Chemtrails

Κάποιοι λένε ότι τα αεροπλάνα μας ψεκάζουνε με μυστήριες ουσίες. Εγώ λέω ότι ο πιλότος ήτανε πολύ μερακλής.

Η Αλέκα έκανε δίδυμα!

Όχι αυτή, ρε σαχλαμάρες, αυτή έκανε τρίδυμα! Για την Αλέκα, την αρκουδίτσα της Βάλια Κάλντα, λέω, που η «Καλλιστώ» της είχε περάσει ραδιοκολάρο. Μαθαίνω ότι έκανε διδυμάκια. Η «Καλλιστώ» μας πληροφορεί αναλυτικότερα. Ένας ή μάλλον δύο λόγοι παραπάνω για να μην κατασκηνώσομε φέτος μέσα στο Δρυμό της Βάλια Κάλντα. Άστε την στην ησυχία της...

Τα μαύρα χνάρια μιας μελανής ιστορίας

Όταν πρωταντίκρυσα αυτό το ηρώο σε κάποιο ορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, γέλασα λιγάκι. Μα να θυσιαστεί ένας Δούλος για να ζήσομε ελεύθεροι; Μετά, σιχτίρισα λιγάκι με τον βανδαλισμό των συνθημάτων. Λίγο αργότερα πρόσεξα ότι τα δύο τελευταία ονόματα είχαν σβηστεί επιμελώς και καθόλου τυχαία. Γιατί αυτοί οι δύο τελευταίοι να εξαιρεθούν από τη μνήμη του χωριού; Μήπως έχει σχέση με το ότι ο τέταρτος από το τέλος χαρακτηρίζεται από το «Ενωμ.», που μάλλον σημαίνει «Ενωμοτάρχης»; Και οι ενωμοτάρχες της ελληνικής υπαίθρου πέθαιναν σε μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, το '46-'49. Άρα, οι δύο τελευταίοι -και διαγραμμένοι- σκοτώθηκαν ακόμα αργότερα... Καλά κάναν στο χωριό μ', που οι αναφορές στο Ηρώο αρχίζουν και τελειώνουν το 1912-13.

Κυριακή του Πάσχα

Με βροχή και νάϊλον φύλλα για να μην νοθευτεί το αρνί...

Παραμυθένιο

Κι όμως είναι πραγματική είσοδος σε αληθινό σπίτι. Στο Πήλιο. Και όταν λέμε Πήλιο, ποτέ δεν διευκρινίζομε πού ακριβώς...

To autofocus και τα τριαντάφυλλα.

Πάσχα στο Πήλιο και ο τόπος είναι γεμάτος λουλουδικά. Κάτι μαργαρίτες σαν τριαντάφυλλα, κάτι τριαντάφυλλα σαν κουνουπίδια και κάτι κουνουπίδια σαν μαργαρίτες γιατί δεν έχει έρθει ακόμα ο καιρός τους, άσε που μιλάμε για λουλουδικά κι όχι για μποστανικά. Τέλος πάντων, έχω ενθουσιαστεί με την εντυπωσιακή χλωρίδα (άσε που ήταν και κάτι μερακλήδικα κηπάκια στη Νέα Ιωνία Βόλου, σαν δειγματολόγιο τριαντάφυλλων, με δεκάδες χρώματα και μεγέθη), και φωτογραφίζω ό,τι μου γυαλίσει. Βλέπω κάτι ωραία λευκά (επάνω), κλικ, κλικ, τραβάω τρεις-τέσσερις φωτογραφίες, όλες τεχνικά εντάξει. Βλέπω και κάτι κόκκινα της φωτιάς, τραβάω πάλι τρεις-τέσσερις, ελέγχω στην οθόνη της ψηφιακής, όλες φλου! Φτού! Ξαναδοκιμάζω, τίποτε. Μάπα το καρπούζι, πάρκινσον ο φωτογράφος. Όλες ανεστίαστες! Με τα πολλά, γυρνάω τη ρύθμιση από το autofocus στη manual εστίαση και βγαίνουν όλες μια χαρά! Τεχνικά, μιλώντας πάντα. Τι είχε γίνει;

Η φωτογραφική μου μηχανή εστιάζει αυτόματα, εκπέμποντας μια λεπτή δέσμη υπέρυθρου (και αμυδρά ορατού) φωτός. Από το μέγεθος της υπέρυθρης κηλίδας επί του αντικειμένου αποφασίζει την απόσταση. Αλλά πού να δει, η έρ'μη η μηχανή, την υπέρυθρη κηλίδα πάνω σ' αυτά τα κατακόκκινα λουλούδια;

Επιτέλους, εκπροσωπούμεθα στο κυνοβούλιον!

Οι σκυλαϊκές τάξεις και η σκυλαϊκή οικογένεια επιτέλους απέκτησαν έναν γνήσιο εκπρόσωπο των συμφερόντων τους. Ο σύντροφος Σκυλλάκος αναλαμβάνει να βάλει στη θέση τους τα λυκόσκυλα (και μαντρόσκυλα) της ΝΔ, τα γκόουλντεν ριτρίβα του ΠΑΣΟΚ, τις λουλούδες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και το ΛΑΟΣ; Αυτό είναι κανείς!

Ξεμπασκωμένο παράθυρο

Μου θύμισε τον αγαθό αλλά άχρηστο αρχιτέκτονα του «Αστερίξ και Κλεοπάτρα». Τίποτε δεν είναι ίσιο: ούτε η τρύπα, ούτε το κάσωμα, ούτε η σίτα, ούτε το τζαμιλίκι.

Συννέφιασε, συννέφιασε...

...ψιλή βροχούλα έπιασε...

Ιδιοχοίρως...

Αφού το ζήτησε ο αγαπητός ΑλλουΦάνης, τι να κάμω κι εγώ... Συνεμορφώθην. Αναδημοσίευσις εδώ.

Αρχίσαμεεεεε....

στη Μηλίνα. Πηλίου. Όχι Μηρκούρη...

«Κομμένες οι τρέλλες...

... στο "Music Hall Σεϋχέλλες"». Επεκτάθηκε η Εθνική Οδός, μετά τα Καμμένα Βούρλα, κι έκλεισε το ωραίον κατάστημα. Εκτός εάν τον δρόμο τον σχεδίασε γυναίκα, που ο άντρας της ξημεροβραδιαζόταν με τις αχαΐρευτες και τις ανεπρόκοπες!

Ένα UFO στις ακτές του Πηλίου

Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενον Αντικείμενον ενεφανίσθη την Κυριακή του Πάσχα πάνω από το Πήλιον. Ερευνητές των απόκρυφων μυστικών λένε ότι αναζητούσε στο Πelιον, την πατρίδα των μυστικών EL.

Σύμφωνα με οξυδερκέστερους παρατηρητές, ο ιπτάμενος αυτός δίσκος μετά από λίγο έγινε δίσκος σερβιρίσματος για το αρνί του Πάσχα.

Μαθήματα Μαλαγανιάς ή I wanna be your dog...

Βήμα Πρώτον: Αχμφφφφφφφφ... Κανείς δεν μου δίνει σημασία, ενώ είμαι τόσο καλό σκυλί. Κανείιιιιις δεν μ' αγαπάει...

Βήμα Δεύτερον: ... Αχ, τι όμορφη κυρία! Και τι σέξι δερμάτινες μπότες! Χμμ..., καλά είμαστε εδώ!

Βήμα Τρίτον: Μα δεν μου δίνει συνεχώς σημασία! Και δεν με κερνάει κόκκαλα! Κανείιιιιις δεν μ' αγαπάει!

Ένα τρολλ στο Πήλιο

Το Πάσχα του 1995 είχα φωτογραφήσει αυτή την πινακίδα, κοντά στη διασταύρωση που πάει από Αργαλαστή προς Λαύκο ή Χόρτο. Είχα υποψιαστεί την ύπαρξη κάποιου χαβαλετζή, που μας προειδοποιούσε για άγριους χιονανθρώπους.

Φέτος το Πάσχα σιγουρεύτηκα! Σε μιά άλλη πινακίδα, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο από την πρώτη, που δεν υπάρχει πλέον, μας προειδοποιούσε ότι καραδοκούν κάποια επικίνδυνα, ηδονικά χειλάκια (ή φιλάκια; πάει καιρός πούχω περάσει τα Σήματα του ΚΟΚ...) . Νάναι καλά το τρολλ του Πηλίου κι ας μας υποχρεώνει να φρενάρομε απότομα για να φωτογραφίσομε τα αστειάκια του...