Κερκίνη

Και πάλι τον Οκτώβριο του 2007.
Εδώ είπα να το κάνω λίγο πιο αρτιστίκ.

Η ξύλινη κατασκευή είναι φράχτης για να μην περνάνε οι βουβάλες.

Στο βάθος ο Στρυμώνας.

Στις λάσπες της Κερκίνης

Μετά τη βόλτα στη λίμνη με τις πλάβες επιβιβαστήκαμε στα τετρακίνητα.
Την επίσκεψη στο βενζινάδικο δεν σας την περιγράφω, απλά θα πω ότι αφού γέμισε τα τρία θηρία, ο βενζινάς τόκλεισε το μαγαζί γιατί είχε αδειάσει οι δεξαμενές του και είχε βγάλει την προίκα της κόρης του!

Δεν είναι στραβός λόγω τέχνης ο ορίζοντας, απλά εγώ τραβούσα φωτογραφίες εν κινήσει...

Κτηνάκι, ε; Πολύ θάθελα να το πάω μια βόλτα.

Μπήκαμε στη λίμνη νότια από το Μανδράκι, δηλαδή εδώ.

«Αχ, νεράκι, να βρέξομε τα τακούνια μας» άκουσα τα λάστιχα να κελαηδούν.

Στη βόρεια πλευρά της λίμνης, η λάσπη που φέρνει ο Στρυμώνας είναι άφθονη.

Και κολλάνε ακόμα και τα καλύτερα 4Χ4.

«Χαροπάλεμα με τη λάσπη!» που λένε κάποιοι.

Στο τέλος της μηχανοκίνητης διαδρομής άρχισε ο περίπατος στο ισάδι.

Κερκίνη, Οκτώβρης 2007

Βόλτα στη μαγευτική μπίχλα της λίμνης με την προστασία και φροντίδα του Οικοπεριηγητή.
Δεν πρόκειται για διαφήμιση αλλά για απλή παραδοχή του γεγονότος.

Το καθημερ'νό γεφύρι της Βοβούσας

Έχω παινέψει τα πέτρινα γεφύρια της Βοβούσας αλλά δεν έχω αποτίσει φόρο τιμής στο γεφύρι που χρησιμοποιείται κιόλας. Κακώς!

Πρόκειται για μια ενισχυμένη γέφυρα Μπέιλι, στημένη λίγο μετά τον Εμφύλιο ή κατά τη διάρκειά του. (Σε λίγο θα περάσει ο σχετικός ιστορικός και θα μας ενημερώσει.)
Περνάει πάνω από τον Αώο, όπως αυτός ανεβαίνει βόρεια, προς Αλβανία.
Το καλοκαίρι είναι πολύ χαμηλή η στάθμη, το χειμώνα πάλι όχι!
Μια άλλη γέφυρα Μπέιλι στην Ήπειρο εδώ. Υπάρχουν ακόμη αρκετές Μπέιλι στην Ελλάδα. Θυμάμαι τη «γέφυρα του Μπανιά» στον Εύηνο.

Όταν βλέπω αυτές τις πινακίδες, ξέρω ότι σε δέκα λεπτά θα έχουμε αρχίσει τα τσίπρα.

Και bonus προς όσους αναρωτιούνται γιατί τα μαυρόπευκα της Βάλια Κάλντα γίνονται τόσο ψηλά.
Τα περ'σότερα διαθέτουν έναν ευφυή (και εντελώς «πράσινο») μηχανισμό λίπανσης, όπως ο εικονιζόμενος.
Γιατί τα θυμήθηκα τώρα; Ε, τι θέλατε να θυμηθώ; Το εκκαθαριστικό της Εφορίας ή το χαράτσι της ΔΕΗ;

Μουσούδες σκυλίσιες

Αξεπέραστες!

Μια διπλή εκκλησία στο Γράμο

Η Σλίμνιτσα (Τρίλοφος) στο δήμο Ακριτών, κοντά στο Νεστόριο Καστοριάς είναι ένα από τα ορεινά χωριά του Γράμου, πάνω από τον Αλιάκμονα.
Πριν τον πόλεμο είχε πάνω από 1.000 κατοίκους και σχολείο.
Κατά τον Εμφύλιο εκκενώθηκε βίαια σύμφωνα με τις οδηγίες του ατρατηγού Βαν Φλιτ, προκειμένου οι κάτοικοί της να μην παρέχουν τρόφιμα και πληροφορίες στους αντάρτες του ΔΣΕ. Απ' όλα τα κτίσματά της αφαιρέθηκαν οι στέγες, προκειμένου οι αντάρτες να μην βρίσκουν καταφύγιο. Οι κάτοικοί της μεταφέρθηκαν στον οικισμό Μανιάκοι έξω από την Καστοριά, απ' όπου πολλοί μετανάστευσαν στο εξωτερικό Εκείνο, που μου δημιούργησε απορία, ήταν γιατί η Σλίμνιτσα είχε δύο εκκλησίες και μάλιστα σε τόσο μικρή απόσταση. Σε προηγούμενα σχετικά δημοσιεύματα θα δείτε τον Αη-Θανάση, που διατηρείται σε καλή κατάσταση. Δεν ξέρω αν του είχαν αφαιρέσει κι αυτουνού τη στέγη, τα κεραμίδια του φαίνονται καινούργια πάντως.
Αλλόκοτη είναι η άλλη εκκλησία του χωριού (εδώ), της Κοίμησης της Παναγίας. Στη δορυφορική εικόνα φαίνεται σαν μάντρα με ένα κτίσμα μέσα της.

Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη και παλιά εκκλησία, με ένα μικρό νεκροταφείο στα ανατολικά της. Επάνω, η δυτική πλευρά της. Η στέγη της λείπει.

Η είσοδος από το νότο. Στολισμένη με περίεργα σκαλίσματα.
Στην τρίτη αράδα δεξιά της εισόδου ξεχωρίζει το 1843.

Το προαύλιο μπροστά στην είσοδο.

Η είσοδος από μέσα.

Μόλις μπαίνεις, δεξιά σου βλέπεις μιαν άλλη εκκλησία, μικρότερη, κατασκευασμένη προφανώς από τις πέτρες της παλιάς.

Έχει κτιστεί με έξοδα των ξενιτεμένων.

Δεξιά η νέα εκκλησία και στο βάθος ο χώρος της παλιάς.

Μια βρύση μπροστά στην εκκλησία.

Η σκάλα που οδηγεί στο προαύλιο της εκκλησίας.

Το προαύλιο της εκκλησίας. Τώρα πια ελάχιστοι κατοικούν στη Σλίμνιτσα. Αμφιβάλλω εάν μένει κανείς εκεί το χειμώνα. Το καλοκαίρι ανεβαίνουν πέντε-έξι συνταξιούχοι. Δεν έχει καφενείο ή οτιδήποτε άλλο. Το παλιό σχολείο είχε μετατραπεί σε φυλάκιο του στρατού, μέχρι που το εγκατέλειψαν και οι φαντάροι κάπου στη δεκαετία του '90.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Φίλος, συνδρομητής του μπλογκ και μέγας αρχειομπάμπουρας μου έστειλε φωτογραφία από ουγγρικό έντυπο
(τέλη δεκαετίας '40 με αρχές δεκαετίας '50, υποθέτω)
όπου απεικονίζονται παιδάκια (με δύο τρεις ενήλικες) από τη Σλήμνιτσα και το Μονόπυλο κοντά στη λίμνη Μπάλατον της Ουγγαρίας.

Μια πρώτη βόλτα στο Γράμο

Ήταν Αύγουστος του 2008. Οι νέοι μου φίλοι μόλις είχαν γνωρίσει (και αγαπήσει) το σκύλο.
Μου ζήτησαν να τον πάρουν μια βόλτα στο δάσος κάτω από την Αλεβίτσα.
Δεν είχα αντίρρηση (βαριόμουν να πάω μαζί τους, η θέα ήταν εκπληκτική και το βιβλίο μου ενδιαφέρον) και ήξερα πως θα τους ακολουθούσε πιστά και δεν θα χανόταν.

Γύρισαν σκασμένοι στα γέλια. Είχαν βρει μια πηγή που τροφοδοτούσε την ποτίστρα ενός τσομπάνου.

«Αχά! Να από πού βγαίνει το νερό!»

«Και πού να πηγαίνει, άραγε; Ας ακολουθήσω αυτό το μαύρο λάστιχο!»

«Χμμμ... Δύο λάστιχα! Πολύ ενδιαφέρον!»

«Τι είναι αυτό το μισοβάρελο; Ας ανέβω πιο ψηλά...»

«Ααααχχχ... Πρέπει να είναι μπανιέρα!»

«Ωραία μπανιέρα αλλά καθόλου ευρύχωρη, κρίμα!»

«Δεν καταλαβαίνω τι γυρεύει εδώ μια μπανιέρα. Τέλος πάντων, ας πάω να κυλιστώ...»

«Άσε που γέμισε αμέσως λάσπες!»
Οι φίλοι μου έφυγαν αμέσως για να μην τους βρεί ο τσομπάνης.
Ελπίζω να καθάρισε αρκετά γρήγορα το νερό και να μην μας κατάλαβε.
Πάντως ποτέ δεν με ξαναρώτησαν γιατί τον έχω βγάλει Τρόμπα.

Άλλο ένα περίεργο τοτέμ στη Λάιστα Ιωαννίνων

Αυτό δείχνει το δρόμο προς το σχολείο (εάν υπάρχουν ακόμα μαθητούδια), μετά το γεφυράκι.
Για τα άλλα τοτέμια δείτε παλιότερο δημοσίευμα.