Σκ'λιά, γουμαράγκαθα και άλλα τινά...

Τα σκ΄λιά στη Βοβούσα. Επάνω, η άσπρη Λίζα, ντροπαλή και σκιαγμένη. Αποφεύγει τους ανθρώπους. Κάτω, η μαύρη Ρίκα (εκ του Ούλρικε). Λυσσάρα, τζόρας, αγαπάει τα παιδιά και μισεί τις κότες, γι' αυτό την περνάει αλυσοδεμένη, όπως περίπου κι εκείνη από την οποία έλκει το όνομά της. (Ενημέρωση: και πήγε όπως η νουνά της: την έφαγαν οι λύκοι)

Ένας ωραίος κισσός κι ένα μοναχικό γαϊδουράγκαθο στη Βοβούσα.

Αρκουδόρεμα και φερτές ύλες, δηλαδή κοτρώνια και κορμοί, μέσ' στον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού.

Και τέλος, δύο περυσινές μάκρο απ΄το χωργιό μου. Η γνωστή αράχνη στην εξώπορτα και κάτι κόκκινα μυρμηγκάκι απου το ρίξαν στο φαΐ.

Η χλωρίδα και η πανίδα του χωργιού μου

Έχομε πολλά πλατάνια. Έχομε κι άλλα δέντρα αλλά όχι εκεί που κάθομαι για να χαζέψω τα δραματικά ηλιοβασιλέματα.  Βελλάσκεθ, λέμε!

Μυίγες, πολλές μυίγες!

Και σαυρίτσες που τις τρώνε!

Από τις σαύρες, οι μύγες παθαίνουν τόσο άγχος που πνίγουν την αγωνία τους στο πιοτό.

Άλλα ζώα παθαίνουν κατάθλιψη όταν βλέπουν αυτό το κούτσουρο, γιατί νομίζουν πως είναι πάγκος του χασάπη ή -ακόμα χειρότερα- για τον πέλεκυ του δήμιου.

Στην πραγματικότητα είναι ένα κομμάτι μουργιάς, που χρησίμευε για σκαμνάκι πριν 40 χρόνια αλλά τώρα -λόγω κοιλιάς- το χρησιμοποιώ για υποπόδιο. Σκίμποδα, βρε παιδί μου!

 

Φυτεύομε και ηλιοτρόπια.

«Καλό αυτό! Χαχα... Το άλλο με το γάτο στον κτηνίατρο, το ξέρεις;»

 «Πιάστε με πρώτα, αν μπορείτε... Στον κτηνίατρο σε πήγαν εσένα και σου κόψανε τα σαλτανάτια σου!»

«Ας αλλάξουμε καλύτερα θέμα κι ας γράψουμε το γάτο στα ... όχι, άσ'το καλύτερα!»

Κατά τα λοιπά, έχομε παπαρούνες και αμπελίνες, αναρριχητικά που κάνουν ωραίο πράσινο φόντο αλλά θέλουν τακτικό κλάδεμα για να μην πλημμυρίσουν τον τόπο.

 Σπάρτα (δις ιζ...), καρυδιές, πουρνάρια και μουριές.

Και τέλος, η πιο πρόσφατη πρωτοβουλία του συλλόγου μας: παιδική χαρά για μυίγες.

Εδώ η τραμπάλα!

Πώς επέρασα το Πάσχα μου...

Εφέτος το Πάσχα έφυγα από το χωργιό και ανέβηκα στο ακόμη πιο χωργιό.

Αμέσως άνοιξα το παράθυρό μου.

Μετά, έκανα με τη σκούπα έξωση στον κύριο και την κυρία Κουνουπόσαυρου, που λυμαίνονταν τη βεράντα (συγκρίνετε το μέγεθος των τεράτων με το καρφωμένο πηχάκι του ταβανιού).

Ύστερα, αυτομαστιγώθηκα που έχω αφήσει άβαφη την αυλόπορτα εδώ και καμιά δεκαετία.

Αδίκως υπέφερα, διότι αγνοούσα πως ήδη έχει παραγγελθεί καινούργια.

Στο μεταξύ, κάναμε διάφορα πράγματα που προκαλούσαν σε κάποιον ακατάσχετη αντανακλαστική σιελλόροια (τιμώ τη μνήμη του Παυλώφ).

Αυτή τη φωτό τηνε τράβηξε άλλος αλλά με τη δική μου μηχανή.

Τηνε δημοσιεύω εγώ, μπας και φιλοτιμηθεί να ενημερώσει το μπλόγκ του.

Κατόπιν, ζήλεψα τα τριαντάφυλλα του ξαδέρφου μου και πολλών άλλων.

Και φύτεψα οκτώ καντιφέδες και ισάριθμα βασιλικάκια.

Ελπίζω μέχρι το καλοκαίρι να έχουν γίνει θάμνοι.

Τέλος, επιστρέφοντας, αναφωτήθηκα ποιός νάχε περάσει απ' εδώ Πασχαλιάτικα και τούχαν στρώσει το δρόμο με λουλούδια. Από κουτσουπιά, παρακαλώ, που όπως πληροφορούμαι, τόσο στα αγγλικά όσο και στα γαλλικά λέγεται «δέντρο του Ιούδα». Χμμμ... κάνας επίσημος θα ήταν.

Για κάποιο λόγο, δεν μπορούσα να ανεβάσω φωτογραφίες. Αλλά τώρα μπορώ.

Όχι πως θα χάσει η παγκόζμια τέχνη, δηλαδή, αλλά όπως και νάχει μ' αρέζανε... 

Ελπίζω να τα διορθώσει ο κύριος Μπλογκσποτ. 

ΟΚ, τακαταφέραμεμυιγμσω!

Βγήκε κι απόψε το φεγγάρι*

Ο νομός Κορινθίας, όπως φαινόταν πριν από κάνα δίωρο από το νομό Αχαΐας.

Μετά βγήκε ο φέγγαρος: πανσέληνος παρά μία.

*... ο τίτλος μου μού βγήκε λιγάκι σε Γρηγόρη Πουλόπουλο. Να την πουλεύω γρήγορα!

Διαβάζετε, διαδίδετε τον Καζαμία! Γνωρίζει τα μελλούμενα!

Κατά τις παρελθούσες δεκαετίες, το μόνο βιβλίο που έμπαινε στα αγροτικά σπίτια ήταν «Ο μεγάλος Καζαμίας». Πρόκειται για μια κλασική ετήσια φτηνιάρικη «λαϊκή» έκδοση, συνήθως από τις Εκδόσεις Σαλίβερου, αν και αυτή που έχω στα χέρια μου είναι πιο πειρατική κι απ’ τον Κάπταιν Τζακ Σπάροου: δεν έχει ούτε μια διεύθυνση ή ένα τηλέφωνο. Στον ετήσιο Καζαμία, που έλκει το όνομά του από έναν ανύπαρκτο Ιταλό αστρολόγο, θα βρείτε το ημερολόγιο κι εορτολόγιο της χρονιάς, σύντομα ανέκδοτα, μπόλικες παροιμίες, ανούσιες εθνικοθρησκευτικές δοξασίες και υπενθύμιση για τις αγροτικές/κηπουρικές/κτηνοτροφικές δουλειές του κάθε μηνός.
Στους έντυπους Καζαμίες θα βρείτε και κάμποσες «προφητείες», κυρίως προβλέψιμα και δύσκολα επαληθεύσιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, πριν αρκετά χρόνια, θυμάμαι τις «προφητείες» να περιορίζονται σε «Πολύνεκρο ναυάγιο αλιευτικού στον Ειρηνικό» (τρέχα γύρευε!), «Πραξικόπημα ανατρέπει αφρικανό δικτάτορα» (κάθε τόσο, όλο και κάποιος από δαύτους τρώει χώμα!) ή –πιο πρόσφατα- «Οικολογική καταστροφή στις ΗΠΑ» (Η B.P.  να ‘ναι καλά!) κ.ο.κ.
Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συμβαίνουν συχνά, είναι δύσκολο να επαληθευτούν εάν δεν παρακολουθείς ειδήσεις και –κυρίως- δεν ενδιαφέρουν κανέναν από το target group αυτής της έκδοσης. Αυτά που αποκαλούμε «ευκολάκια» και «σιγουράντζες», δηλαδή.

 

Φέτος, όμως, ξεφυλλίζοντας τον Καζαμία στον οποίο ο πατέρας μου καταχωρεί τα ιατρικά του ραντεβού και τα όλο και αυξανόμενα μνημόσυνα φίλων και συγγενών, εντόπισα κάτι ενοχλητικά οικείο: για την 25^η Μαΐου, ο πειρατικός μας Καζαμίας προβλέπει «Τραγωδία με λαθρομετανάστες στον Έβρο».
Πράγμα που, σύμφωνα με τα κριτήρια, τα οποία ήδη ανίχνευσα, σημαίνει ότι και ο πνιγμός ανθρώπων στα σύνορά μας έχει γίνει πλέον τακτικό και κοινότοπο φαινόμενο, το οποίο δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν και το οποίο, πιθανότατα, δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ, είτε συμβεί στο μέλλον είτε έχει ήδη συμβεί.

 

Και εάν και όποτε συμβεί ή συνέβη, μόνο ο Καζαμίας θα το ξέρει και οι φαντάροι και οι συνοριοφύλακες που θα επιφορτιστούν με το μακάβριο έργο της περισυλλογής των σορών.
Α, και εκείνοι που μάταια θα περιμένουν το τηλεφώνημα από τους δικούς τους ότι επιτέλους έφτασαν σώοι και αβλαβείς στη Γη της Επαγγελίας.
Ωραία κενωνία έχομε!

Φραγκόσυκα!

Για κέρασμα και για χάδια.

Πέρασα και το απόγευμα για μια διαφορετική ματιά...

Ποιός Τζάκσον Πόλοκ και κολοκύθια;

 Τι να κλάσει, τώρα, ο Jackson Pollock; Σιγά τον καλλιτέχνη, και καλά!

Μια βολτίτσα εκεί που πρέπει και έτοιμο το έργο τέχνης!

Γιαμαρέλος, ρε! Γιαμαρέλος και τα μυαλά στα ρόλ-μπαρ!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Κι ένα διασκεδαστικό και διδακτικό κουιζάκι τέχνης.
Quiz: Pollock or birds?

Άιντε, ρε Σπάιντερμαν, πάλι χάλια τα ΄κανες!

Να δούμε, τώρα, πώς θα σε ξεμπλέξομε!

Από σούπερ-ήρωες, δεν συμπαθάω ούτε τον Σούπερμαν, ούτε τον Σπάιντερμαν, ούτε και τον Μπάτμαν.

Μόνο τον μπάρμαν εκτιμώ...

'Ανοιξη στο χωργιό.

Τα λουλουδικά του γείτονα ξεχειλίζουν από το παρτέρι.

Κι ο γερο-χαρδαλούπας πάντα περιμένει στην πόρτα της κουζίνας, 

μόλις μυριστεί πως άρχισε το μαγείρεμα.

Η ακάλυπτη εκκλησία της Γράμουστας.

Στη Γράμουστα, το ψηλότερο χωριό του Γράμου, πήγα πρώτη φορά το 2008.

Τότε είδα και την παλιά της εκκλησία, επάνω, που ακόμα έστεκε ξεσκέπαστη

από το 1946, όταν ο Βαν Φλητ («Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας!») είχε δώσει 

διαταγή να μην μείνει ούτε ένα κτίριο με στέγη στην περιοχή, 

για να μην βρίσκουν καταφύγιο οι αντάρτες του ΔΣΕ.
Οι κάτοικοι του χωριού (που μέχρι τότε ανέβαιναν μόνο το καλοκαίρι με τα κοπάδια τους),
έκαναν πολλά χρόνια να ξαναδούν το χωριό τους.

Ο Βαν Φλητ έχει γίνει από καιρό σκόνη αλλά η εκκλησία στέκει ακόμη.

Αριστερά της (νότια), μπορείτε να δείτε το καινούργιο προ-κατ εκκλησάκι.

Εδώ, βλέπετε την εκκλησία νότια της τριγωνικής πλατείας.

Είναι το μόνο κτίσμα χωρίς την κεραμιδιά στέγη.

(Για τις κάμπριο εκκλησίες του Γράμου, δες κι εδώ)

 Πέρυσι ξαναπήγαμε στη Γράμουστα. Με τον «Τσακ Νόρρις» (επάνω).

Κάτω, βλέπετε τον βορεινό τείχο της εκκλησίας.

Όψη της εκκλησίας από τα νοτιοδυτικά.

(Μην γράψω ΝΔ και έρθει ο ... Μουρούτης!)

Κι ένα πιο ευρύ πλάνο, από τα νοτιοδυτικά επίσης.

Η Γράμουστα βρίσκεται σε αλπικό επίπεδο, όπως μπορείτε να δείτε.

Και το εσωτερικό της εκκλησίας.

Εντυπωσιακή τοιχοποιία, ε;

Και το φορτηγό με την μπλε καρότσα, που μου έκοβε τη θέα.

Καλός άνθρωπος ο φορτηγατζής αλλά το όνομά του μου δημιουργούσε άσχημους συνειρμούς για την περιοχή...