Κάποιος κάνει «κρα» για διακοπές και δεν ξέρω ποιός!

«Λοιπόν, αφεντικό, εγώ ξεκινάω για το αυτοκίνητο... Θάρθεις; Μην αργήσεις, ε;»

«Ρέεεεε...! Τι θα γίνει, θα έρθεις καμιά φορά να φύγουμε;»

Το ηρώο στη Σλίμνιτσα Γράμου.

Μετρήστε: δύο νεκροί το 1878 (ένας πάνω κι ένας κάτω), τέσσερις κατά τη δεκαετία 1912-1922 και 35 κατά την περίοδο 1940-1949 (σαν να αναφέρεται εννιαία, για να μην γίνουν βανδαλισμοί, λίγο παραπέρα και το Πευκόφυτο επιλέγει ανάλογη τακτική) . Προσοχή στα κοινά επώνυμα.
Το χωριό μέχρι πρόσφατα ήταν ακατοίκητο, μέχρι που γύρισε ένας συνταξιούχος και μένει εκεί χειμώνα-καλοκαίρι. Το καλοκαίρι του 2008 γνώρισα δύο γέροντες εκεί. Τον ένα τον είχαν πάρει μικρό στις ανατολικές χώρες και γύρισε τη δεκαετία του ΄80. Ο άλλος είχε μείνει στην Ελλάδα. Τώρα περιφέρονταν και οι δύο στις πλαγιές του χωριού, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα χαλάσματα ενός χωριού που κάποτε είχε 1.000 κατοίκους.

Κάτω-κάτω γράφει ο δωρητής (1997), το επώνυμο και το πατρώνυμο του οποίου είναι ίδια με ενός από τους νεκρούς:

«Είμασταν σκορπισμένοι.
Ήρθαμε στον τόπο που γεννηθήκαμε.
Δεν ζητάμε τίποτα παρά ένα λουλούδι»

Λίγα μέτρα πιο 'κεί έχει κι ένα άλλο ηρώο, παλιότερο. Ποιός ξέρει γιατί δεν χρησιμοποίησαν αυτό. Μάλλον δεν θα χωρούσαν όλα τα ονόματα...

Ο νόμος του Μέρφι για το πότε να πλύνεις το αυτοκίνητό σου

Τις κοτσιλιές των περιστεριών, που με περίμεναν πώς και πώς, δεν τις εφωτογράφισα. Μάλλον δεν θέλετε να τις δείτε, ε;

1000 + μία δημοσιεύσεις.

Σήμερα ανηφόριζα τη Σταδίου. Και είδα μία ομάδα, συνταξιούχων κατά πάσα πιθανότητα ή έστω προσεγγιζόντων τη σύνταξη, να έχουν συγκεντρωθεί έξω από το Υπουργείο Απασχόλησης. Στο «Μέγαρο Τ.Σ.Α.Υ.». Κι από μέσα το φύλαγε η Πολιτσάι...
Πάμε για τσάι, πολύ τσάι, λέμε!

Φάτσες

Καλοκαίρι του 2004, κάπου στη Ροδόπη.
Εκκολαπτόμενοι κάγκουρες στην πλατεία του χωριού.
Τώρα πια θα οδηγάνε αυτοκίνητο.

Άρχισε η εκλογική περίοδος

Πρώτο το ΚΚΕ βγήκε στα μπαλκόνια!

Με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου...

Το 2004 ήταν η χρονιά οριστικής μετάβασης από την αναλογική φωτογραφική μηχανή στην ψηφιακή. Και δεν είχα ακόμα συνηθίσει την ιδέα ότι με τις ψηφιακές δεν είναι υποχρεωτικό να κάνομε οικονομία, όπως με τα φιλμάκια. Τέλος, πάντων, ολυμπιακός πρόσφυγας μακριά από την Αθήνα, βρέθηκα να περιπλανιέμαι στη Ροδόπη. Και για δύο-τρείς μέρες στήσαμε αντίσκηνο πάνω από τον Εχίνο. Εκεί που βρίσκονται τα ερείπια του οχυρού του, όπου δόθηκε μία από τις πιο ανώφελες μάχες του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, καθώς οι γερμανοί απλά παρέκαμψαν τα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Εντύπωση μου είχε προκαλέσει η αναμνηστική στήλη στα ερείπια του οχυρού, με τα τούρκικα ονόματα στρατιωτών που έδωσαν, θέλοντας και μη, τη ζωή τους για την Ελλάδα. Ήταν μία πρώτη σκέψη, που αργότερα θα την ξανασυναντούσα. Όχι μόνο για λόγους μειονότητας αλλά για όλες τις ζωές που πάνε έτσι χαμένες. Επειδή, όπως είπα, δεν είχα συνηθίσει την ιδέα να τραβάω όσες φωτογραφίες θέλω, ίσως και να ντράπηκα λιγάκι να φωτογραφίσω το μνημείο, σημασία έχει ότι δεν το φωτογράφισα ποτέ.
Αλλά για τί τους έχομε τους φίλους; Όπως και σε παλιότερο περιστατικό, έτσι και τώρα μία καλή φίλη, που ζει στην περιοχή, άκουσε την κουβέντα και το συζήτησε με τους μαθητές της. Μειονοτικούς, φυσικά. Και ένας από αυτούς πήγε και φωτογράφισε το μνημείο. «Κυρία, έχει και δικούς μας!» της είπε. Και μου την έστειλε αυτή τη φωτογραφία.
Γιατί τα λέω αυτά; Έτσι, για να μνημονεύονται στο διαδίκτυο και οι Καμτζέ Τζομαλί, Ντελή Λατίφ Χασάν και Τσαλαή Καδίρ Ρεφάτ Αχμέτ ως πεσόντες υπέρ της Ελλάδας, βρε αδερφέ!

Δεν είν' αργία, δεν είν' απεργία...

Εργάσιμη σήμερα, γαμώτο!

Μνημείον τω γνωστώ εισαγγελεί

Ενώπιον του Κυνοβουλίου, όπου παραχώθηκε η υπόθeση Βατοπεδίου.

Και για όσους βαργιούνται να ψάξουν, εδώ.

Άνοιξη!

Ένα κάποιο πάθος...

Τόχα προσέξει από παλιά ότι τον εμπνέουν οι κυρίες με μπότες. Αλλά όχι κι έτσι, ο μπαγάσας! Όπου δει (καλή) μπότα, εκεί! Καρφώνεται άγρια και παίζει το παιγνίδι της υποταγής.

Άβυσσος η ψυχή του σκύλου! Τι άβυσσος, Ανάβυσσος!

Μυσταγωγία

Μία παρέα, σε ένα ερημοκκλήσι, χτες γλεντούσε όλη την ημέρα. Καλά περάσαμε! Και ένιωσα 23 χρόνια νεότερος.

Η πιό σοβαρή δουλειά του κόσμου

Να βρείς το σωστό λουλούδι...

A ne rien faire, ελληνιστί «ραχάτι» (το -)

Μία μοναδική τέχνη, που έχει ανθίσει στις ακτές της Μεσογείου θαλάσσης και έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην μακροζωία και την ευεξία των κατοίκων αυτών των περιοχών.

Νεράιδα Τρικάλων

Ο Ξενώνας του Λευτέρη και της Λουκίας βρίσκεται ακριβώς εδώ (ΟΚ, στο Google Maps φαίνεται μόνο το οικόπεδο, αλλά είναι νεόδμητος, λέμε!) στα Τζουμέρκα. Και είναι πολύ ωραίος, τολμώ να είπω. Κι άμα σε κάπχοιους δεν αρέσει, δεν χάθηκε ο κόζμος· έτσι κι αλλιώς έχει λίγα δωμάτια...