 23, 2002. The owner of the cattle decided to donate the animals to the slum residents when he saw their level of poverty. With no end in sight, Argentina's economic crisis continues to worsen, submerging nearly half the country in poverty with an estimated one-fifth of its population jobless.
REUTERS/Enrique Rodriguez-La Capital

Φρίκη; Και πού 'σαι ακόμα...

Απομνημονεύματα ενός ηλιοτρόπιου

Στην αρχή ήμουν έτσι.

Αλλά μετά κάνα-δυό μέρες έγινα έτσι...

Κόλλησα κάνα δυό μέρες σ' αυτή τη στάση...

... λιγάκι σαν χαζό.

Μέχρι που ένα πρωί άνοιξα εντελώς και περίμενα τον ήλιο.

Ο Πατριάρχης στη Βάλια Κάλντα

Διαβάζω εδώ πως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όχι μόνο επισκέφθηκε τη Βάλια Κάλντα αλλά και αργότερα από την ταβέρνα Αετοφωλιά (ωραίο μαγαζί με θέα, στο δρόμο Περιβολίου-Γρεβενών, σχετικά εδώ)

... Μήνυμα για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας έστειλε από το νομό Γρεβενών ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευλογώντας έναν πατέρα επτά παιδιών από το Σπήλαιο Γρεβενών.

Ο κ. Βαρθολομαίος, όταν πληροφορήθηκε ότι ο 48χρονος επιχειρηματίας Θεόδωρος Σιούλας, ιδιοκτήτης της ταβέρνας "Αετοφωλιά" -στην οποία παρέθεσε δείπνο προς τιμήν του ο δήμαρχος Γρεβενών μετά την περιοδεία του στη Βάλια Κάλντα- είναι πολύτεκνος, τον κάλεσε να έρθει μπροστά στο τραπέζι του και θέλησε να τον συγχαρεί δημόσια.

«Θέλω να σας συγχαρώ, διότι δίνετε ένα καλό παράδειγμα στον ελληνικό λαό. Και εάν όλοι εμιμούντο το παράδειγμά σας και δεν απέφευγαν την τεκνοποιίαν, σήμερα στην Ελλάδα δεν θα υπήρχε δημογραφικόν πρόβλημα».

Συγκινημένος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης του αποκάλυψε ότι βλέποντας τα παιδιά του κ. Σιούλα να βρίσκονται μέσα στο κατάστημα και να τον βοηθούν, θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια και τη δική του οικογένεια και εξιστόρησε κάποιες από δικές του παιδικές του εμπειρίες: «Είμαστε τέσσερα αδέλφια -ο μακαρίτης ο πατέρας μου είχε στο χωριό ένα καφενείο και σε μια γωνία του καφενείου είχε και κουρείο, για να μπορέσει να μας μεγαλώσει υπό τας δύσκολας συνθήκας της ζωής του χωριού. Εκεί όπου δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα, δεν είχαμε νερό στα σπίτια μας, πηγαίναμε από τη βρύση (του χωριού) και κουβαλούσαμε. Και όλα αυτά. Εγώ διάβαζα τα μαθήματά μου με τη λάμπα του πετρελαίου. Θέλω να πω, ότι όλα τα αδέλφια βοηθούσαν στο κατάστημα του πατέρα, όπως τα δικά σας τα παιδιά. Και πηγαίναμε και στα κτήματα και στις κατσίκες και στα πρόβατα και κουβαλούσαμε ξύλα από το δάσος για το χειμώνα. Και θέλω να πιστεύω ότι πήραμε μια καλή ανατροφή από τους γονείς μας, χωρίς αυτό να θεωρηθεί περιαυτολογία. Σας συγχαίρω, γιατί δίνετε ένα τέτοιο παράδειγμα στα παιδιά σας και ένα τέτοιο παράδειγμα σε όλο τον ελληνικό λαό».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χάρισε στον επιχειρηματία ένα δώρο, που έφερε την πατριαρχική του σφραγίδα.

«Για να θυμάστε ότι κάποτε πέρασε από το μαγαζί σας ο Πατριάρχης, ο οποίος είναι και αυτός παιδί του λαού» πρόσθεσε συγκινημένος ο κ. Βαρθολομαίος.

Η ταβέρνα «Αετοφωλιά» του εργατικού πολύτεκνου είναι πολύ όμορφη.

Είμαι περίεργος, όμως, να μάθω τι θα σκέφτηκε ο καλός ποιμένας όταν (γέρος άνθρωπος όπως είναι) χρειάστηκε να επισκεφθεί την τουαλέτα του συγκεκριμένου καταστήματος και αντίκρυσε στην είσοδό της την κάτωθι ναΐφ σπλατεριά.

Φύλλα μουριάς (και συκιάς)

Ένα απόγευμα των διακοπών που βαργιόμουν στον κήπο μου.