Ραντεβουδάκια στη Θεσσαλονίκη

«Λοιπόν, κορίτσια, πάμε για γκόμενους!»

«Θάρθουν οι λεγάμενες ή τσάμπα σενιαριστήκαμε;»

Δύο φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη

Το κατάλληλο φόντο για την πραμάτεια του Αφρικανού μικροπωλητή.

Ένας μικρός βανδαλισμός, που τον βρήκα μάλλον καλόγουστο.

Σιγά το σκάνδαλο, τώρα!

Έφαγαν, λέει! Ε, τι έφαγαν, δηλαδή; Αφού οι ΠΑΣΟΚοι είναι λιτοδίαιτοι.
Σαν πουλάκια τσίμπησαν και έφυγαν!

Ένα γεφύρι στη Ροδόπη, σκέτο αίνιγμα

Όπως σας έλεγα, με ξενάγησε μία φίλη στην ορεινή Ξάνθη.

Και, ξέροντας τι ανωμαλάκι είμαι, μου έδειξε μία γέφυρα, που δεν θα την εύρισκα με τίποτε.
Βρίσκεται κάπου εδώ, αν δεν απατώμαι.
Στο ρέμα ... Ρεύμα.

Η θέα του ρέμματος Ρεύμα από τη γέφυρα.

Η γέφυρα, προφανώς, έχει περάσει από διάφορα στάδια συντήρησης, όπως μαρτυρούν
τα τσιμεντένια παραπέτα και οι σάπιες σανίδες.

Τότε η ευγενής ξεναγός μου μού έδειξε την εγχάραξη και την εντοιχισμένη πλάκα στο ένα βάθρο της γέφυρας.

(κάντε κλικ να μεγαλώσει)
Όπως παρατηρείτε, οι χρονολογίες είναι με το «χριστιανικό» χρονολόγιο
άρα έχουν γίνει από έλληνες υπηκόους.
Η επάνω επιγραφή, με το ευανάγνωστο 1952 (με αραβικούς αριθμούς, που χρησιμοποιούμε οι Δυτικοί) είναι δυσανάγνωστη, εκτός από την πρώτη λέξη, που είναι κάτι σαν «σεγιέτ» και αναφέρεται στους απογόνους του προφήτη Μωάμεθ.
Η εντοιχισμένη πλάκα, πιο κάτω, σύμφωνα με έναν φίλο τουρκολόγο, γράφει κάτι σαν «[ακατάληπτο] τα καλά και όμορφα έργα, έτος 1952». Σχολιάζει, δε, ότι είναι μάλλον γραμμένη όχι από Άραβα αλλά από μαθητή των τοπικών ιεροδιδασκαλείων.
Μία άλλη φίλη, αραβολόγα αυτή, συμπληρώνει για το ίδιο κείμενο ότι είναι κάτι σαν καλημέρα («πρωί καλών και όμορφων πραγμάτων») κι επισημαίνει ότι η χρονολογία (χριστιανική, ε;) έχει γραφτεί με περσικούς αριθμούς, που χρησιμοποιούν οι άραβες!
Ρώτησα κι έναν φίλο Σύριο Κούρδο, που ξέρει αραβικά αλλά μου είπε ότι είναι μάλλον «φαρσικά». Οπότε, ρώτησα κι έναν Αφγανό, που μιλάει ... φαρσί τα Φαρσί!
Ο Αφγανός, το λοιπόν, μου είπε ότι το ίδιο κείμενο σημαίνει «Όσο ζούσε [ο δωρητής;] ήταν πολύ γεναιόδωρος και μεγαλόψυχος» κι ότι είναι σαν τυποποιημένη έκφραση.
Δεν νομίζω πως πρόκειται για επιτύμβια πλάκα (άλλωστε δεν έχει και το κατάλληλο σχήμα) αλλά μάλλον για εντοιχισμένη πλάκα από τον δωρητή
που ξηλώθηκε για να επισκευαστεί το γεφύρι το 1952.
Πάντως, μου κάνει εντύπωση που η φράση διαβάζεται με τόσο πολλούς τρόπους.
Μ' αυτά έσπαγα το κεφάλι μου τόσες μέρες...
Προσθήκες, παρατηρήσεις και διορθώσεις δεκτές!
Α, έκανα και μία γκάφα: έδειξα στον φίλο μου τον Αφγανό, κάτι πάνω από το «1952» να μου το διαβάσει και μου απαντά «αυτό δεν είναι επιγραφή, σκάσιμο στο τσιμέντο είναι...»

Νέας εσοδείας

Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στη συμπρωτεύουσα
(και νύμφη του Θερμαϊκού, βεβαίως!)
απόλαυσα το θέαμα του ως άνω καταστήματος.
Ο κ. Σούτσος πωλούσε σκουτεράκια, αφίσες κινηματογραφικές κι επιπλέον νοίκιαζε και DVD!
Όλα σε ένα, λέμε!

Κάνα-δυό δρόμους παρακάτω, απόλαυσα την ειλικρίνεια του τυροπώλη.
Είχε και ένα γαμάτο Μετσοβόνε!

Μετά από λίγες μέρες, στην Ξάνθη, πρόσθεσα στη συλλογή μου
άλλο ένα μαγαζί με το σωστό επώνυμο. Προηγούμενα δείγματα εδώ κι εδώ.

Ατυχώς διαπίστωσα πως ορισμένοι επαγγελματίες δεν ακολουθούν
τον κλάδο που επιτάσσει το όνομά τους. Όπως ο ανωτέρω.

Και ότι ορισμένοι επιχειρηματίες, ενώ το όνομά τους τους αδικεί,
δεν διστάζουν να τα βάλουν με την μοίρα και να επιτύχουν!
Δεν εννοώ μόνο τον κ. Κόπανο, που έχει το κτίριο, αλλά
και τους αφούς Κατσαρίδη που προφανώς έχουν αναλάβει τον καθαρισμό του.

Μία βόλτα στη Ροδόπη

Πριν καμιάν εβδομάδα, χάρη στην ευγενή πίεση μίας φίλης
φιλοτιμήθηκα να ανέβω στη Ροδόπη.
Είδα και την πολυφημισμένη μπάρα ή έστω τα υπολείμματά της
να σαπίζουν δημιουργικά στον ήλιο.

Είδα γραφικά χωργιουδάκια σαν τον άνωθεν εικονιζόμενο Κύκνο
(παλιό όνομα: Sadnoviça)

Αλλά πάνω απ΄όλα ξαναβρέθηκα Στο Βουνό.

Έπεσα και σε μποτιλιάρισμα με ευγενικά μουλάρια
κι ακόμα πιο ευγενικούς ανθρώπους. Ξυλοκόπους της περιοχής.

Άιντε, και του χρόνου!

Το ξέραμε, βρε καρντάσια...

... ότι η ζωή είναι ένας κώλος, αλλά πρέπει και να μας το θυμίζετε κιόλας;
Από διαφήμιση σε φαρμακείο της Θεσσαλονίκης, καθώς δοκίμαζα μία νέα μηχανούλα.

Στο δρόμο...

Εδώ.

Αεροπλανάκια

Είδα πρόσφατα ένα αυτοσχέδιο αεροπλανάκι στην Ξάνθη.

Πάνω από ένα μαγαζί με χρώματα-σιδηρικά.

Και μου θύμισε αυτόν τον ανεμοδείκτη που είχα δει πέρυσι το καλοκαίρι στη Μυτιλήνη.
Όχι τόσο καλοφτιαγμένα ή εντυπωσιακά αλλά πάντως αξιαγάπητα.

Κι ο άλλος μίσος; Στην Κίνα βρίσκεται;

Πίστευα ότι πρόκειται για ανορθογραφία,
άντε για παρανόηση
από κάποιον που δεν ξέρει καλά ελληνικά.
Είδα, όμως, ότι αυτό το μυστήριο (τουλάχιστον) το σύνθημα πολλαπλασιάζεται.

Στη Θεσσαλονίκη

Στην Αθήνα.

Μία ωραία βρύση στην Ξάνθη

Στην Ξάνθη, στην παλιά πόλη, είδα πρόσφατα αυτή την παλιά βρύση.

Το υπέροχο, σκαλισμένο με καλλιγραφία στο μάρμαρο,
κείμενο μεταφέρει το λόγο του νερού:

Θυγάτηρ είμαι τ' ουρανού κι εθήλασα τα όρη
και μνήμα μου η θάλασσα επέπρωτο να ή.
Ήδη της δίψης φάρμακον ωρίσθην και η κόρη
την όψιν νίπτει κ' εξ εμού την λάγηνον πληροί.
Αφ' ότ' εις κρήνην ευπαγή το διαυγές μου νάμα
υπήγαγ' ο Νεκτάριος Λευΐτης ευσεβής
θα ρεύσ' ο βίος του ιδρυτού, πλην ως φρουρός συνάμα
της μνήμης του θα ίσταται η κρήνη επί γης.
Λήγοντος 9βρίου* 1874.

Και πίσω από την κρήνη, αυτό το υπέροχο μέγαρο.
Νάταν άραγε το σπίτι του Νεκτάριου Λευΐτη;
Και ήταν ο Νεκτάριος Λευΐτης εβραίος, όπως υποδεικνύει το επώνυμό του;

* Νοεμβρίου

Ροδόπη 2004

Δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του ορεινού χωριού,
στο οποίο σταματήσαμε για μπύρες.
Στο νομό Ξάνθης ήταν, σίγουρα.

Ταξίδι στη βροχή

Όπως όλοι ξέρετε (ή φαντάζεστε) ως οδηγός είμαι τεμπέλης.
Και φοβητσιάρης. Και τσιγκούνης.

Ετσι, πολύ χάρηκα που όταν έπιασε μπόρα στο πρόσφατο ταξίδι μου
από τη Θεσσαλονίκη στην Ξάνθη, ήμουν επιβάτης στο ΚΤΕΛ και
όχι οδηγός στην εθνική οδό.

Κι έτσι, βάλθηκα να παίζω με τις μηχανούλες μου...

Εντάξ', όχι πρωτότυπα αλλά πάντως δημιουργικά.

Στην Ελλάδα...

...είσαι ό,τι δηλώσεις!

Επιστροφή στην πραγματικότητα

Φεύγεις για 10 μέρες, να καθαρίσει το μυαλό σου από τη λάσπη,
να ξεπλύνεις την ψυχή σου από το βούρκο.
Και, επιστρέφοντας ανανεωμένος, διαπιστώνεις ότι τίποτα δεν άλλαξε.

Οι συμβολικές φωτό απ' εδώ.