Πράσινα άλογα

Είναι πολλά αλλά δεν φαίνονται. Τώρα πρέπει να κατεβαίνουν από τη Σκοτία για να ψηφίσουν για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Άνοιξη στη Σκοτία

Ξέρω, ξέρω, σας έχω σκοτίσει το σκότι! Πιείτε ένα σκοτς στην υγειά μου και μην γκρινιάζουτε! Τώρα βρήκα τα αρνητικά και τα σκανάρισα.

Τα παγκάκια του Εδιμβούργου

Το Εδιμβούργο, που λέτε, έχει πάρκα, πολλά πάρκα. Στα οποία πάρκα υπάρχουν παγκάκια, πολλά παγκάκια. Όχι τίποτις ντιζαϊνιές που σου βγαίνει η μέση αλλά γερά, άνετα παγκάκια από καλό ξύλο, στα οποία κάθεσαι ή ξαπλάρεις, όπως και όσο γουστάρεις. Και τα οποία έχουν χορηγό. Από το να ξοδεύεις λεφτά σε κόλυβα και παπάδες για να τιμήσεις τη μνήμη των προσφιλών τεθνεώτων, πληρώνεις ένα ποσό στο δήμο και βάζει στο τάδε παγκάκι μια μπρούτζινη ταμπελίτσα «Εις μνήμην του Τάδε» για να αράζει ο καθένας και να σχωρνάει τα πεθαμένα σου. Τα λέω αυτά διότι το παγκάκι έχει αρχίσει να γίνεται είδος υπό εξαφάνιση στην Αθήνα. Για να κάτσεις σε δημόσιο χώρο, πρέπει να τα ακουμπήσεις στις καφετέριες.

Εδιμβούργο

Στο κάστρο του Εδιμβούργου, πριν χρόνια. Σε πρώτο πλάνο, το νεκροταφείο των σκύλων, που υπηρετούσαν (ως μασκότ) στα συντάγματα τα οποία έχουν την έδρα τους στο κάστρο.

Δεκαπενταύγουστος στο Περτούλι

Θέλετε και σχόλιο; Δεν έχει!

Ο χορός λαμβάνει χώραν εδώ.

Βωβούσα

Το γεφύρι που ενώνει τις δύο γειτονιές της Βωβούσας Ιωαννίνων, στα όρια του εθνικού δρυμού Βάλια Κάλντα, χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξη Μίσιο. το ξύλινο καγκελάκι είναι, φυσικά, μεταγενέστερο. Το ποτάμι είναι ο Αώος. Διαβάζω ότι και εδώ σχεδιάζεται φράγμα...



UPDATE: μεταγενέστερες εικόνες εδώ.

Έρωτες του καλοκαιριού.

Μέσω της πεταλούδας ο αγκαθούλης γνώρισε την αγκαθούλα κι έζησαν βίον ανθόσπαρτον! Αυτές τις σαχλαμάρες παρατηρούσα φέτος στη Βάλια Κάλντα.

Δέντρο

Μαύρη πεύκη καμμένη από κεραυνό στη Βάλια Κάλντα, στο δρόμο για το Περιβόλι Αύγουστος 2007.

Πλατάνια

Δίπλα στο Μαλακασιώτικο ποτάμι, στο Μουρκάνη, λίγο πιο έξω από την Καλαμπάκα, στο δρόμο προς το Μέτσοβο. Φέτος τον Ιούλιο.

Πώς ακριβώς τη λένε τη γέφυρα, είπαμε;

«Πώς το λένε το γεφύρι, παιδιά;» ρωτήσαμε τους μαστόρους που πάστρευαν τα τελευταία μπάζα μετά την αναστήλωσή του. «Από πού είστε;» μας ρώτησαν, χαμογελώντας πονηρά. «Από Αθήνα» απαντήσαμε, ψαρωμένοι. «Το γεφύρι λέγεται της Ζέρνας» μας αποκρίθηκαν, εξηγώντας ότι η Ζέρνα ήταν ένα παλιό μοναστήρι της περιοχής. Ο ομώνυμος οικισμός λέγεται τώρα Πλαγιά. «Αλλά αν είστε από το απέναντι χωριό, λέγεται του Επταχωρίου», καθώς οι κάτοικοι των δύο γειτονικών χωριών των Ιωαννίνων, που χωρίζονταν από το Σαραντάπορο, ποτέ δεν είχαν καταφέρει να συμφωνήσουν σε ένα όνομα!



Το γεφύρι έχει αποκατασταθεί και δείχνει πολύ καινούργιο. Τα πέτρινα γεφύρια μου αρέσουν μόνο όταν έχουν λειανθεί από την πατίνα του χρόνου, όταν οι πέτρες τους έχουν στρογγυλέψει από τα πέταλα των μουλαριών, τα σκαλοπάτια τους γυαλίζουν από το πέρασμα χιλιάδων διαβατών. Αυτά φέτος τον Ιούλιο.

Ενημέρωση: δίπλα του μια γέφυρα Μπέιλι, του στρατού, μάλλον από τον Εμφύλιο.

Κι άλλη ενημέρωση: εδώ είδα ότι το αποκαλούν γεφύρι της Δροσοπηγής! Άλλο τοξωτό πέτρινο γεφύρι με γέφυρα Μπέιλι κολλητά του, δεν έχει η περιοχή!

Μια απροσδόκητη συνάντηση με το θάνατο

Από μικρός μ' αρέσανε τα αεροπλάνα. Γι' αυτό τσαντίζομαι όταν βλέπω παλαιά αεροσκάφη βαλσαμωμένα σε δημόσιους χώρους. Όπως αυτό το F-104, στο Βόλο (στα δεξιά του λοξού καρό πεζοδρομίου, που οδηγεί στη λεωφόρο) ή ετούτο στην πλατεία του Διδυμοτείχου (στη βόρεια άκρη του πάρκινγκ, όπου η λεωφόρος αποκτά τρεις λουρίδες) η αυτο στο Κιλκις (στα αριστερα του καθετου δρομου, ανατολικα του γηπεδου). Θεωρώ πως η θέση των παλιών αεροσκαφών είναι στο μουσείο , άντε και στο Τατόι ή την Τανάγρα. Με το να χαρίζει τα ρετάλια της σε δήμους και οργανισμούς, προκειμένου να γλιτώσει τα έξοδα απόσυρσης, η Π.Α. απλώς ενθαρρύνει τον μιλιταρισμό και φυσικά γίνεται ρεζίλι. Γι' αυτό εκάγχασα χαιρέκακα όταν, φέτος τον Ιούλιο, περνώντας από Ευρυτανία προς Καρδίτσα, είδα σε μια διασταύρωση (ίσως αυτή) δυτικά της Ρεντίνας Καρδίτσας ένα βαλσαμωμένο F-84F.

Βιάστηκα, όμως. Όταν πλησίασα, είδα αριστερά και δεξιά του αεροπλάνου (προσέξτε ότι οι τροχοί του είναι δεμένοι με αλυσίδες από το τσιμέντο για να μην το πάρει ο αέρας, ενώ απλά θα μπορούσαν να στρέψουν για τελευταία φορά τα φλαπς) δύο προτομές με πηλίκια. «Ωχ, θάνατος μυρίζει!» σκέφτηκα. Απεχθάνομαι τις προτομές ενστόλων αλλά έκατσα και διάβασα.


Το κοινό επώνυμο των δύο νεκρών και η μικρή ηλικία τους έσβησαν την παραμικρή διάθεση για καλαμπούρια. 'Εψαξα και βρήκα ότι ήταν πρώτα ξαδέλφια από την περιοχή. Δύο αδελφών παιδιά!

Κώστας Παρούσης Το Corsair Α7-Η του έπεσε στις 11-01-1996 στο πεδίο βολής Καράβια, 20 νμ ανατολικά της Πελοποννήσου. Βρέθηκε η φουσκωτή βαρκούλα, που σημαίνει ότι εκτινάχθηκε. Ο ίδιος δεν βρέθηκε ποτέ.

Νίκος Παρούσης. Στις 4-11-1998 το Mirage 2000 έπαθε βλάβη από κατασκευαστικό λάθος, το οποίο είχε αποσιωπήσει η Dassault Mirage. Τα πηδάλια νεκρώθηκαν λόγω έλλειψης ηλεκτρικού ρεύματος και ο χειριστής καθυστέρησε να εγκαταλείψει επειδή προσπάθησε να το ρίξει μακριά από τη Σκάλα Ωρωπού. Όταν τα κατέφερε, το αεροσκάφος έπεφτε ανάποδα και εκτινασσόμενος, χτύπησε με δύναμη στο έδαφος. Οι ειδικοί είπαν ότι αν είχε άλλου τύπου εκτινασσόμενο κάθισμα μπορεί να είχε σωθεί.
Για τον ηρωισμό του τιμήθηκε μετά θάνατον από την Ακαδημία Αθηνών. Κάποιος φορέας ανέλαβε την μόρφωση του παιδιού του.

Και οι δύο προδώθηκαν από το αεροπλάνο τους. Κι έπεσαν πολύ μακριά απ' οποιοδήποτε σύνορο, ώστε κάποιος να επιστρατεύσει εθνικά ιδεολογήματα που απαγορεύουν την κριτική σ' αυτή τη χώρα. Κι αναρωτιέμαι «τι την έβαλαν στο βουνό αυτή την γκουμούτσα;» Μου φαίνεται πως η Π.Α. απλά επιννοεί εύσχημους τρόπους να ξεφορτώνεται τη σαβούρα της, προσποιούμενη ότι αποδίδει και τιμή από πάνω...

ΥΓ Χαζεύοντας το site της ΠΑ πληροφορήθηκα ότι η 111 Πτέρυγα Μάχης κατασκεύασε πρωτότυπο χορτοκοπτικό μηχάνημα! Μπράβο στα παληκάρια, δεν λέω! Αλλά το μοντάρισαν πάνω σε ένα φορτηγό των 30.000+ ευρώ, που κοστίζει δλδ όσο 500 χλοοκοπτικά του εμπορίου.

Μην ξεχνάμε την ομορφιά

Το παραδοσιακό καφενείο στην «πάνω πλατεία» της Xώρας Σαμοθράκης. Υπέροχος χώρος, εξαίρετη θέα, φιλικό σέρβις, συμπαθές τσίπουρο, μέτριοι μεζέδες σε μεγάλες μερίδες. Τιμαί λαϊκαί. Αύγουστος 2007.

Γειά σου, καπτά Μπουλουκανά!

Άλλη μια βαρκούλα με περίεργο όνομα που βρήκα στην Αντίκυρα Βοιωτίας. Ιούλιος 2007. Δεν νομίζω να είναι το σκάφος του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Στον καιρό της αχρωματοψίας...

...που οι αναρχικοί γράφουν με κόκκινο, οι βάζελοι με μαύρο, οι αεκτζήδες με πράσινο και οι πειραιώτες με γκρί (μα και τα σκούρα μπλέ μανιάτικα;!), δεν είναι ν' απορείς που ο Μπένι επαγγέλεται το σοσιαλισμό και ο Κωστάκης την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο Γκαζμέντ ήταν εδώ...

Θα τις βρείτε σε όλους τους μικρούς δρόμους και μονοπάτια της Πίνδου. Κυρίως σε αυτά που δεν πολυπερνάει η συνοριοφυλακή.


Για τις πρόχειρες εγχαράξεις ο λόγος. Πολλοί αλβανοί οικονομικοί μετανάστες, που κατεβαίνουν με τα πόδια, χαράζουν με τα κλειδιά (ενός σπιτιού που θα αργήσουν να ξαναδούν, άραγε;) το όνομά τους σε μια περίοπτη μεταλλική πινακίδα. Σαν να λένε «Έφτασα μέχρι εδώ και ήμουν καλά» προς όσους τους αναζητήσουν στο μέλλον, σε περίπτωση που χαθούν. Κάτι που μου θυμίζει το ανέκδοτο από το «Μίσος» με τον τυπάκο που έπεφτε από το μπαλκόνι και όσο έπεφτε έλεγε «Μέχρι εδώ καλά πάμε, μέχρι εδώ καλά πάμε...» γνωρίζοντας ότι το ζήτημα δεν είναι το πώς πέφτεις αλλά το πώς προσγειώνεσαι.


Ο Γκαζμέντ Τάδε από το Μπεράτι, λοιπόν, πέρασε από το σταυροδρόμι Βοβούσας-Περιβολιού με το δρόμο που πάει προς Βάλια Κάλντα και ήταν καλά. Γκαζμέντ, ελπίζω να είσαι ακόμα καλά και να μην έμπλεξες...