Να πάμε κάπου, που νάχει καλοκαίρι!

Ή να κοιτάξουμε να φέρουμε το καλοκαίρι εδώ.

Μολόγα τα, μολόγατα, στα φάγαν τα αλόγατα!

Εμένα μην με μπλέκετε με την επαναγορά ομολόγων.

Και μην μου κουρέψετε τη χαίτη και την ουρά.

Σανό έτρωγα, σανό θα τρώω, έτσι κι αλλιώς.

Ακανθώδες και ζοφερό το μέλλον

Δύσκολα τα πράγματα σήμερα

Ξέθαψα τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει το 2010 στο παλιό μουσουλμανικό νεκροταφείο πάνω από την Ξάνθη,  κάπου εδώ, αν θυμούμαι καλά.

Το λοιπόν, παλιά οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας ζωγραφίζανε λουλούδια πάνω στους τάφους των προγόνων τους!

Παλιό νεκροταφιάκι, κλιμακωτό πάνω απ' το ποτάμι. 

Με τα λουλουδένια του γκράφιτι.

Και μπόνους ένα παλιός τάφος στη Σλίμνιτσα Γράμου 

σ' αυτήν εδώ την ξεχασμένη εκκλησία.

Τα είπα και ηρέμησα, τώρα!

Tweets/Τιτιβύζματα

 

-Σαν πολλοί δεν στριμωχτήκαμε εδώ πάνω;

Α, γειά σας! Η κυρία Τατσοπούλου, υποθέτω;

 -Μα γιατί με ακολουθείτε;

Δεν σας ακολουθώ εγώ, άλλον ακολουθώ.

-Κι αυτός ακολουθεί εμένα;

Δυσκολεύομαι να σας ακολουθήσω...

Ζηλεύω την ανεμελιά των γατιών

Κάθονται στον ήλιο ανέμελες.

Η μάνα στο παράθυρο και το ομόχρωμο μικρό έχουν τσουτσουρέψει λίγο

επειδή στο αριστερό χέρι κρατάω το σκύλο.

Και λίγο art για να περνάει η ώρα.

And not a single fuck was given that day...

Βρε, το φουκαριάρικο το μαγαζάκι...

Άκλαφτο κι αστόλιστο πήγε.

Με τρελλαίνουν κάτι τέτοια αινίγματα.

Όχι, δηλαδή, πως άμα το λέγανε Ikea ή Neoset ή Sato θα είχε γλιτώσει.

Pussy Galore

Τσιμπήσατε; Τσιμπήσατε; 

Όχι, δεν είναι τα γατάκια του Τζέιμς Μποντ.

Κάτι γειτονάκια είναι, φωτογραφημένα το Μάη. 

Μαλακά και απορροφητικά.

Γατοθύελλα, λέμε! Τόστρωσε.

Το μαύρο είναι αυτό εδώ.

Μμμμμ... μάλιστα! Και τι συναισθήματα σου γεννάει αυτό;

Μήπως νιώθεις εγκλωβισμένος; Σαν ποντίκι στην φάκα, ας πούμε; Σαν τον Τουήτυ στο κλουβί; Σαν ψαράκι στην απόχη, ίσως; Χμμμμμ... Μιάο!

Μια από τις πιο μελαγχολικές φωτογραφίες της ζωής μου

Σμύρνη (Izmir) 1997.

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι καλύτερη σε χρώμα ή ασπρόμαυρη.

Κάπου εδώ, αν δεν με απατά η συνωστισμένη μνήμη μου. Αρκετά κοντά στο κέντρο.

Το ερειπωμένο πλουσιόσπιτο ήταν στο τέλος μιας ισοπεδωμένης αλάνας, που τώρα πια πρέπει να έχει γίνει Mall ή συγκρότημα κατοικιών.

Ηλιοβασίλεμα στην Ερμούπολη Σύρου

Άνοιξη του 1996, νομίζω.

Από την άκρη του λιμενοβραχίονα.

Γαληνεύεις.

Είδη υπό εξαφάνιση.

Καλά λένε πως η Ελλάδα δεν έχει πλέον καθόλου πράσινο.

Ιδιαίτερα οι Κυκλάδες.

Ενώ πριν καμιά εικοσαετία στη Σύρα...

Σήμερα συζητιέται στη Βουλή ο μνημονιακός προυπολογισμός 2013

Ας συνεισφέρω στο διάλογο.

Επίδομα θέρμανσης; Δεν το βλέπω.

Ας βολευτούμε όπως-όπως. Και ας κόψουν τις κρυάδες μερικοί-μερικοί.

Επέτειος της Νύχτας των Κρυστάλλων. Σήμερα δεν γίνονται τέτοια πράγματα, ε;

Σαν σήμερα, πριν 74 χρόνια, οι Ναζήδες πήραν σβάρνα τα μαγαζιά των Εβραίων στη Γερμανία.

Ήταν η διαβόητη Νύχτα των Κρυστάλλων.

Εκτός από τις τωρινές καταστροφές στα μαγαζιά μεταναστών

είχαμε κι εδώ μια θεσμική νύχτα των κρυστάλλων πριν λίγα χρόνια

και μάλιστα με την αιγίδα του νυν πρωθυπουργού, απ' ό,τι λέγεται...

Ας την θυμηθούμε.

Να ταξιδεύομε για να ανοίγουν τα μυαλά.

Είναι Μάιος και είσαι στην Ξάνθη. Λιακάδα, μπίρες, φίλοι, χαρά θεού. 

Παίρνεις την Παναγή Τσαλδάρη, να βγεις στο ποτάμι.

Παλιός εμπορικός δρόμος, γεμάτος ξεπεσμένα μικρομάγαζα, 

που περιμένανε (τότε ακόμη) τη μπουλντόζα για να τα κάνει Mall.

Και ξαφνικά πιάνει το μάτι μιαν ασυμμετρία.

Το κλιματιστικό και το δορυφορικό πιάτο στο παλιό κτίριο.

Δεύτερη ασυμμετρία τα αλουμινένια παράθυρα.

 

Και μετά προσέχεις λίγο καλύτερα.

 

Έλα δοκίμασε λίγο παραπάνω...

Όχι δεν είναι τα faux κιονόκρανα σε ναΐφ εκτέλεση.

Είναι το όνομα της επιγραφής! 

Δημήτριος και Μοράβας Μαργαρίτης Ησαήου Ηπηρώται, έτος 1880!

Υπάρχει ελληνικό όνομα Μοράβας; Όχι αλλά υπάρχει βουνό Μοράβας στην Αλβανία.

(Στο βάθος δεξιά της δεύτερης φωτογραφίας, κλικ!)
Κι εκείνη την εποχή η Ήπειρος δεν ανήκε στην Ελλάδα. 

Και υπάρχουν και δύο ποτάμια Μοράβας, ένα στην κεντρική Σερβία κι ένα που διασχίζει Τσεχία, Αυστρία και Σλοβακία.

Αλλά δεν αναρωτιέσαι γιατί βαφτίστηκε ένας Έλληνας Μοράβας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Οι Ηπειρώτες ήταν έμποροι και πήγαιναν παντού. Κι ότι τους έκανε εντύπωση το φύλαγαν στη μνήμη τους για να το ανασύρουν όταν το χρειάζονταν.

Κάτι μου λέει πως αποκλείεται σε πέντε-έξι δεκαετίες να δούμε Μαροκινό, Πακιστάνο ή Μπαγκλαντέζο να φέρει το όνομα Κασιδιάρης, Παναγιώταρος ή Καιάδας!